Kanatsız kitap diyebileceğim ilk ciddi çalışmam. Aslında üç- dört kere elden geçti ve iki kere baştan yazıldı.. O zamanlar onaltı ila onyedi yaşlarındaydım. Kitabı yenilemem iki senemi almış olacak ki yayınevlerinin kapısına dayandığımda çoktan ondokuz olmuştum. Kanatsız için çok büyük planlarım vardı. Çok kitap okumuş herşeyden çok, kendi kitabımı yazmak istemiştim. Zaten sevgili yazar Jess Lebow da "Kendinizi eğlendireceğinizi düşündüğünüz şeyi yazın." demişti. Ama ne yazıkki beni eğlendiren şey, o zamanın normal karşılanacak sorunları yüzünden yayınevlerini pek eğlendirmemişti..
Kanatsız, ortaçağ İngilteresinde geçen bir "farklı oluş" hikayesi. Kahramanımız Jade, sivri kulakları yüzünden aşağılandığı, işkence gördüğü bir dünyada ayakta durmaya çalışır. Çocukken başladığı macerasında bir sürü insanı tanıma fırsatı yakalar. O büyüdükçe hayat da acımasızlaşır...
* * * * * *
Bölüm 1
Akşam güneşi yine Thames nehrini kızıla boyuyor ve belki de bu göz kamaştırıcı ihtişam ancak Southend’den gözlenebiliyordu. Southend dik bir falez üzerinde kıyıya yakın bir yere kurulmuş güzel bir şehirdi. Her zaman kalabalıktı. Ama bu kalabalık, yılın belli bir döneminde daha coşkulu bir topluluğa dönüşüyordu. Bahsettiğim bu dönem Aralık ayıdır. Çünkü bu ayda Southend’liler de hemen herkes gibi yılbaşı için şehri süslemek, ziyaretlere gitmek ve alışveriş yapmak için dışarıdadır. Dolayısıyla kimsenin Thames’in güneşle olan akşamüstü valsını izlemeye vakti yoktur.
Tek bir kişi dışında.
Southend falezinin en tepesinde Kuzey Denizi’nin görkemli sularına bakan Saint Joseph manastırının yıkık dökük duvarları. Ah evet ve yaşlı bir kadın. Bu zavallı kadın her yılbaşı viran haldeki bu manastıra gelir, belli belirsiz bir şeyler yapar ve gökteki ilk yıldız görününceye kadar orada beklerdi. Sonra ağlardı. Ardından da yavaş yavaş terk ederdi falezi. Lawnshire’da ki 22’nolu binanın kasvetli, kuytu sıcaklığına dönerdi.
Mahalledeki bütün çocuklar tanırdı onu. Size ilginç öyküler anlatan birini, siz de olsanız tanrısınız. Hepsi fakir çocuklardı. Hemen hemen hiç birinin evinde televizyon yoktu. İşte bu yüzden o öyküler altın değerindeydi ve yaşlı kadın her gece onları evine konuk etmekten zevk alıyor gibiydi. Fakat zaman göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Mahallenin ufaklıkları teker teker büyüdü. Kimi göç etti başka yerlere, yaşamı bulmayı ümid ediyordu başka şekilde. Kimi de geride kaldı. Ama hayat onların eğlenmesine izin veremeyecek kadar sıkıntılıydı.
Tek bir çocuk, en küçükleri, hala yaşlı kadının evine gelmeye devam etti.
Henüz yalnızca on yaşındaki küçük Leon. Ağabeyi aşılamıştı ona bu sevgiyi. Ve küçük kızın bırakmaya niyeti yok gibi görünüyordu.
Leon’un belki de mahalledeki en fakir aileden geldiği söylenebilirdi. Üzerindeki giyim kuşam bunu fazlasıyla belli ediyordu. Ayağına büyük gelen eski terlikler, yırtık dirseklerinde yaması bile bulunmayan, ne renk olduğu belirsiz bluzu, yerlere kadar uzanan mavi eteği ve uzun gelişi güzel toplanmış kirli saçları sanki bunun kanıtıydı. İnce yapılı, narin bir kız çocuğu olmasına karşın davranışları ona Leon ismini kazandırmıştı. Asıl adı olan Lea’yı pek kullanmazdı. Belki de bu yüzden yaşlı kadın ona belirgin bir sempati ile yaklaşıyordu. Onda kendi gençliğinden bir şeyler buluyordu.
Küçük Leon sevimli bir ufaklık olmasının yanında acayip meraklıydı. Yaşlı kadının evindeki her şey dikkatini çekiyor, karıştırmadan duramıyordu. Her gün küçük evi dolaşır, antika eşyalar arasında gezinir, hepsini ilk defa görüyormuşçasına incelerdi. Ama evdeki tartışmasız en sevdiği eşya eski gardıroptu. Gardırobun içinde bir sürü eski elbise ve esnek deriden yapılmış eski bir zırh vardı. Bu zırh takımı gardırobun çekmecelerinden birinde duruyordu. Fakat nedense yaşlı kadın, küçük Leon’un bu zırhla oynamasını istemiyordu. Ne zaman onu gardırobun önünde, kendini aynanın karşısında garip şekillere sokar ve çekmeceleri karıştırır bir halde yakalarsa yüzünde garip bir tebessümle kolundan tutup soba başına götürürdü. Ama ufaklık her seferinde aynı şeyi yapar ve eşyaların olduğu odaya girip zamanını karıştırarak geçirirdi.
Tıpkı az önce yaptığı gibi.
Odaya girmek için izin almasına gerek yoktu. Zaten yaşlı kadın ona odaya girdiği için kızmıyordu ki. Tek istediği kızın o eski gardıropla olan münasebetinin kesilmesiydi. Böylece odaya tekrar gelen Leon, aynalı eski gardıroba bir kez daha dadandı. Bu sefer yaşlı kadına o zırhın nereden geldiğini kesin kez soracaktı. Kafasına koymuştu bir kere. Gardırobu sessizce açıp hafif aralık duran çekmeceyi çekti. Fakat çekmece inat etmiş açılmamıştı. Sıkışmış olmalıydı. Ama onu açması gerekiyordu. Bu yüzden tekrar çekti. Bu sefer iki eliyle asılmıştı. Olmadı. Çekmece yine kıpırdamadı. Leon hırslı bir kızdı. Bir şeyi kafasına takmışsa yapardı. Bu yüzden bu sefer bütün gücünü kullandı. Çekmece öyle bir sıkışıktı ki nihayet açıldığında gardırobu şiddetli şekilde sarstı. Devasa gardırop öne doğru sallandı. Kız nefesini tuttu. Gözlerini kapattı. O esnada yanına gardırobun tepesinde uzun zamandır duran ve her nasılsa kızın daha önce hiç fark etmediği bir sandık düşmeseydi Leon ağır gardırobun sert cüssesi altında eziliverecekti. Hayatını, sağlamlığını kanıtlayan, altın oymalı, tahta sandığa borçluydu. Ama işini şansa bırakamazdı. Sandık her an çatlayabilir veya içine çökebilirdi. Kendisini çeken bir elin yardımıyla mobilyanın altından çıktı. Yaşlı kadın kızmıştan çok korkmuş ve endişelenmişe benziyordu. Ona sarılıp;
“İyi misin?” diye sordu.
“Evet iyiyim. Az kaldı öbür tarafı boyluyordum.”
“Yine çekmeceyle uğraşıyordun değil mi?” bu sefer ses tonu biraz katılaşmış, kaşları çatılmıştı.”Tanrı aşkına ne istiyorsun o zırhtan?”
“Ben sadece neye benzediğini ve nereden geldiğini merak etmiştim”diye mızmızlandı.
Yaşlı kadın içini çekerek”Hadi artık evine git”dedi.
Fakat Leon buna kızmışa benziyordu.”O zırhı bana anlatmadan şuradan şuraya gitmem!”
Yaşlı kadın cevap vermeden gardıroba uzandı. Altından tahta sandığı çekerek temizlemeye koyuldu. Sandık belli ki özene bezene yapılmıştı. Üzerinde altın oymalarla yazılmış yazıya benzer garip şekiller vardı.
Leon kendini tutamayıp sordu;”Bu sandık ta neyin nesi böyle? Onu daha önce gördüğümü hatırlamıyorum.”
Yaşlı kadın hüzünlü bir ses tonuyla cevap verdi; “Bu sandık benim uzun yaşamım boyunca yaşadığım garip olayların ve iğrenç bir sonun başlangıcı. Tıpkı zırh gibi o da geçmişimle ilgili garip bir anı işte.”
Kız hevesle yaşlı kadının yüzüne baktı. “İlginç görünüyor ve de eğlenceli.....Anlatsana.”
“Ben....”
“Hadiii...lütfen. Senin hikayelerin hep çok ilginç oluyor.Anlat.”
“Doğrusu oldukça acıklıdır.İlgini çeker mi bilmem.”
“Tabi ki çeker.”
“Pekala pekala anlatırım ama yarın akşam. Şimdi çok geç oldu.”
“Söz mü?”
“Tamam dedim ya.”
Böylece küçük Leon koşar adım evi terk etti. Yaşlı kadın ve sandık baş başa kaldılar. Birbirlerini bir süre sessizce inceledikten sonra, biri yatağına gitmek, diğeri de tozlu odada yalnız bırakılmak suretiyle karma karışık bir Southend gecesine daha veda ettiler.
Ertesi gün Leon yorucu ve yarı tok geçen bir gün yaşadıktan sonra akşamın geç saatlerinde yaşlı kadının evine gitti.Yeni hikaye oldukça ilgisini çekiyordu.
Kız sabırsızlıkla sobanın karşısındaki yerini alırken yaşlı kadın da onu izliyordu. Zorlukla eğilerek kızın yanına ilişti. Leon büyük bir samimiyetle kendisini izliyordu.
Kadının buruş buruş sevimli yüz hatları, masmavi okyanussu gözleri vardı.Ve de kendisine sevgiyle bakıyordu. Elleri kızın yüzünü okşadı.
“Anlatacağım efsane uzun uzun zaman önce yaşanmış gerçek bir hikaye aslında.”
“Ama annem bana efsanelerin gerçek olmadığını söyler hep.”
“Eğer inanırsan”- kızın kalbine parmağıyla dokundu-“gerçek olur. Ve bu da gerçek. İnan bana.”
“Nasıl bir efsane? Korkunç mu?”
“Pek sayılmaz. Aslında bu gökten meleklerin düştüğü bir efsane.”
“Anlatsana.”
Yaşlı kadın önce durdu. Nasıl başlayacağını bilemedi. Sonra hafifçe öksürüp anlatmaya başladı.
Bölüm 2
1659 senesinin yılbaşı akşamıydı. Saint Joseph manastırında herkes o çok beklenen yılbaşı töreni için harıl harıl son hazırlıkları yapmaklaydı. Baş Rahip Cornelius bu sene her şeyin daha farklı olmasını istiyordu. Çünkü törene bir de önemli konuk katılacaktı.
Bu önemli zat, son günlerde adını babası kralın rahatsızlığı sırasında yaptığı kutlamalar ve katıldığı coşkulu partilerle sıkça kötü anlamda duyurmuş olan Lord Camlon dan başkası değildi. Herkesin içinde, doğal olarak, onun babasının gittikçe ağırlaşan durumunu kutluyormuş olması gibi bir his uyandırıyordu. Üstelik bu hiç de yalan değildi. Lord manastırda törenlerle taç giyip Kral unvanını alacağı günü kesinlikle iple çekiyordu.
Sonunda küçük manastırda beklenen an geldi çattı. Şehrin orta yerindeki saat kulesi dokuzu vurdu. Dakik bir adam olan Lord Camlon çok geçmeden manastırın geniş bahçesinin bakımlı demir kapılarında görüldü. Yanında uğruna çöp yemeye hazır sadık adamları vardı. Bakımlı İngiliz atından inerek, bahçenin yuvarlak, beyaz taşları üzerinden zarif adımlarla geçti. Gece hiç de Londra’ya özgü olmayan nadir gecelerden biriydi- gökyüzü açık ve sakindi.
Tıpkı keyifli adamın yüzü gibi.
Lord hızlı adımlarla manastırın- beyaz duvarlarına tezat oluşturan, çift kanatlı- abanoz kapılarından geçti. Kendini harika hissediyordu. Yol boyunca kendisine eşlik eden rahipler tarafından ana şapele çıkarıldı. Uzun masalar hazırdı. Henüz yirmili yaşlarındaki genç lord kendisini hevesle karşılayan Cornelius’un yanına oturdu. İkili, tören başlar başlamaz hararetli bir sohbete daldılar. Neler konuştukları açıkça belliydi; yaptıkları haince planlar.
Tören sona erdiğinde, Camlon ve adamları masadan kalkarak takırdayan topuk vuruşlarıyla manastırı terk ettiler. Atlarına atlayıp kıyı boyunca sürerken, neşesi kaçmış gibi gözüken Lord, öylesine dikkatsizce sürüyordu ki neredeyse kıyı boyuna aniden çıkan bir adamı ezecek oldu. Haliyle– hem ata hem adama hem de kendine– ağız dolusu küfür savuran Lord şahlanan atı sakinleştirerek yoluna devam etti.
Az önce neredeyse keyfi kaçık bir lordun hışmına uğrayacak olan adamın adı Gustav Widowdale idi. Şükrediyordu çünkü Lordun işi başından aşkın görünüyordu. Yoksa yoluna çıkmanın cezasını zavallı Gustav ağır öderdi. Sinirleri gergin adam ayaklarını sürüyerek rıhtıma gitti. Gökyüzü ve nehir uzun bir aradan sonra bir kez daha kötü alışkanlıklarını bırakmışa benziyorlardı. İçini çekerek, sabah yapılmış olan boşaltmadan sonra rıhtımda kalmış olan sandıklardan birinin üzerine tünedi. Tabak gibi parıldayan ayın altında sıkıntılı düşüncelere dalmış otururken (“tak!”) duyduğu bir ses irkilmesine sebep oldu. Sağına soluna bakınıp sesin kaynağı olabilecek bir şey aradı....ve buldu. Bu şey rıhtımın batı kıyısında kalan ve ay ışığında oldukça net bir şekilde seçilen bir sandıktı.
Garanti yükleme sırasında unutulmuştur diye düşünerek sandığa doğru ilerleyen Gustav’ın eline her nereden bulduysa ucu kıvrık bir çengelden ibaret olan uzun bir sopa- resmen bir sırık- geçivermişti. Zorlukla çektiği sandık oldukça ağırdı. Peki ya nasıl batmadı?
Gustav bunun üzerine fazla kafa yormadı. Zaten para sıkıntısı yaşayan bir adamdı. Tek başına yaşamasına rağmen kendini bile geçindiremiyordu. Sandığın içindekiler– ne olursa olsun (!)– işine yarayacaktı. Zayıf ışıkta sandığı inceledi. Oldukça zarif olan sandığın üzerindeki yazıya benzer oymalar oldukça ilgisini çekmişti. Ellerini zevkle ovuşturup gizemli sandığı sırtlayarak evinin yolunu tuttu. Ne de olsa bir levye ve çekiçle yapılmış iyi bir vuruş en iyi kilidi bile zorlanmadan açardı. Düşündüğü de oldu. Zarif sandık ilk vuruşta açılıverdi. Barbarlar için yapılmamıştı şüphesiz. Fakat kapağı hevesle kaldıran Gustav’ın neşesi içeridekini görünce bayağı kaçtı. Böyle bir sandıkta bir bebeği bulmayı ümit etmezdi doğrusu. Onun ablak suratını görerek müthiş derecede sevimli gülücükler atan bebek, zümrütten yapılmış gibi yeşil, badem şekilli gözlerini açmış, kollarını ipekli ve de altın işlemeli kundak bezinden çıkartmış ona uzatıyordu. Açık alnında bir tutam altın sarısı saç kıvrılmış olan bebeği görünce çocuklardan- özelliklede bu sandığın içinden para çıkmasını ümit ettiği için, şu an kollarını sallayan ve ona sempatiyle gülümseyenden- nefret etmesine karşın, yüzünde onu –hemen hemen- sevimli yapabilecek bir gülümseme belirdi.
“Gel bakalım küçük çirkin yaratık. Ne işin var senin bu güzel sandığın içinde?” Gustav şefkatli sayılabilecek bir ses tonuyla bebeği kollarına aldı. “Hmm...bakalım burada nelerimiz varmış....minik bir oğlansın ha...” kundak bezini incelemekten kendini alamadı. “...hem de zengin bir oğlan...” kol altlarından tutarak havaya kaldırdığı bebeğe kıskanç bakışlar attı “ İnan bana ufaklık babanı veya anneni tanıyor olmayı dilerdim. Sanırım iyi para ederdin.”
Yerinde duramayan bebek fazla hareket edince kundağın baş kısmı sıyrıldı. Yüzü çarpılan Gustav kas katı kesilmiş, dehşetle irkilmişti. Daha önce bu kadar garip bir şey görmemişti.Evet, belki akraba evliliklerinden doğan iğrenç yaratıklarla karşılaşmıştı ama daha önce hiç sivri kulaklı bir yaratık görmemişti. Bir an kafasında dehşet verici bir fikir oluştu; bir o kadar da çirkin. Karşısındakinin ani değişikliğinden midir yoksa duyguları sezebilme yeteneğinden midir bilinmez minik bebeğin alt dudağı gayri ihtiyari titriyordu.
“ŞEYTAN!!!” Gustav’ın kundaklı ve neredeyse ağlamak üzere olan bebeği tutan elleri titriyordu. Hızla onun başını kapatıp, yarısı parçalı pis bir sepete koydu. İşte o zaman gözüne onun boynunda bulunan ve o zamana kadar kundak bezinin içinde kalıp gözükmemiş olan garip bir madalyon ilişti. Madalyon yeşim taşından yapılmıştı ve narin, – muhtemelen el yapımı– ince bir zincirle boynuna bağlıydı. Gustav’ın onu bebeğin nazik boynundan çekip koparması pek zor olmadı. Fakat aynı anda duyduğu, derinlerden bir yerden gelen bir kadın çığlığı bütün yapısını alt üst etti. Deli gibi titriyordu. Birisi kulağına meleklerin lanetini okuyordu. Tatlı ve nazik bir ses, bir o kadar da ölümcül ve soğuk. Korkudan neredeyse düşüp bayılacaktı. Madalyonu cebine atıp sepeti kaptığı gibi atına atladı.
Onu tabi ki ölüme bırakmayacaktı, manastıra götürecekti. Bırakacaktı onu orada yaksınlar. Zaten halk bu zamanda ilginç bir şeyler aramıyor muydu? Suçlayacak bir şey?
Manastırın kapısına vardığında bütün ışıkların sönük olduğunu görerek üzülmeden edemedi. Muhtemelen herkes yatmıştı. Bebeği karlı merdivenlere bırakarak kapıyı vurdu. Sonra hızla atına atlayıp uzaklaştı. Bırakacaktı orada soğuk ve hayvanlar onu yesin. Rahipler cesediyle de yetinirdi herhalde. Gerçekten de arkasını dönünce bir kedinin sepete doğru eğildiğini gördü. Hayvan muhtemelen kışın ortasında açlıkla savaşıyordu. Ama bilmediği bir şey vardı. Kedi sepettekini yemekten saymıyordu. Bu garip yaratık nedense onda bir sempati uyandırmış, bir zamanlar sahip olduğu bir sahibi ona feci derecede hatırlatmıştı. Sepetin içine atlayıp kendisinden daha küçük olan bebeğin kendisini okşamasına ve kulaklarıyla oynamasına izin vererek yanına uzandı. Neredeyse aynı anda kişneyen bir atın ve iğrenç bir çığlık atan bir adamın sesiyle irkilerek kalktı. Ancak sonra etrafın yatıştığına karar vererek tekrar rahat ve sıcak yatağına geri döndü. Gece kendi malını korurdu. Tıpkı onu koruduğu gibi.
Bölüm 3
Baş rahip, - hastalığının arkasına saklanarak- oldukça hırıltılı bir sesle rahip Robinson ile olan konuşmasını bitirdi. Yağlı göbeğini ovuşturarak kendini rahatlatmaya çabaladı. Yine çok fazla yemişti. Kendisine saklayamadığı bir sinirle bakan Robinson’dan çekilmesini istedi ve kırmızı halılı uzun bir koridordan yürüyerek gözden kayboldu.
Rahip Robinson oldukça ileri görüşlü ve iyi yürekli bir insandı. Orta yaşını geçmişti, yapılıydı ve kumraldı. Çenesini süsleyen minik keçi sakalını kaşıyarak şapel boyunca ilerlemekteydi. Abanoz kapılara vardığında o kadar dalgındı ki, yolluğun son kıvrımına takıldığında neredeyse kendini toparlayamayıp düşüyordu. Çift kanatlı kapıyı hafifçe iterek açtı. Londra nadir kışlarından birini yaşıyor olmalı dedi kendi kendine. Cübbesine iyice sarınarak merdivenleri indi. Cıvık kar kaplı merdivenin orta kısmı inmeyi zorlaştırmak için özellikle çamurlaşmıştı sanki. Kıyıdan ilerlemeye başladı. Fakat şimdide bir sepet yolu tıkıyordu. Lanet olası hava şartları. Sahi ne işi vardı o sepetin orada? Eğilip sepetin içine bakan Robinson gördüklerine hayret etti.
“Tanrı aşkına!...Şimdi de kedileri mi manastıra bırakıyorlar? Üstelik de kundaklı..”
Ama dikkatlice bakan adam kundak bezinin, sepetin içinde yatan daha küçük başka bir bedene ait olduğunu fark etti. “Barbar insanlar!” eğilip sepetin içindeki minik bedeni kollarına aldı. Kedinin sıcaklığıyla kendini bırakıp uyumuş olan bebek, ani hareket sebebiyle mızmızlanarak gözlerini açıverdi.
“Ne de güzel şeysin sen” dönüp manastırın pencerelerindeki karanlığa bakarak içini çekti. “Sanırım bu gece benim misafirim olacaksın.”
Sepetin içinde yatmakta olan ve oldukça rahatı bozulan kedi, soğuk sepetten kalkıp çamurlu sokağa dalarken, bir bebeğe bakmak için yaşının oldukça ilerlediğini düşünen rahip, onun az önünde yürüyordu.
Wingston çıkmazındaki 17 numaralı şirin evine geldiğinde henüz iki gün önce evine kabul ettiği yavru, altın çoban köpeği William, onu hatırı sayılır bir neşeyle karşıladı. Hayvan ona çok çabuk ısınmıştı. Yalnız yaşayan biriydi. Rahip olduğu ve işine aşırı önem gösterdiği için evlenmemişti. Daha doğrusu bir ailenin, hayatını onunla paylaşacak bir kadının eksikliğini hiç yaşamamıştı. Ya da belki yaşasa bile belli etmeyi sevmiyordu. O sadece bir çocuk istemişti. Yetiştirip sevgisini verebileceği bir varlık. Ama şimdi bunun için çok geç olduğunu düşünüyordu. 45 yaşında olmak bir çocuk sahibi olmak için ideal yaş sayılmazdı. Bu yüzden iki gündür ona dost olan bu hayvana karşı aşırı bir sempati duyuyordu. Senelerdir yalnız olan evi şimdi odalarında başka bir kanın sıcak izlerini taşıyordu.
Kapıdan geçip William’ı kucağına bebeğin yanına aldı. Hayvan belirgin bir ilgiyle koklamaya başladı. Kendisi de henüz adamın kucağındaki bebek kadar küçüktü.
“Bak oğlum sana kardeş getirdim”dedi Robinson ikisini çalışma odasına götürürken gülümseyerek.
Çalışma odasının ışıklı ortamına ayak basınca, bebeğin üzerindeki kundağın ışıltılı altın işlemesi gözünü aldı. Ama aynı anda da adamı ilginç düşüncelere de itmişti. “Muhtemelen zengin bir kadının gizli bir aşığının çocuğu.” dedi kendi kendine. “İstenmeyen bir pürüz. Ne kadar da insafsızlar.”- bebeği koltuğun üzerine koyup kundak bezini açtı- “Bakalım sen minik bir oğlan mısın yoksa bir kız mı?”
“Ey her şeyin yaratıcısı ulu tanrım!” Nefesi kesildi. Bebek, koltuğun üzerinde tamamiyle çıplak olduğu için – bu durumdaki her bebeğin - duyduğu yoğun özgürlük duygusuyla çırpınıp bebekçe bir şeyler mırıldanıyor William’ın kulaklarını çekiyordu.
“Bu...bir Elf!!!” elini gür kahverengi saçlarının arasında dolaştırdı. “Hem de manastıra bırakılmış!!” hızlı adımlarla kütüphanesinin gizli bir bölmesinden bir kitap alıp sayfalarını karıştırdı. “Ama onlar seneler önce...”
Robinson kendi kendine konuşup durur görüşlerini öne sürerken, William’da ufaklıkla ilgilenmeye başlamıştı. Onun göğsündeki garip bir şekli kokluyor neden yanıp söndüğünü anlamaya çalışıyordu. Ama tabii ki bu onun köpek zekasının çözemeyeceği– yani henüz çözemeyeceği– bir şeydi.
Robinson kendi tezlerine bir anlam veremeyerek bebekle ilgilenmek üzere arkasını döndü. Belki bebeğin üzerindeki herhangi bir şeyden– mesela kundak bezinden– nereden geldiğini anlayabilirdi. Ya da öyle sanıyordu. Ama ipeğin kalitesinden ve işlenen sırma ipten bebeğin oldukça hali vakti yerinde bir aileye sahip olduğunu çıkartabiliyordu.
Sonra aniden gözüne ilginç bir parıltı takıldı. Önce bunun gözlük camlarına yansıyan mum ışığı olduğunu düşünmüştü. Fakat gözlüklerini çıkartınca– zaten feci derecede hayretler içinde kalan adam– biraz daha hayrete düşmesini sağlayacak olan şeyi gördü. Bebeğin göğsü parıldıyordu. Heyecanla yanına seyirtti ve dehşet içinde, gırtlağında bir sözcük düğümlendi.
“Melek!!”
Buz tutmuş ellerini ter ile ıslanan saçlarında gezdirdi. Minik oğlanın göğsündeki melek, kanatlarını son ve artan bir ışıkla sonsuzluğa açtı. Işıltısı odayı doldurdu. Sonra aniden geldiği gibi gitti, söndü. Tıpkı birden bire başlayıp biten bir rüya gibi. Ama Robinson o altın parıltının ne olduğunu kesinlikle biliyordu. Son derece gerçek olduğunu da.
Heyecan içerisinde ağzından birkaç sözcük çıktı “Ulu Tanrım! Ne yapmalıyım?!!”
William soru soran bir edayla onu süzdü. “Sanırım bir oğlum oldu” dedi Robinson ona bakarak “Çünkü bu denli kutsal bir varlığı değil bırakmak, başka birine vermeye bile gönlüm el vermez.”- durdu- “Üstelik sevgili Tanrım onu bakmam için bana göndermişken”
Sonra bebeği kundağına sarıp kollarına alarak evinin minik, hoş bahçesine çıktı. Gözleri neredeyse göğün karanlık uçsuz bucaksız derinliklerinde kayboluyordu insanın o gece. Robinson’da başını kaldırıp göğe baktı. Tıpkı kollarındaki minik bebek gibi. Ve adam ona bakıp ellerini gök yüzüne uzattığını görünce pek şaşırmadı. Yıldızlar ahenkle ışıldıyordu. Garip bir ses vardı, öyleki uzun süre göğe bakıp onu dinleyen bir kişi yıldızların fısıldadıklarını zannedebilirdi. Ama yalnızca zannederdi. Çünkü onları duyamazdı. Ancak adamın kollarında çırpınmakta olan bebek sakinleşti. Sadece, zümrüt yeşili badem şekilli gözleriyle onu süzdü. Sonra bebekçe bir çığlık atıp gülümseyerek adamın sakalıyla oynamaya koyuldu.
Robinson görevi gereğince hiç evlenmemiş, dolayısıyla vaftiz dışında da kollarında bir bebeği tutmanın o tatlı hissini ve babalığın hazlarını hiç yaşamamıştı. Ama şimdi oğlunu kollarında tutarken hiçbir zaman hissetmediği o müthiş hisleri nasıl da yaşıyordu.
“ Sana bir isim bulmalı oğlum” dedi. Özellikle söylediği son kelime onda büyük etki yaratmıştı.Güldü. “Hmm...Jade ‘e ne dersin?” dedi. Başını öne eğmiş, toplu ellerindeki minik bir objeyle son derece meşgul olan bebeğe. “Bence gayet güzel oldu bay Moonshadow.” deyiverdi gülümseyerek.Ve kucağında ki yaramazı içeri götürüp yatırdı. Dış kapının gacırtısı sokaktan geçmekte olan ‘C’ sembollü lüks bir at arabasının takırtısına karışıp kayboldu. İçerideki Lord, karısıyla kucağındaki altın işlemeli garip bir sandık üzerine konuşuyordu.
Bölüm 4
Robinson isteksiz isteksiz yatağından kalkıp yüzünü yıkamak için lavaboya gitti. Manastıra gitmek için tamamen isteksizdi. Jade, aylar boyunca yaptığı gibi o gece de onu uyutmamıştı. Başını kaldırıp aynadaki aksiyle yüz yüze geldi. Yüzü bütünüyle çökmüş, göz altları morarmıştı.
“Şu halime bak.”dedi küt ellerinin parmaklarını yüzünde gezdirerek. “ Bir de bu gün bütün ayinleri ben yöneteceğim.”
Ayaklarını sürüyerek mutfağa gidip kahvaltısını etti. Tanrım ne kadar isteksizdi. Zaten Jade’i ne yapacaktı ki. Birine bırakmaya kalksa hayatı kesin darağacında son bulurdu. Peki bu yılbaşında manastıra gitmezse ne olurdu. Omuz silkti. Bunu minik oğlu için yapabilirdi; her ne kadar gelecek sene ve ondan sonraki birkaç sene de yapacak da olsa.
Keçi sakalını kaşıyarak yatak odasına doğru yürümeye başladı. “Elbet bir yolu bulunur” diye kestirip attı. Yılbaşını evinde geçirme fikri fena halde hoşuna gitmişti– daha doğrusu işine gelmişti- çünkü hala açamadığı uykusuyla daha fazla savaşamıyordu. Doğruca gidip soğumuş yatağına yattı.
* * * *
Gün akşama kadar olaysız geçti. Akşama doğru gelen– son derece- davetsiz misafir dışında her şey normal denebilirdi. Gelen, Baş Rahip Cornelius’tu. Robinson’la açık seçik ortada olan bir konuyu görüşmek için gelmişti.
Baş Rahip onun daha önce hiç törenleri aksattığını görmemişti. Bu onu endişelendirmiş olacak ki akşam törenlerinden önce apar topar gelmişti.
Takunyalarını çıkartıp, bembeyaz uzun cübbesinin kollarını sıvayarak içeri girdi. Ve çalışma odasına geçerken dahi hiç konuşmadı. Ta ki Robinson konuşana kadar.
“ Sizi mütevazı evimde görebilme şerefini neye borçluyum acaba?” diye sordu aslında sorunun muhtemel cevabını bilerek.
Rahibin pembe yüzü az da olsa yumuşamamıştı. “Size” dedi beklenen cevabı vererek.
“Bana mı?”
Yuvarlak sevimsiz yüzü soğuk bir eda ile kasılmıştı. “Evet size” diye yanıtladı hoşnutsuzlukla.
“Bu günkü törenlere katılmayışım olduğunu farz ediyorum.”
“Evet sevgili rahip” dedi Cornelius “Evet. Tamamen bu sebepten dolayı burada bulunuyorum.”-cübbesinin eteklerini çekiştirdi.- “Gelmeyişinizi hasta olduğunuza yormuştum ama görüyorum ki gayet sağlıklısınız....Öyleyse sebep nedir?”
Robinson Baş Rahibin buz etkisi yapan sorusuna hemen hemen aynı derecede yanıt verdi. “Gözlemlerinizde çok iyi olduğunuzu söylemeliyim” dedi bir yandan da yatak odasını dinleyip Jade’in ağlamaması için tanrıya dua ederken. “Hasta değilim. Fakat durum şu ki dün akşamdan beri evimde değildim. Bir dostumun çok hasta olduğunu öğrenmiştim. Bu yüzden geceyi ona bakıp tanrıya dua ederek geçirdim. Eve de ancak sabah dönebildim ve takdir edersiniz ki son derece yorgun olduğum için uzandım. Sonra da siz geldiniz.”dedi
Cornelius’un yüzü daha ılımlı göründü. Hatta hafifçe gülümsedi bile. Robinson’ın boş sebepsiz yere törenleri aksatmayacağını bilirdi. Durumu anlayışla karşıladığını ve zavallı dostunun yanında olup ona büyük bir iyilik yaptığı gerekçesiyle onu ne kadar takdir ettiğini söyleyip durdu. Sonra saatin kaç olduğunun farkına varınca konuşmasını kısa kesip yarın erkenden manastırda olmasını isteyerek geldiği gibi gitti.
İşte o zaman kendi kendine gülen Robinson yaratıcı zekasına şükretti. Baş rahibi bu senelik atlatmıştı, bakalım gelecek sene ne bulacaktı.
Yüzünde alaycı bir ifade ile yatak odasına seyirtti. Jade yatakta uyuyor, William’da ona göz kulak oluyordu. Bir senede ikisi birbirlerine nasıl da ısınmışlardı. William sanki onu her şeye karşı korumaya and içmiş bir şövalye gibi yanından ayrılmıyor, onu eğlendirip bazı basit ihtiyaçlarını dahi karşılıyordu. Hatta Robinson biraz daha ileri gidip aralarında bir bağ olduğunu da söyleyebilirdi. Ve onların birlikte iyi bir ikili oluşturduklarını bilen Robinson bir iki saatliğine dışarı çıkıp alış verişe veya manastıra gidebiliyordu.
* * * *
Hikayenin burasında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “ Hadi artık.” dedi kıza gülümseyerek “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam buraya gelirsen sana Jade’in yeni başlayan hayatını ve başına gelecek gariplikleri anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
* * * *
Aradan beş sene geçmişti. Hayatını yalnız geçirmiş bir baba için geçebilecek en güzel beş sene.
Bu süre içinde de minik Jade çok gelişmişti. Adam akıllı konuşur, düşünür olmuştu. Arada sırada sokağa da çıkmasına izin veriyordu babası. Tabi yanında William olduğu sürece. Ama Jade eve hep yüzü gözü yara bere içinde, kızarmış yanaklar ve şişmiş gözlerle dönerdi. Robinson ona ağlayıp ağlamadığını ya da birisiyle bir sorun yaşayıp yaşamadığını sorduğunda da hep hırçın bir ses tonuyla “Hayır babacığım elbette ki o aptallarla bir sorunum yok!”derdi “Yalnızca William’la oyun oynadık ve ben düştüm!” Ve William’ı kovalayarak yukarı çıkardı. Ancak Robinson o çocukların onu her gün bir önceki günden daha fazla dışladıklarını, sıktıklarını ve incittiklerini bilirdi. Sebepse sadece küçücük bir farktı. Önemli ve küçük bir farklılık ; bir ayrıntı.
Jade iç görünüm olarak tamamen bir insandan farksız duygulara, dürtülere ve ihtiyaçlara sahipti. Henüz sadece beş yaşında olmasına karşın davranışlarına bakıldığında ileride ne denli mantıklı ve sağlam karakterli biri olacağı anlaşılıyordu.
Dış görünüş olarak ta pek farklı olduğu söylenemezdi aslında. Yeşim renkli badem şekilli gözleri ve kırk yılda bir – o da zorla – kestirmeye yanaştığı, omuzlarından aşağı dökülen düz, altın sarısı saçlarıyla tam bir insanı andırırdı. Onun dışlanmasına sebep olan tek şey bu saçların arasından çıkan sivri kulaklarıydı.
O, kendisinden farklı görmediği ve arkadaş olmayı bir zamanlar arzuladığı bu insanların ona neden böyle davrandıklarını anlayamıyordu. Bazı farklılıklarını biliyordu. Onlardan daha iyi görüyor, daha iyi duyuyor, daha çevik davranabiliyordu. Bunlarla her ne kadar gurur duysa ve zavallı kalbini bu gurur doldurup korusa da, insanların sokakta dolaşırken iblis diye fısıldaştığını duyabilmek ve iğrenen bakışları görebilmek incitiyordu onu. Ancak ne olursa olsun o içinde insanlığa karsı en ufak bir öfke beslemiyordu minik kalbinde. Her şeyden önce babası bir insan olduğu beslemezdi. Üstelik son zamanlarda bir de onu korur olmuştu. Çevrede yayılan söylentiler iyice ilerlemiş, söz konusu dedikoduların baş kahramanı – şeytanı çağıran- babası, manastırdan bir daha dönmemek üzere uzaklaştırılmıştı. Ondan sonra da evde hep birlikte olmuşlardı.
Robinson hiçbir zaman içinde manastıra dönmek için duyduğu özlemi Jade’e belli etmedi. Onun önünde manastırdan bile konuşmadı. Çünkü Jade’in onun üzüntüsünü görmesi demek, ufaklığın kendisini suçlu hissedip depresyona girmesi, kısaca zaten pek de iyi geçmeyen çocukluğunu mahvetmesi anlamına gelirdi. Ve Robinson buna yol açmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Jade onun hem oğlu hem de en iyi dostu olmuştu.
Bölüm 5
Jade altıncı doğum gününde babasından hediye olarak bir defter aldı. Siyah kapaklı, basit yapılı, ölü bir defterdi bu; bir çocuğa altıncı doğum gününde verilebilecek en iyi hediye sayılmazdı. Ama Jade bu küçük hediyeyi almış olmaktan dolayı mutlu olmuş, üzüldüyse de bunu içinde saklamayı bilmişti.
Artık ona okuma yazma öğretebileceğini söylemişti babası. Onun yaşındakilerin gelecek sene başlayacaklarını bilmesine rağmen Jade olayın nedenini sorgulamamıştı. Okula gerek maddi, gerekse fiziki nedenlerden ötürü asla başlayamayacağını biliyordu çünkü. Ama ona şu anda sıkıntı veren ve minik beynini yoran şey şu anda okula gidemeyecek olması değildi.
Babası bir sene önce manastırdan uzaklaştırıldığından beri borç harç bir yaşam sürüyorlardı ve Jade elinde tuttuğu bu kalın kapaklı sağlam defteri babasının nasıl edindiğini merak ediyordu. Sonra kendisine verilen değeri düşünüp yüzünü bir gülümseme aldı.Babası şömine başında kitaplarından birine dalmışken o da elinde defteri, yatak odasına seyirtti.
Odanın zeminindeki tahtalar aşınmış, kurtlanmış ve artık gacırdıyordu. Yerde, iyi günlerden kalma, zengin görünümlü, el yapımı olduğu anlaşılan bir kilim vardı. Alanın büyük bir bölümünü cilalı geniş bir gardırop ve baş ucu oymalı kocaman bir yatak kaplıyordu. Ve yatakla gardırop arasındaki küçük camdan yağan yağmurun belli belirsiz tıpırtıları yükselip odanın donuk havasına karışmıştı.
Jade yavaşça uzanıp camı kapattı. Odaya gelme sebebinin yorgun oluşuyla alakası yoktu. Yalnızca babasının biraz yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu düşünmüştü.
Hüzünle yatağa çöküverdi. Neden sanki doğru dürüst bir insan değildi. Gözündeki tek damla yaşı silerek ‘neden’ diye sordu kendi kendine; sanki birisinin cevap vermesini beklermiş gibi. Sonra bacaklarını toplayıp soğuk yatağın üzerine iyice yerleşti. Biraz ötesinde yere uzanmış bakan William’a bakıyordu. Ve William’da gözlerini ona dikiverdi. Şimdi birbirlerine ilk bakışta belli olmayan farklı bir bağ ile bakıyorlardı. Derken Jade aklına takılan soruyu farkında olmadan yineledi.
Ağzından, insana alınan bir nefes gibi gelen bir “Neden?” çıktı. Gözlerini kapayıverdi.
“Çünkü sen farklı olmalıydın.” dedi bir ses yavaşça fısıldar gibi ve Jade’e cevap verirmişçesine.
Jade transtan kurtulup dehşet içinde sesin gelebileceği muhtemel nokta olarak düşündüğü gardıroba baktı. Bedensiz bir ses ona cevap vermişti. Ama korkmuş olsa bile mantığı ona bedensiz bir sesin var olamayacağını ve kalkıp araştırmasını söyledi. O da kendine cesaret verip denileni yaptı.
Yataktan yavaşça inip önünde, yerde yatan William’ı geçerek gardırobun kapağına uzandı. Başına daha önce hiç böyle bir şey gelmemişti. Elini kapağa yaklaştırdıkça ince ellerinin parmakları biraz daha titriyor, buz kesiyordu. Kendini yatıştırmak ve cesaretini arttırmak için sürekli içinden tekrarlıyordu “Hayalet denen bir şey yoktur! Hayalet diye bir şey yoktur!”. Ve eli kulbu kavrarken, kalp atışlarına karışan yağmur tıpırtıları arasında, gacırdayan gardırop kapağını hızla yana savurdu. O hızla Jade, bir yaratığın üzerine atlaması olasılığına karşı, bir adım geriye sıçramıştı. Ama ne yazık ki ayağı, yerde yatan William’a takıldı ve kalçasının üstüne yere düşüp, bir de kafasını yatağın tahtasına vurdu. Can acısıyla kıstığı gözkapakları arasından gardırobun içinin havlular, giyim eşyaları, çarşaflar ve battaniyeler ile dolu olduğunu zar zor görebildi. Burası kesinlikle bir canlının-özellikle de konuşanların- saklanması için pek uygun bir yer gibi gözükmüyordu.
Başının arkasını ve nazik kalçasını tutarak ayağa kalktı, gardırobun kapağını kapattı. Tekrar dönüp yatağa yerleşti. Belki sesi tekrar duyar diye az önce yaptıklarının hepsini birer birer tekrarladı. Ama çabası boşunaydı; kulaklarının keskinliğine rağmen bir şey duyamamak onu sıktı. William karşısına kurulmuş ilgiyle onu izliyor, arada bir kaşınıp yalanarak köpeklere özgü bazı sesler çıkartıyordu. Ve bir an için ona bakan Jade –köpeklerin gülümseyemeyeceklerini bilmese- neredeyse onun gülümsediğini söyleyebilirdi.
Sonra keskin kulaklarına bir şey takıldı. Beklediği gibi bir şey olmasa da bu şöminenin önünden kalkmış ve şimdi de yatak odasına doğru yaklaşmakta olan babasının döşemede çıkarttığı ayak sesleriydi.
Uflayıp puflayarak üzerini değiştirdi ve geniş yatağın duvar kenarına geçti. İçgüdüsel olarak öbür tarafa yatmayı reddediyordu. William’da zıplayarak ayak ucundaki her zamanki yerini aldı.
Az sonra Robinson içeri girmiş ve üzerini değiştirip soğuk yatağa girmişti bile. Henüz uyumadığı düzensiz nefes alışından belli olan oğluna dönüp saçlarını okşadı.
“Yarın seni manastıra götürmeyi düşünüyorum oğlum.”diye başladı konuşmasına içini çekerek.
“Niçin?”
“Çünkü Baş rahip seni görmek istiyor.”
Jade bir anda babasına döndü. “Neden? Baş rahibin seni benim yüzümden manastırdan uzaklaştırdığını sanıyordum.” dedi onunla göz göze gelerek.
Babası şefkatle gülümsedi; insanın bu kadar akıllı bir oğlu olması hiçte iyi değildi.
Sakince “Evet” diyebildi. “Ama senin hakkında çok şey duydu. Sen çok farklısın bu yüzden seninle tanışmak istiyor.”
“Kısacası neye benzediğimi merak ediyor.”diye yapıştırdı oğlan somurtarak.
Robinson kendini gülmekten alamadı. Yavaşça dönerek , yatağa oturmuş elleriyle oynamakta olan oğluna sarıldı. Jade’de aynı şekilde karşılık verdi. Sonra birden yine aklına bir soru takıldı ve bunu sorabilmek için babasının kollarından sıyrılmak zorunda kaldı.
“Babacığım söylesene ben neden böyle oldum?”dedi
Robinson ne cevap vereceğini bilemeyerek başını kaşıdı.
“Yani ben neden farklıyım?” diye açıkladı oğlan babasının karma karışık yüz hatlarına bakarak. “Çevremde benim gibisini hiç görmedim.”dedi bir yandan da sivri kulaklarının ucunda parmaklarını dolaştırarak.
Robinson şimdilik –yani geçerli bir sebep bulana kadar- Jade’i susturması gerektiğini biliyordu. Ona gerçekleri anlatamazdı. Ona onu manastırın önündeki bir sepetin içinde bulduğunu söyleyemezdi. Sonra zavallı oğlan ne düşünürdü kim bilir.
Hissizce “Hadi yat artık oğlum” dedi “Bunları yarın konuşuruz. Şimdi çok geç oldu.” Sonra Jade’e sırtını dönüp yattı.
Jade babasını böylesi bir soru karşısında neden cevap vermeyip birden değiştiğini bir türlü anlayamadı. Acaba annesinin kötü bir hikayesi mi vardı. Kafası karma karışık olmuştu. Oda babasına sırtını dönüp yattı. Bilmediği bir nedenden ötürü kendini suçlu hissetmeye başlamıştı. Fakat düşünceleri yavaş yavaş uykunun ağırlığı ve yağmur damlalarının sesi altında eriyip gitti.
* * * *
Ertesi sabah kalktığında babası yanında yoktu. Gözlerini ovuşturarak dikildi. William ayak ucunda kuyruğunu sallayarak onu seyrediyordu.
Gerinerek “Günaydın William.” dedi ve esnedi.
William onu anlamış olduğunu belli ederek yanına geldi. Ağır cüssesiyle onu kucağına oturup şapır şupur yüzünü yalamaya koyuldu. Böylece Jade sabah sabah buz gibi sularla yüzünü yıkamak zorunda kalmadı. Gülümseyerek William’ın boynuna sarıldı. Ve tam o sırada içeriye babası girdi. Sağ elinde simsiyah uzun bir şey tutuyordu. Giyinmiş ve güzelce banyo yapmıştı.
Yumuşak bir sesle “ Günaydın evlat.” dedi.
“Günaydın baba; o elindeki nedir?”
Robinson elindekini yatağın üzerine bıraktı. “Bunu senin için getirdim.” dedi ve şimdi önünde durmakta olan oğlanın pijamalarını çıkartarak giydirmeye başladı.
Jade daha soru soramadı. Çünkü babasını onu giydirmesi esnasında bunu yapmak bir hayli zor oluyordu. Sonunda başarınca “Kulaklarımın görülmesini istemiyor musun?” diye sorabildi.
Ve bunu öylesine masumane bir şekilde sormuştu ki Robinson bir an duraksayıp ona öylesine bakakaldı. Hayır demek istiyordu, ama ufaklık tartışılmaz biçimde haklıydı. Başını öne eğip cevap vermeden Jade’in çoraplarını giydirmeye koyuldu.
Jade başka soru sormadı. Babasının onun görünümünden utanıp utanmadığını bilmiyordu ama böyle düşünmek istemedi.
Giyinme işlemi bitince gidip sofraya oturdular. Kahvaltıda oldukça az bir şeyler vardı. Ekmek ve süt. Paraları ancak ona yetiyordu çünkü. İki dakikada kahvaltılarını bitirip kalktılar.
Babasının getirdiği şeyi üzerine giyince bunu ayaklarını dahi kapatan kalın bir cübbe olduğunu anladı. Geniş kukuletasını başına çekip önünü ilikledikten sonra dışarı çıktılar.
Geceki yağmur, hava soğuyunca kara dönmüş, belli ki sabaha kadar kar yağışı durmamıştı. Her taraf pamuk gibi beyazdı. Hala yağan karın yanında hatırı sayılır bir soğuk vardı.
Küçük elf oğlanı, sağında babası solunda da sadık dostu William’la birlikte kalabalık sokakta yürüyordu.
St. Marine sokağı sakinleri, yol boyunca dik ve iğneleyici bakışlarla Jade’i , onun gibi iblis olan köpeğini ve ona evinde bakacak kadar dinsiz olan Robinson’ı süzdüler. Sanki geçit töreninde yürüyormuşçasına önlerinde kimse yoktu. Herkes sokağın karlı iki yanına yığılmış, aralarında fısıldaşıp, parmaklarıyla onları gösteriyordu.
Durumdan hoşnut olmayan Robinson, kınayıcı ve alaycı bakışlar altında ezilmişti. Tek bir laf bile etmiyor, karın artık çamurlaştığı geniş sokakta Jade’i çeke çeke yürüyordu.
Onun tersine Jade kızgındı. Yol kenarına tünemiş insanlara kızgın, alevli bakışlar atıyor,dükkanların tentelerinden ve binaların çatılarından sarkan buzların yerinden kopup kafalarına geçmesi için dua ediyordu.
William ise Jade’den daha sinirliydi. Kulaklarını ensesine yapıştırmış, sırtını kabartmış, keskin dişlerini tehdit edercesine gösteriyor, hırlıyordu.
Sıkıcı ve gergin geçen kısa bir yolculuktan sonra Saint Joseph manastırına varabildiler. Manastırın içi tıklım tıklım doluydu; günah çıkaranlar, kutsananlar, vaftiz edilenler, dua edenler, aileler vs...
İlerleyip en ön sırada oturmakta olan baş rahibin yanına oturdular. Adam onları fark ettiğinde yüzünden belirgin bir heyecan dalgası geçmesine engel olamadı. Ayağa kalktı ve titrek bir sesle “Lütfen beni izleyin.”dedi.
Robinson hemen yerinden kalkıp hızlı adımlarla yürümekte olan baş rahibi takibe başladı. Jade ve William da arkadan sakince onu izliyorlardı.
Cornelius, onları mermer bir koridordan geçirip halıyla kaplı genişçe bir odaya buyur etti. Oda zengince bir zevkle dekore edilmiş, hiç bir ayrıntı unutulmamıştı. Baş rahip yardımcısına da onları kimsenin rahatsız etmemesini tembihledi. Bu arada herkes içeri girmiş William hizmetliler tarafından kapatılan kapının arkasında kalmıştı. Ve hayvan zaten oldukça sinirli olduğundandır ki şimdi hıncını hizmetlilerden çıkartmaktaydı. Jade bunu maun kapının arkasından gelen nefret dolu hırlamalar ve bir kaç çığlıktan kestirebilmişti. Ancak oğlan, her şeyin üstesinden gelebileceğini düşündüğü William için endişelenmiyordu. Aksine tüylü dostu onun için endişeleniyordu.
Yüzüne şüpheli bir gülümsemeyi takınan baş rahip “Oturun” dedi. Bunun üzerine son derece gergin olan Robinson kendini masanın karşısındaki bir sandalyeye yerleştirirken, Jade’de rahat berjerlerden birine gömülüverdi. Sakinleşip beklemeye koyulan William’da artık havlamıyordu.
“Demek bütün bu dedikodulara sebep olan yaratık sensin.” diye başladı adam Jade’e doğru yaklaşarak.
Robinson manevi oğluna yapılan bu hakaretten hiç hoşlanmamıştı. “O sizin gibi sıradan bir yaratık değil, aksine biz insanlardan çok üstün bir türdür.” diye cevabını yapıştırdı.
Bu soğuk ve hiddet dolu cevaba sinirlenmişti baş rahip. Fakat Jade’in rahatsızlık verecek derecede yumuşak olan koltukta kıpırdanması dikkatini yine onun üzerine çekmiş, yüzüne yine sinsice bir gülümsemenin yayılmasına sebep olmuştu.
“Seni gidi sevimli küçük şey,” dedi baş rahip yapmacık bir sempatiyle; bir yandan da gözlerini Robinson’ın alevli gözlerinden ayıramayarak. Ve Jade’in yüzünü kaplayan kukuletayı indirdiğinde, aynı alevin genç Elf’in gözlerini de kapladığını gördü.
Şimdi sesi tereddütle çıkıyordu. “Merhaba ...ufaklık.” dedi sevimli olduğunu sandığı bir gülümsemeyle. Fakat Jade’in öfkesi dinmemiş hatta zehirli yeşil gözlerindeki bakışı bile değişmemişti. Bunun üzerine gayet rahatsız olan Cornelius boğazını temizleyerek yere, dizlerinin üzerine çöktü. Gözleri Jade’in gözlerine kilitlenmişti. Başka bir yere bakamıyor, kendini bu çocuğun gözlerindeki öfke ve masumiyete adeta hapsolmuş hissediyordu. Çocuğun berrak sesi onu transından kurtardı.
“Neden bana öyle bakıyorsunuz?”
Cornelius bir an söyleyecek bir şey bulamadı; “Çünkü...” dedi sonra “sen beni büyülüyorsun...beni gözlerinde hapsediyorsun...”
Bu sözler üzerine Jade’in derin bir düşmanlık kaplamış masum yüzüne sevimli bir gülümseme yayıldı. “Benden bu kadar korkmanıza gerek yok efendim.” dedi kıkırdayarak “ sizi incitmem.”
Tabi çoçuğum...tabi” Cornelius kel başından alnına akan bir damla teri silerek Robinson’a döndü. “Göğsünden bahsetmiştiniz...bakabilir miyim?”
Robinson onayladı.
Cornelius Elf’in cübbesinin düğmelerini çözüp kazağını çıkartırken elleri titriyordu. Bu da süreyi uzatıyor, Jade daralıyordu. William’ın hala kapının önünde durup durmadığını merak etti.
Üzerindeki son bluz da çıktığında, baş rahibin ağzı korkuyla aralandı. Derinden gelen hırıltılı soluması Jade’in duyarlı kulakları tarafından hemen algılanıverdi.
“Sanırım üşütmüşsünüz efendim.” dedi masumca “Ve dikkat etmezseniz hasta olabilirsiniz.”
Baş rahip sadece hafifçe başını sallamakla yetindi. Ama ağzını kapatmayı unutmuşa benziyordu. Adamcağızın ağzı, Jade’in kızıl ötesi spektrumunda pırıl pırıl cart lak renklerde parlıyordu. Domates gibi görünen kafası da son derece mükemmel bir biçimde yuvarlaktı. Jade gülmemek için kendini zor zaptetti. Zaten çirkin bir insan olan Cornelius kırmızı ve turuncu renklerde çok daha komik ve çirkindi çünkü.
Adam sonunda ağzını kapatıp yutkunarak Robinson’a baktığında, on yaş kadar yaşlanmış görünüyordu. Ona durmadan bir efsaneden, bir felaketten, cinlerden, perilerden, yıldızlardan ve onun göğsündeki kanatları kapalı meleğin bir yaşam ve ölüm sembolü olduğundan bahsediyordu.
Evet meleğin kanatları kapalıydı. Robinson’da bunu fark etmişti ve bunun ne anlama geldiğini çözememişti. Meleğin canlı olduğu gibi bir hisse kapılmış ve buna bir anlam verememişti. Ama durum Jade için pekte alışılmadık bir olgu sayılmazdı. O defalarca Meleğinin tortop olduğunu, kanatlarını açıp gerindiğini, onları tekrar kapattığını görmüş, artık önemsemez olmuştu.
Baş rahip Jade’in yanına gelip eline cübbesini tutuşturarak kapı dışarı etti. Robinson’a söyleyecekleri vardı. Jade de durumdan pek rahatsız olmuş sayılmazdı hani.
Dışarı çıktığında William’ı onu beklerken buldu. Kalın cübbeyi çıplak kollarına giydi ve dostuyla birlikte dışarının yolunu tuttu. Yeterince sıkılmıştı. Zaten şapelden çıkmak istemeyecek olsa bile bunu yapamazdı. Özellikle de kendisine o derece bir korkuyla bakan o insanları gördükten sonra.
Dışarı çıktığında karın tekrar başlamış olduğunu fark etti. Cübbesinin önünü sıkı sıkı kapatıp kollarını göğsünde kavuşturarak falezin kıyısına doğru yavaş yavaş yürümeye başladı.
Bembeyaz gök yüzüyle gümüş renkli deniz birleşmiş gibi görünüyordu. Aşağıda ise sivri kayalar denizin dişleri gibi yükseliyorlardı.
Aniden William huzursuzlaşarak hırlamaya başladığında Jade bir şeylerin ters gittiğini fark etti. Arkasına döndüğünde karşısında Wingston çıkmazında oturan bir kaç çocuğu bulunca pek de şaşırmadı.
Önde yürürken parmağıyla Jade’i gösterip gülen şişman çocuk Cornelius’un kendisine benzeyen biricik oğlu Charles’dı. Çocuk, Jade’den dört yaş büyük olmasına karşın ondan çok daha küçük davranıyordu. Jade ile uğraşırken kendini iğrenç bir yaratığı kovan bir şövalye gibi görüyordu belki de.
Onun hemen yanındaki dal gibi sıska ve bir solucana benzeyen yaratık ise onun sağ koluydu. Dean Stevans. Son derece kıvırcık olan saçları turuncu, çilli olan yüzü de ince ve dişlekti.
Sonra bir de kız vardı. Aslında ona gruptaki tek kız demek daha doğru olurdu çünkü bu haylaz çetede ondan başka kız üye yoktu. Güzelliğinin had safhasındaki bu kızın adı Lisa Kingsley idi. Fakat o bu isimden nefret ettiği için onu Leon diye çağırırlardı.
Gözleri okyanuslar kadar derin bir mavi, saçları gece kadar siyahtı ve Jade ile yaşıt olmasına rağmen ciddi görünümüyle çok farklı duruyordu. Farklı da davranıyordu.
Grup gittikçe Jade’ yaklaşırken William da bir o kadar sinirlendi ve huzursuzlaştı. Oysa Jade başına gelecekleri çok iyi biliyordu; onu, garanti, kar topu yağmuruna tutacaklar ve çılgınca kahkahalar atarak, kaçacak yeri olmayan oğlanın kıvranmasını izleyeceklerdi. Ve bundan da en çok kendini kahraman sanan Charles zevk alacaktı. Jade, cübbesinin önünü kapatarak, sağ kolunu yüzüne gelecek olanlara karşı tetikte bulundurdu.
Charles ve grubu ikiliye dört metre kala durdu. Hepsinin yüzündeki aynı ifade liderlerinden kopyalanmışçasına iğrençti. Bir tek Leon yere kar topu yapmak için eğilmedi, hiç gülmedi. Son derece durgun ve masum bir ifade ile Jade’i süzüyordu. Ve aniden cephane toplamış olan herkes ayağa kalkınca, kız hepsinin ardında kaldı.
“Ne o küçük zebani, evini mi özledin?” dedi Charles arkasındaki grubu kahkahalara boğarak.
William’ın kasları sinirle gerildi. Her an saldırmak için onu tetikleyebilecek olan, şu karşıdaki tombul oğlandan gelebilecek tek bir kışkırtıcı hareketti. Ama Jade, bakışlarıyla ona sakin olmasını söyledi. Ve bu, altın tüylü köpek için bir emirdi.
“Bana dört metreden fazla yaklaşamayan biri için fazla cesur görünmeye çabalıyorsun.”dedi Jade soğukkanlılığını koruyordu.
Leon, kalabalık çocuk kümesinden sıyrılarak öne çıktı. Olaylarla fazlaca ilgili görünüyordu.
“Hah!” dedi Charles “oraya gelip seni ve o uyuz itini de aşağı atardım ama yetişmem gereken bir Pazar ayini var. Şimdilik seni kurtardığı için tanrıya şükret bakalım”
Belki Charles şu ana kadar gerçekten sinirlenmemişti. Ama Jade’i karşısında, ona ironi dolu bir gülümsemeyle bakarken bulunca öfkeden köpürdü.
“Demek gerçekten korkuyorsun.”dedi Jade neşeli bir tavır takınarak(özellikle bu gibi durumlarda gülmenin ve neşeli olmanın insanlar üzerinde iğrenç bir etkisi olduğunu çoktan öğrenmişti.).
Charles aniden kıpkırmızı kesildi. Yanındakiler, onu daha önce hiç böylesine yıkıcı bir sinir haline görmemişlerdi. Ürktükleri bir gerçekti.
“Senden korkmuyorum iğrenç yaratık! Değil şeytan, tanrının kendisi bile olsan korkmazdım senden! Ama şimdi sana bu duyguyu öğreteceğim.”diyerek, yeni ütülenmiş ceketini yanındaki bir çocuğa uzattı. Hızlı ve beceriksizce kollarını sıvadı. Gruptaki bütün oğlanlar gülümsüyordu; kavga başlıyordu.
Jade, William’ın ona yardımcı olacağını bilmesine karşı, cübbesini ona doğru fırlatıp gerekmediği halda hiç bir şey yapmamasını söyledi. Hayvan gelen emirden çok rahatsız olmuştu, ama emir emirdi.
Bir anda Charles’ta dahil olmak üzere herkes, Jade’e bakakaldı. Oğlanın çevredeki bu ani durgunluk ve hararetli dikkatin kaynağını fark etmesi pek sürmedi. Göğsündeki melek, altın rengi bir aurayla ışıl ışıl göz kamaştırıyordu. Sanki Jade ile birlikte o da savaşacaktı ve sahibine ilahi bir kudret bağışlamak için parlamaya başlamıştı. Bu olayla özgüveni tazelenen oğlan şimdi şaşkınlıkla gülümsüyordu. William neşeyle kulaklarını dikti. İyi şeyler olacaktı.
Charles yutkunup ona biraz daha yaklaştı. Ne olursa olsun, ne kadar korkarsa korksun, arkasındaki grup üzerinde kurduğu itibarı zedeleyemezdi. Savaştan kaçamazdı.
Buz gibi havada ayağındaki pantolonundan ve eski ayakkabılarından başka üzerinde bir şey olmayan Jade, garip bir şekilde üşümüyordu. Aksine, yavaş ve şefkatli bir ısı tarafından ısıtılıyordu.
Birbirlerine tam yaklaştıklarında, zaten sinirli olan Charles üstten hızlı bir yumruk girişiminde bulundu. Bu ilk hareketi, genelde rakibi şaşırtıp sersemletirdi. Fakat bu, doğuştan çevik olan Jade için yeterince de hızlı değildi. Şişko oğlanın hamlesi, soğuk havayla buluşup, hızla eğilmiş olan Jade’in yaklaşık otuz santim üzerinden geçince asıl şaşkınlığı o yaşadı. Jade ise eğildiği esnada kollarını oğlanın kısa bacaklarına dolamış, tüm gücüyle çekmişti. Çelimsiz gözükse de hatırı sayılır bir kuvveti vardı ve Charles’ı sırt üstü karların içine devirmekte pek zorlanmadı. Ve onun sırtı yere değince de küçük cüssesiyle koca bedene çıkıp, çocuğun ablak suratına iyi bir yumruk indirdi.Sonra da derhal geri sıçradı.
Afallamış çocuk yerden ancak iki arkadaşının yardımıyla kalkabildi. Şimdi çok daha sinirlenmişti. Kendinden yaşça küçük ve bir o kadar da çelimsiz olan oğlan nasıl olur da onu yener ve bütün grubu önünde küçük düşürürdü?
Muzaffer Jade, göz ucuyla Leon’u süzdü. Kız ilk defa olarak o zaman ona gülümsedi. Jade de elinde olmadan karşılık verdi. Fakat bu, Jade için, mucizevi olan olay fazla uzun sürmedi. Charles bu küçük duygu birliğinden hiç hoşnut olmamış olacak ki, mor gözkapakları arasından bir kıza bir de Jade’e tehditkar bakışlar attı. Tepesi atmıştı. Arkadaşlarına işaret edip faleze doğru yürümeye başladı.
William durumun ciddiyetini anlamış, dostunun yanında olup onu koruyabilmek için, gittikçe daralan çemberin içine atlamış, fakat yerden bir sopa alan azılı bir çete üyesi tarafından başına vurulmak suretiyle saf dışı bırakılmıştı.
Jade şimdi tek başınaydı.
Falezin bitimine kadar gerilemek zorunda kaldı. Ve Charles’ın tek bir hareketiyle hepsi üzerine çullandı. Çırpınıp yumruklar savuran Jade, kıskıvrak yakalanmıştı. Grup üyeleri ,özellikle de Charles, onun canını yakıp bundan zevk alırken Jade, arkada Leon’un çığlıklarını işitebiliyordu. Colin adında bir çocuk onu yakalamış, bırakmıyordu çünkü.
William hala acizce yerde yatarken, Charles uygun bir ceza buldu: Jade falezin boyunu ölçecekti. Grubun dehşet dolu bakışları altında Jade’i kıyıdan aşağı itti.
O anda Colin’in kollarından sıyrılan kız da kalabalığı yararak kıyıya ulaştı, fakat durumun ciddiyetinin ve olan bitenin farkında olmayan Colin, onu tekrar tutmak isteyince kızın dengesi bozuldu...
Bölüm 6
Jade, rüzgarın hızını kulaklarında hissediyordu. Bir kaç saliselik panik süreci yerini heyecan ve sükunete bırakmıştı. Kasvetli beyaz gökyüzüne bakıyor, düşen kar taneleriyle savaşıyordu.
Derken bir çığlıkla birlikte, beyninden göçmüş olan bilinci yerine geldi. Keskin gözlerine falezin kıyısında çırpınmakta olan ve ondan gittikçe uzaklaşan Leon takıldı. O çırpındıkça, falezin kıyısından küçük taşlar ayrılarak aşağı düşüyordu. Ve kızın gerçekten yardıma ihtiyacı vardı.
Jade, bir şeylerin içinde büyümekte olduğunu, göğsünü parçalarcasına içten dışa vurduğunu ve sırtının ağrıdığını hissetti. İçindeki şeyin yaşama dürtüsü olduğunu biliyordu. Ama sırtını neyin ağrıttığı hakkında en ufak bir fikri yoktu.
Yere birkaç metre kala Jade’in göğsünden patlak veren ışık seliyle meleğin kanatları gerilerek açıldı. Birisi, tatlı bir ses, kulağına kanat çırpmakla ilgili bir şeyler fısıldıyordu. Oğlanın emri, nasıl eyleme geçirdiği hakkında hiç bir fikri yoktu. Tek bildiği şey sırtının artık ağrımadığı ve son sürat, düşmekte olan kıza doru kanat çırptığı idi. Sırtının ağrısını dindiren şey, kesinlikle yere beş metre kala sırtından çıkmış olan kar beyazı, muazzam güzellikteki kanatlarıydı. Olayların gelişimi hakkında fikir yürütmekten hızla vazgeçen Jade, yukarı çıktığında çocukların yüzündeki ifade ile nasıl dalga geçeceğini düşünüyordu.
Kendisini koruyan biricik tanrısına minnetlerini dile getirip zıpkın gibi hızlandı. Kızı yarı yolda – havada – yakaladı. Yavaşlayarak yukarı çıktı, bir yandan da birden bire beliren kanatlarının yine birden bire kaybolmaması için dua ediyordu. Kızın yüzü mermer beyazı olmuş, vücudu kaskatı kesilmiş, okyanus mavisi gözleri buz tutmuştu. Jade elinde olmadan kıza gülümsedi. Henüz kendisi de şokta olduğu için yapabildiği tek şey buydu.
Dehşetli çığlıklar ve kaçışmalar arasında falezin tepesine vardı. Yere zarif bir iniş yaparken az önce orada olan çocuklardan iz kalmamış, hepsi çil yavrusu gibi dağılmıştı. Kızı sağ salim yere, parıldayan karın üzerine bıraktı. Kız hala şok içinde ona bakıyordu. Ayakkabısının teki kaybolmuş, çıplak kalan sağ ayağı, soğuk kara batmıştı. Oğlanın beyaz kanatları birden bire küçük kar taneleri halinde dağılıp zemine karışırken nefesini tutarak geriledi. Sonra arkasını dönüp karda bata çıka koşmaya başladı; manastırın köşesinde gözden kayboldu.
Yeni yeni soğuğu hisseden Elf kanatlarının kaybolmasına bozularak üzerine cübbesini giydi. Acaba tekrar çıkarlar mıydı? O sırada gözüne yerde yatan William takılınca sendeleyerek yanına koştu. Hemen yanına gidip zavallı dostunun boynuna sarıldı. En iyi dostu yaşıyordu fakat baygındı ve bu karda daha fazla kalacak olursa ölmesi içten bile değildi.
Küçük elleriyle zarla zorla kaldırdığı William’ı manastırın taş merdivenlerinin iki yanındaki banklardan birine kadar sürüklemeyi başardı. Son bir gayretle büyük çoban köpeğini kaldırıp, olabildiğince, nazikçe bankın üzerine yatırdı. Başını kucağına koydu, vücudunun geri kalanını da cübbesinin eteğini toparlayıp örtmeye çalıştı. Üşümesine rağmen şimdi içi rahattı, Dostunun iyileşeceğini düşünüyordu. Karlı patilerden birini eline alıp ovuşturmaya başladı. Bir yandan da iki dakika önce yaptığı o inanılmaz şeyi düşünüyordu. Hiç bir insanın yapamayacağını yapmıştı. Babasının onun gerçek bir melek olduğu ile ilgili söylediklerini hatırladı. Herkes ona şeytan diyordu ama şeytan da bir melek değil miydi. Hem şeytan olsa Leon’u neden kurtarsındı, neden tanrı ona yardım etsindi. Kucağındaki William’ın kıpırdandığını hissetti. Hayvan yavaşça başını çevirmiş ona bakıyordu.
“Teşekkür ederim William, beni korumak için kendini kalabalığın içine atman gerçekten çok cesurcaydı. İyisin ya?” diye samimi samimi sordu. Bir yandan da soğuktan kızarmış elleriyle onun tüylerini okşuyordu.
William sanki iyi olduğunu kanıtlamak istermişçesine bankın üzerinde oturur pozisyona geçti. Gayet iyi görünüyor, sevgiyle kuyruğunu sallıyordu. Sonra Elf’in soğuk yüzünü yalamaya koyuldu. Doğrusu Jade halinden oldukça memnundu, köpeğin dilinin sıcaklığı yüzünde tatlı bir etki yaratıyordu.
Sonra sanki William’ın ona cevap vermesini beklermişçesine sordu, “Biliyormusun William ben uçtum!”
William yalamayı bırakıp faleze doğru baktı.
“Onlar beni oradan aşağı attılar ve ben uçtum!” dedi tekrar. Küçük elleriyle olayı tasvir etmeye çabalıyordu. Sonra heyecanlı heyecanlı “Beni görmeliydin.” dedi “Leon’un hayatını kurtardım ben. Sonra da bir kuş gibi süzüldüm. Charles’ın yüzü bembeyazdı.”
Kıkırdamaya başladı.
Bölüm 7
Bölüm 8
Bölüm 9
Bölüm 10
Sonrada William’ın şaşkın bakışları altında ayağa kalktı ve “Hadi “dedi “Babamı bulmalıyız.”
Birlikte manastırın merdivenlerinden çıkıp, büyük abanoz kapılardan geçtiler. Şapel, girişten kürsüye kadar kırmızı bir halıyla kaplanmıştı. İki yanında uzun sıralar vardı bu uzun halının. Ve bu uzun sıralardan en öndekinde, annesiyle birlikte Charles oturuyordu. Yüzü hala bembeyazdı.
Jade, yanında William’la birlikte bu kırmızı halı boyunca ağır ve sakin adımlarla yürümeye başladı. Sanki bir ayindeymişçesine adımları düzenli ve uyumluydu. Çevresindeki insanlar dönüp de onu fark edince yarı dehşet yarı hayret bir ifade ile suratına bakıyorlardı.
Sonra- ilahilerin en coşkun şekilde söylendiği bir anda – ön sıralardan adamın biri kalkıp bağırdı:
“ Şeytanın hizmetkarlarından biri bu kutsal yerdeyken rahat olamayız!” Bu bir rahipti. Charles’ın dayısı. “Kardeşlerim! O ölümsüz! Daha önce onu, o cehennem köpeğini, defalarca öldürmeye çalıştık. Ama yaşıyor, korkumuzdan güç bulacak ve çocuklarımızın leşlerini karanlık lorduna sunacak!”
Halk yavaş ve temkinli hareketlerle, gözlerini oğlandan ayırmayarak, sıralar boyunca ilerliyordu. İtiş kakış bir şekilde herkes bir diğerini arkada bırakarak önden gitmeye çabalıyordu. Genç rahibin amaçlı sözleri halk üzerinde büyük bir etki yaratmıştı.
“Kaçın!” dedi genç rahip ve küçük çocuklar çığlık atar, bebekler ağlarken, birbiri üzerine çıkıp lanetler ederek çıkışa ulaşmaya çalışan insanlardan oluşan bir kaos ortamı oluştu. Jade’in dört metre yakınına kimse yaklaşmadı. Annesinin sürüklediği altı yaşlarında esmer bir kız dışında kimse arkasına dönüp bir kere daha Jade’e bakmadı. Dakikalar içinde koca şapel boşalmıştı. Az önce Jade hakkında kötü şeyler söyleyen rahibin yavaş adımlarla- sanki az önce anlattığı canavar şapelin ortasında durmuyormuşçasına –yanlardaki dar koridorlardan birinde yürümekte olduğunu gördü. Sonra bakışları hüzünle renkli camlarda uçuşan ve ışığın titreşmesini sağlayan, güvercinlere gitti. Hiç değilse onlar kalmıştı. William anlayışla başını dostunun bacağına sürüp elini yaladı.
Şapeli terk ederek boş koridora daldılar. Baş rahibin odasından taşan hararetli tartışma sesleri koridoru dolduran belki de tek şeydi. Kısa bir bekleyişin sonunda koca kapı şiddetle savrularak ardına kadar açıldı.
“Pişman olacaksın!” diye bağırıyordu Cornelius. Odanın ortasında duruyordu ve üzerine öylesine bir titreme çökmüştü ki, karnına sarkan ağır haç zangır zangır sallanıyordu.
Robinson bağırdı “Asla!”
Sonra onların bakışları altında, baş rahip odasından sinirle çıkarak paralel bir koridora gitmek üzere, yan koridora döndü. Yürürken hızla yere vurduğu terlikleri, zeminde yılışık sesler çıkartıyordu.
Sesler uzaklaşınca, Robinson yanı başında dikilen çocuk ve köpeği süzdü. Bakışlarında sevgiden çok sıkıntı vardı. Fakat Jade babasına anlatacaklarından dolayı öylesine heyecanlanmıştı ki bunu fark etmedi. Babası onu giydirirken kendini tutamayarak konuşmaya başladı.
“Baba biliyor musun ben faleze gitmiştim. William da yanımdaydı. Aniden çe...” sesi ağzını kapatan bir kazak yüzünden kesildi “çevremizi şu sokaktaki çocuklar sardı. Ve sonra ne oldu tahmin edemezsin. Tam..” babası kendi atkısını onun boynuna dolayarak ağzını kapattı ve sessiz olmasını tembihledi. Şu an istediği en son şey Jade’in çocukça maceralarını dinlemekti.
“Ama baba beni dinlemelisin.” dedi oğlan, kalın atkının altından sesini duyuramadığı için homurdanarak.
Fakat Robinson ona cevap vermedi. Hatta dönüp bakmamıştı bile. Jade, ondan cevap bekleyerek uzun süre yüzüne bakmaya çalıştı. Ama ne yazık ki, Jade’in yetişemeyeceği kadar, hızlı yürüyen adamın yüzü ifadeden yoksundu. Oğlan duruma boyun eğip küçük adımlarını olabildiğince hızlandırarak, sessizce yanında yürüdü.
Yağan karın kalınlaştırdığı merdivenlerin dibinde öbek öbek insanlar birikmiş, zehir damlayan gözlerle onların çıkışlarını izliyordu. Aralarında bir takım fısıldaşmalar olduysa bile kısa sürdü. Gruplaşmalar bozuldu, insanlar evlerine gitmek ve yaşadıkları bu sinir bozucu tesadüfü yakınlarına anlatmak üzere evlerinin yolunu tuttular.
* * * *
Akşam üzeri fazlasıyla olaysız geçti. Jade babasıyla ne kadar konuşmaya çalışırsa çalışsın Robinson ona cevap vermedi. Sanki adam büyülenivermişti. Oğlan babasının onunla manastırda neden konuşmadığını az çok bildiğini düşünmüştü. Babası kızmıştı ve manastırdaki kişilerin, oğlunun kendisine anlatacaklarını duymasını istememişti. Ama Jade, bundan sonrasına bir anlam verememişti. Adam, manastırdan çıktıkları zamandan beri onunla yanlışlıkla bile konuşmamıştı. Başlangıçta Jade bunun bir oyun olduğunu sanıp biraz eğlenmişti. Fakat fikrini değiştirmesi pek uzun sürmedi.
Bir keresinde yanına gidip ona ne zaman kendisine okuma yazma öğreteceğini sormuştu. Ancak Robinson, ona cevap vermek yerine, kütüphanesine yönelip, raftan çektiği herhangi bir kitabın sayfalarını karıştırmaya başladı.
Şimdi Jade tavan arasında oturmuş eski eşyaları karıştırıyor, karşı duvardaki küçük pencereden diğer evlerin karlı çatılarına konan kuşları ve sokaktan geçen insanları izliyordu.
‘Acaba tanrı onu seviyor muydu? Annesi nasıl bir insandı? Babası neden bu kadar sessizdi?’Yine sorular takılıverdi kafasına. İlk iki soru hakkında en ufak bir fikri yoktu. Nihayetinde tanrı bazen onu sevmezdi, bazen de severdi. Annesi ise... bilmiyordu işte.
Babasına gelince bir an durup düşündü. Adam onu seviyordu. Hatta o kadar çok seviyordu ki onun için tanrının evi sayılan manastırdan bile ayrılmıştı. Ama Jade, onun bu günkü davranışlarını bir türlü açıklayamıyordu kendisine. Konuyu biliyordu: kendisi. Ancak neler olduğu hakkında hiç bir fikri yoktu. Neden babasının davranışlarının değiştiğini bilmiyordu. Tıpkı ona sorulmaması gerekenleri sorduğum zamanki gibi diye düşündü oğlan. Ona ne zaman annesi veya kendisi ile ilgili bir şeyler sorsa adam tıpkı bu günkü gibi solar, kapı duvar kesilir, ya kaçamak cevaplara baş vurur yada hiç tenezzül etmezdi.
Jade her zaman olduğu gibi yine bir suçluluk havasına büründü. Böyle zamanlarda hep kendini suçlardı. Küçük kafasını bu gibi sorunlara yorması, onu boğan başlı başına bir eziyetti. Yaşıtları, okula gidip sokakta oyun oynarken o, sessiz tavan arasında oturmuş kendi kendini dinliyordu.
Elinde olmadan yanı başındaki William’a sarıldı. Yine ağlıyordu. Ve her zamanki gibi yine William’a ağlıyordu. Hiç kimsenin onun ağladığını görmesini istemezdi çünkü. Ama başını onunkine dayayan William her şeyi görür duyar ve bazen de ağlardı. Fakat oğlan bu gizli göz yaşlarını hiç görmedi.
Bölüm 7
Bundan sonra, günler onlar için çok daha soğuk geçti. Manastırın onlara bağladıkları maaş gittikçe azalıyordu. Robinson, bu konuda baş rahip ile konuşmuştu, ama adam ona ‘kendilerine böylesine sırt çeviren birinin buna bile şükretmesi gerektiğini’ söylemişti. Bunlar, henüz altı yaşındaki bir elfle yavaş yavaş yaşlanan bir insan için çok ağırdı. Üstesinden gelebildikleri kadarıyla yaşamlarını kolaylaştırmaya çabalıyorlardı.
Jade haftalar boyu, yaşadıklarını, falezdeki savaşını ve daha hiç bir duygusunu babası saydığı o insana anlatmadı. Her şeyi küçük, masum çocuk kalbinde taşıdı. Bazen kalbindeki ağırlık artardı. O zaman sessizce tavan arasına çekilir, orada gizlice ağlardı. Kendini nedensiz bir yalnızlık içinde bulurdu hep. Çok sevdiği babası bile artık ona karşı değişmiş, soğuk bir tutum almıştı. Ama arada bir ilgisini belli etmiyor da değildi.
Jade, geçen zaman içinde değişmemeye gayret gösterdi. Pürüzsüz yüzü bazen hüzünlü kırışıklıklara boğulur, berrak yeşil gözleri alevlenirdi. İnsanlara karşı olan hisleri bir tek yapraklardan çalınmış bu gözlerden okunurdu zaten. Hislerini yüzü belli etmezdi. Özellikle de hüzün onu sardığında. Ne zaman ki gözleri puslanır, o zaman hüzünlendiği belli olurdu çocuğun. Böyle durumlarda tek tesellisi, artık benliğinin bir parçası olan William idi. Ona hiç bir zaman hayvan gözüyle bakmadı. Ona göre o, tanrının kendisine bu yalnız dünyada yardımcı olması için gönderdiği bir yol arkadaşıydı.
Böylece, günler aylara karıştı. Zaman su gibi akıp geçti.
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın, saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelecek olursan sana Jade’in sekizinci yaşını ve kurduğu yeni dostluğu anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın, hikayesine devam etti.
* * * *
Jade sekiz yaşına bastığında, okuyup yazabiliyordu. Matematik işlemlerini bile yapıyordu. Bir de yetmezmiş gibi satranca merak sardı, onu da kısa zamanda öğrendi. Artık hiç değilse uğraşacak daha fazla şeyi vardı. Canı sıkıldığında oturup babasının kitaplarını karıştırır olmuştu.
Buna rağmen bütün zamanını evde geçirmiyordu. Gerçi bunda babasının ona ‘fazla dışarı çıkmama’ gibi bir yasak koymasının da payı büyüktü. Geçen süre zarfında William’ı kıskandıracak bir de olay oldu. Jade kendisine yeni bir arkadaş bulmakta gecikmemişti.
Bu kişi, öncelerden ondan korkan, fakat olayların onları sürükleyişine göre, zaman içinde daha ılımlı bir tutum sergilemeye başlayan (ve bu sebeple arkadaş grubundan kovulan) bir insandı. Şartlar böyle olunca ikisi birbirlerine iyice yakınlaşmışlardı.
Jade, babasının öğle uykusuna yatışını izliyordu. Uzun zamandır pusuda beklemiş bir avcı gibi, dakika dakika onu izlemişti. Ve şimdi, yani amacına ulaşıp da av başarılı geçtiğinde, yüzü heyecan ile aydınlanıyordu. Babası, bir kaç saat boyunca onu aramayacaktı. Bu da, Jade’in özgürlük planında defalarca üzerinden geçtiği kilit noktaydı.
Kar tanesi kadar yumuşak adımlarla, tahta koridordan ilerleyip oturma odasının eşiğinden geçti. Gacırdayan yıllık tahta zemin, o üzerinden geçip merdivenleri çıkarken, en ufak bir ses dahi çıkartmadı. Bu, onun evde William’la oynarken kazandığı küçük bir beceriydi. Bu yolla bir çok kez dostunu gafil avlamıştı. Ve şimdi de becerilerini, evden kaçmak için kullanıyordu.
Tavan arasına çıkan merdivenleri hızlı adımlarla çıktı. William, onun suç ortağı, hemen peşindeydi. İlerleyip, çatıya açılan küçük pencereyi açtı. Birlikte usulca dışarı çıktılar. Çatının alçaldığı yere gelince, ki burası bir ahırın damına bağlıydı, kendini aşağıdaki saman dağının tepesine bıraktı. Bu, çok sık olmamakla birlikte, canı sıkılınca kaçmak için kullandığı bir yoldu. Bir keresinde belki tekrar uçabileceğini düşünerek, taş zemine atlamaya karar vermişti. Sonra aklını başına toplayıp bundan vazgeçti. Tanrı, belki de falezden düşen insanları kurtarmak için hep aynı yönteme başvuruyordu. Yani, birkaç kırıkla eve dönmesi muhtemeldi.
William tereddütsüzce arkasından atladı.
Jade, hemen cübbesine sarınıp kukuletasını başına çekti. Uzun sarı saçları, başlığının içinden çıkıp göğsüne iniyordu. Fakat oğlan, onları ne saklamaya ne de kestirmeye yanaşırdı. Bu hali nedense hoşuna gidiyordu.
Hızlı adımlarla Wingston çıkmazından ayrıldılar. Kısa bir yürüyüş sonunda, Thames’in soğuk, berrak sularına ulaştıklarında, bomboş duran bir rıhtıma çıkıp oradaki kalas yığınlarından birinin üzerine oturdular.
William garip garip Jade’e bakıp soru sorarcasına havladı. Jade onu anlamıştı.
“Evet dostum onu bekliyorum.” dedi uzun liman hattını gözleyerek. “Unuttun mu bugün bizi festivale götürecek.”
William yüzünü buruşturarak zeminde bir tur attı. Sonra hırlayarak, rıhtımın kıyısına, Jade den oldukça uzak bir yere oturdu.
Jade gülümsedi. “Hadi William yapma ama. Sakın bana onu kıskandığını söyleme.”
William ona bakmadı bile.
Durum böyle olunca Jade, yavaşça William’ın arkasından yaklaştı, birden bire kollarıyla onu sarıverdi. Ne olduğunu anlamayan William kesik kesik havlamıştı. Ama sonra içinde bulunduğu oyunu fark ederek, dönüp oğlanın üzerine atladı. İri cüssesiyle, narin yapılı dostunu yere devirivermişti. Üzerine tüneyip yüzünü yalamaya başladı. Ve birden bire rahatsız olarak oyun alanını terk etmesine sebep olan şey, rıhtıma çıkan Leon oldu. Kıyıya oturup kıza dişlerini gösteriyordu.
Jade apar topar yerden kalkıp kendine çeki düzen verdi. “William! Bu yaptığın sana hiç yakışmıyor!”
Kız yanına yaklaştı. “Haklı.” diye içini çekti. “Beni pek sevmiyor. Çünkü ben bir insanım. Tıpkı sana zarar verenlerin de insan olması gibi.” elleriyle oynuyordu “Sanırım dostun seni paylaşmak istemiyor.”
Jade, umutsuzca William’a bakarak bir zaman içerisinde dostunun bu tutumunun değişmesini diledi.
Böylece iki eski dost, yanlarına bir de yenisini alarak, Londra’nın odak noktası olan Piccadilly meydanına doğru yürümeye başladılar.
Meydana varmaları on beş dakikalarını almıştı. Ama vardıklarında Jade gözlerine inanamadı.
Ortadaki taş fıskiyenin yanına kırmızı bir minstrel çadırı kurulmuştu. Yanındaki parmaklıklı arabaların içinde, Jade’in daha önce gördüğü ve de görmediği ilginç hayvanlar vardı. Yarı çıplak dansçı kızlar, rengarenk kıyafetleriyle büyülü bir atmosfer yaratırken, ateş yutanlar insanları şaşkına çeviriyordu. Biraz daha ilerde, bir grup renkli giyimli adam insanları güldürüyordu. Onların hemen sağında bir pandomimci vardı ve biraz daha sağda da isteyenin resmini yapan bir ressam. Etraf heyecanla çığlık atanların, neşeli çocuk ve insanların kahkahaları ile dolmuştu. Herkes gruplar halinde meydana akın ediyor, o kalabalıkta hangi şekercinin veya takı satan standın daha iyi olduğunu tartışıyor,arada sırada para keselerini kontrol ediyorlardı. İnsanlar öylesine mutlu bir havayı yansıtıyordu, hepsi öylesine eğleniyorlardı ki, güneş bile bulutlu havada kıyıdan başını çıkartıp aşağı bakmakta bir sakınca bulmamıştı. Fakat bütün bu dükkanların, müziğin ve joglörlerin arasından Jade’in en çok ilgisini çeken şey, hemen önünden geçen, mor ve süslü at arabası oldu. Öyle ki, Leon onu çekmemiş olsaydı ezilebilirdi.
Araba meydanın ücra bir köşesinde durdu. İçinden inen bir kaç adam, ziyafet sofrasının yakınına mor bir çadır kurdular. Hemen yanında asılı duran tabelada şöyle diyordu. “Madam Mari Rosa. GELECEK SÖYLER.” Bu Jade’in ilgisini bir anda çekebilen bir sözcüktü. “ Gelecek.”
Kalabalığı yara yara çadıra doğru ilerlemeye başladı. Tam heves ve heyecan dolu bir adımda çadıra giriverecekti ki ‘pat’ diye birisine tosladı. Bu, uzun siyah pelerinli, uzun boylu ve de başı kapalı, karanlık bir kişiydi. Elf’in şaşkın bakışlarını görünce, kukuletasının karanlıklarından hafifçe gülümsedi. “Geleceğini mi öğrenmek istiyorsun evlat?” diye sordu adam.
Jade, evet dercesine başını salladı.
“Geleceği öğrenmek sandığın kadar da güzel olmayabilir evlat.”
Jade’in cevabı kesindi “Ama ben öğrenmek istiyorum.”
Adam tekrar gülümseyip omuz silkti. “Peki paran var mı?”
Jade başını sağa sola sallamak suretiyle cevap verdi.
“Öyleyse nasıl geleceğini öğreneceksin?”
Oğlan geleceğin bile parayla olabileceğini hiç düşünmemişti. Aniden üzüldüğünü hissetti. Geleceğini, başına neler geleceğini gerçekten merak etmişti. Arkasını dönüp, o yoğun kalabalık arasından geri dönmeye karar verdiği anda, omzundaki güçlü bir el onu bu fikrinden vazgeçirdi. Adam onu kavrayıp nazikçe kendisine döndürdü.
“Senin için bu çadıra girmek ne kadar önemli?”
Jade bir an düşündükten sonra cevap verdi. “Çok efendim.”
Adam gülümsedi. “Öyleyse gireceksin. Ama önce, benim için küçük bir iyilik yapacaksın. Tamam mı?”
Jade bu konuda hiç düşünmeden cevap verebilirdi. Verdi de. “Tamam.” dedi sevinçle. “Ne yapmam gerekiyor?”
Adam şimdi kulağına doğru eğilmişti” Bak” dedi parmağı ile kalabalığın içinden bir adam göstererek. Jade onun gösterdiği yöne baktı. “Kalabalıkta yürümeye çalışan o adamı görüyor musun?”
Jade “Evet.” dedi.
“O adam insanların parasını çalan büyük bir hırsızdır. Eğer bana onun belindeki keseyi getirirsen sana içeri girmek için gereken parayı veririm. Dahası harika bir iş yapmış olursun.”dedi adam ve Jade’in tepkisini süzdü. Oğlan adama, avını gözüne kestiren bir avcı kedi gibi bakıyordu. Cevap bile vermeden adamın elinden kurtularak saniyeler içerisinde kalabalığa karıştı oğlan. Leon adamın yanında kalmış ahin gözlerle onu süzüyordu. Ne konuştukları hakkında bir fikri yoktu, ama bu adama güvenmemek için elinde yeterli sebep olduğunu düşünüyordu. Jade’in başına bir iş açmasa iyi olurdu. Aksi halde bu onun için hiç de iyi olmayabilirdi.
Jade’i gözden kaybetmemek için hemen arkasından kalabalığa dalan William, derin bir denizde yüzüyormuş hissine kapıldı. Hatta boğuluyordu. Çünkü yoğun insan selinde, insanların kapladıkları alan ve başlarına taktıkları şapkalar göz önünde tutulursa gök yüzünü görmek imkansızdı. Hızlı adımlarla hedefine ilerleyen dostunu gözden kaçırması gibi olası bir durumda ise onu bulamayabilirdi. Çünkü üzerlerinde şaşalı elbiseler taşıyan insanların sürdükleri parfüm o kadar ağır bir tabaka oluşturuyordu ki, arasından oğlanın kokusunu çekip çıkartması imkansızdı. Sonunda Jade durunca o da rahat bir nefes aldı. Yavaş adımlarla kalabalığın itişine kakışına kapılarak yürüyen, orta yaşlı bir adamı takip ediyorlardı. Ve o karmaşa arasında Jade’in gözüne adamın belinde asılı duran koca kese ilişti. Üzerinde koca bir “C” harfi işlenmişti. İnce, minik parmaklar el çabukluğuyla keseyi bağlı olduğu kemerden çözüp çıkartmışlardı. İşlem gerçekleşirken, onu tek bir kişi bile görmedi, tek bir şilin bile şıngırdamadı. Öylesine ustaca işini tamamlamıştı ki, sanki senelerdir aynı işte çalışıyordu. Şaşıracak zamanın olmadığını anladığında, küçük adımlarıyla kalabalıkta kaybolarak çadırın yolunu tuttu. Elinde keseyle beraber akıntıya karşı yüzüyordu. Tekrar adamın yanına geldiğinde nefes nefese kalmıştı. Onu birisinin görmüş olabileceğini düşünmemişti bile. Adamı, kollarını göğsüne çaprazlamış, onu beklerken buldu.
Şaşkın yüzünde bir gülümseme belirmişti. “Aferin ufaklık.” diye sırıttı. Keseyi eline alıp tarttı, tatmin olmuş bir ifade ile kemerine taktı. Kesenin içinden bir kaç şilin çıkartıp oğlana uzatıverdi. Sonra da koluyla çadırın perdesini aralayıp, başıyla ona içeri girmesini işaret etti. Fakat William ile Leon içeri giremezlerdi. William huysuzlaşmadan çadırın yanına yere uzanıverdi. Leon hayretle onu izliyordu. Onu daha önce, bir yabancının yanında, hiç bu kadar rahatken görmemişti. Homurdanarak kapının yanında beklemeye başladı. Doğru olmayan bir şeyler vardı.
Derken adam konuşmaya başladı. “Arkadaşının adı ne?”
“Jade.” dedi kız. Ses tonu arkadaşça olmaktan uzaktı.
“Jade mi? Garip isim doğrusu. Onun bir oğlan çocuğu olduğunu sanıyordum.”
“Zaten öyle.”diye cevapladı kız. “Sadece adı Jade. Bunda ne terslik var?”Birden bire adamın yüzüne bakıverince, adam onun mavi gözlerinde belirgin bir düşmanlık ve güvensizlik gördü. Anlayışla karşılayarak sustu.
İkisi de dönmüş kalabalığı izliyorlardı ki, çadırdan bir ses duyuldu. “Senin geleceğin olamaz çocuk! Defol buradan! Nesin sen, bir cin mi?! Tanrım sen bizi koru!”
Jade, çadırdan atılırcasına çıkmıştı. Öfke ile kendine çeki düzen verdi. Sıktığı minik avucunda, adamın bir kaç dakika önce ona vermiş olduğu bir kaç şilini tutuyordu. Mağrur bir tavırla onları adama verdi. Leon ve William hemen yanına gelmişlerdi. Adam da merakla onlara bakıyordu.
“Ne oldu?” diye sordu kız onun yüzüne bakarak.
Jade avucunu açtı, “Kadın bana yaşam çizgisi olmayan bir elin, bir insana ait olamayacağını söyledi.” dedi eline bakıp içini çekerek. Adam da merakla eğilmiş o küçük beyaz ele bakıyordu. Gerçekten de çocuğun elindeki yaşam çizgisi olması gereken yer, insana rüzgarın sürüklediği bulutları anımsatan karışık çizgiler bezenmişti.
O anda dikkatleri kadının bağrışıyla o yana çekilmiş olan kalabalıktan, silahlı biri çıkarak bağırdı. “İşte o! Lordumuzun kesesini o çocuk çalmış!”
Jade. aniden başını kaldırarak adamın yüzüne baktı. Adamın üzerinde de kesenin üzerindeki ile uyuşan aynı amblem vardı. Ve kalabalığı yaran diğer silahlı adamlar gibi o da kendisine doğru ilerliyordu. Başka birinin daha çığlığı üzerine, halk galeyana sürüklendi. Jade, kendisini siyah pelerinli adamın arkasına atmıştı. Halk üzerlerine geliyordu. Jade, yalvardı “Lütfen efendim. Bana bunu yapmamı siz söylediniz. Şimdi bana yardım etmezseniz beni öldürürler.”
Jade haklıydı. Başına bütün bunları o adam açmıştı. Ve temizlemesi şarttı.
“Sanırım öyle. Seni bu açlara bırakırsam pişman olurum” dedi ve bağırdı “ Çabuk. At arabasına!”
Mor çadırın gerisinde, meydanın ücra bir köşesindeki, o gölgeli dar sokakta duran, o süslü mor arabaydı bu. Kaçabilecekleri muhtemel tek noktaydı bu. Oraya doğru var güçleriyle koşarlarken arkalarında, onları izleyen bir takım insanların seslerini duyabiliyorlardı. Deli gibi arabaya tırmandılar. Yabancı, en son binmişti ve kırbacı yakaladığı gibi havada şaklattı.
Fakat bir şey olmadı.
Arabaya koşulmuş iki beyaz at kıpırdamadı.
Tekrar şakladı kırbaç.
Ve Jade bağırdı “Yalvarırım gidelim.”
İki beyaz atın tepkisi ilginçti. Koşumlar gerildi, atlar şahlandı ve mor araba yan sokağa öyle bir hızla girdi ki neredeyse, yabancı yere düşüp, tekerlekler altında ezilecekti. Adam koşumları avuçlarında zorla tutarak dengesini bulmaya çalıştı. Kendine geldiği zaman, şaşkınlıkla, oğlanın kendine gülümseyen yüz hatlarına bakıyordu. Sonra arkasını dönerek, hızla arkalarında bıraktıkları ve kızgın halkın hareketli bir halı oluşturduğu Piccadilly meydanına baktı. Tehlike geçmişe benziyordu. Fakat garip gelen şeylere şahit olup ta dolambaçlı düşünceler içine dalmamak mümkün değildi.
Jade açık kapıdan arabanın içine girdiğinde, William havlayarak onu karşıladı. oldukça eğlenmişe benziyordu. Oğlanın yanağını yalamak suretiyle zaferlerini kutladı.
Pencereden bakmakta olan Leon, arkadaki görüntüye dakikalardır lanetler yağdırıyordu. Babası her hangi bir şekilde onun da olaylara karıştığını öğrenecek olursa muhtemelen ona kızacaktı. Ama o anda kızın içinde yanan bir ateş, coşkun bir heyecan, endişe duygusunu yakıp kül etmişti.
“Harikaydı!” diye bağırdı, koşup Jade’i kucaklayarak. “Yüzlerindeki ifadeyi görmeliydin. Nerdeyse hapse giriyorduk.”
“Atın yüzünden.” dedi Jade. “Gitmek istemedi. Ondan rica ettim.”
Leon bir anda gerilemişti. İnanamayarak Jade’in yüzüne bakakaldı. “Hah! Bu gerçekten duyduğum en komik şeydi Jade.” dedi gülmeye başlayarak.
Jade gülümsedi. Kızın kendisine inanmayacağını tahmin edememişti.
“Kişnedin mi yoksa?” kahkaha atmaya başlayan Leon, kendini kutuların üzerine bırakıverdi.
Fakat William dostuyla dalga geçilmesinden pek hoşlanmışa benzemiyordu. Jade, içini çekerek pencereye abandı. Önünden hızla geçen sokakları, geride bıraktıkları uzun, taştan yolu izliyordu. Meydan artık minik bir noktadan ibaretti. Kızgın halkı düşününce, aklına babası geliverdi. Henüz uyanmamış olmasını dua ediyordu. Çünkü onu yokluğunu fark edecek olursa zaten buruşuk olan yüz hatları biraz daha buruşacaktı.
Dar sokaklarda harcadıkları beş dakikadan sonra, araba durdu. Karanlık, taşlı, dar bir sokaktı burası. O kadar yalnız bir görünümü vardı ki, sokağa adımını atan her canlı, sanki, uzun zaman önce terk edilmiş olan binaları heyecanlandırıyordu. Ve insan garip bir şekilde, camsız pencerelerden görünmeyen kişilerin onları izlediğine inanıyordu.
Arabadan inip yürümeye başladılar. Bir koridormuşçasına dar olan sokak öylesine pusluydu ve öylesine derin bir küf kokusu salgılıyordu ki, Jade geride bıraktıkları kalabalığın içinde yürümenin burada yürümekten daha kolay olacağına inanmaya başladı. Sonunda ızdırap ve korku dolu yürüyüşlerinin son durağına vardılar. “Altın Kupa” bu önünde durdukları hanın ismiydi. Bir zamanların hoş semtlerinden biri veba salgını nedeniyle terk edilince, bu işlek han da köhne bir yer haline gelivermişti.
Tamamiyle ahşaptan yapılmıştı Altın Kupa. Üçgen çatısı ve geniş pencereleriyle oldukça hoş bir yer olsa gerekti. Fakat şimdi kırık pencereleri ve yamulmuş tahtalarıyla, içeri gireni, üzerine yıkılmak gibi bir durumla tehdit ediyordu.
Önlerinden sıska bir kedi geçerken, adam mühürlü han kapısına seyirtti. Maharetli eller kapıyı kolaylıkla açabilecek yetenekte, hızlı çalışıyordu. Bu arada diğer üçü, kasvetli sokağın ortasında, içlerine çöken karanlığın içinde buzdan bir heykele dönüşmüş, öylesine kala kalmışlardı.
Kapıyı açan yabancının kendilerini çağırması üzerine, yavaş adımlarla kapıya ilerlediler. Tereddüt ediyorlardı çünkü ortada, puslu sokakta kalmak veya zifir karanlık olan hanın içine girmek gibi iki hoş seçenek söz konusuydu.
İçeri ilk adım atan Jade oldu. Karanlıkta görebildiği için çevresini ve yumuşak bir meyille aşağı inen merdivenleri seçebiliyordu. Zemin paket taşlardan yapıldığı için yosun tutmuş ve rutubet yapmıştı. Rutubetin kokusu hoş değildi ama kesinlikle dışarıdaki boğucu havadan daha sağlıklıydı. Ahşap duvarlar, nemli havadan dolayı yarıya kadar şişmiş ve kararmışlardı.
Yabancı aşağı indiğinde, tanıdığı bir yerde oluşundan dolayı bir hamlede bulduğu meşaleyi yaktı. Kızıl ışık, küçük han odasının hemen her yerini aydınlatıverdi. Ortada uzun masalar vardı ve çevreye dağılmış boş fıçılar. Birlikte uzun masalardan birine oturup yabancının ikram ettiği sucuk ve ekmeği yemeye başladılar. Adam arka oda ile ön oda arasında mekik dokuyordu. Sonunda gelip onlara katıldığında elinde yeni temizlediği bir kupaya doldurduğu yıllık şarap vardı.
Yabancı lezzetli şaraptan bir yudum alarak başını açtı. Uzun dalgalı saçları arasında parıldayan kahverengi gözleri ilgiyle parlıyordu.
Jade, onu hoş biri olduğunu söyleyebilirdi; bu denli gizemli olmasaydı. Ve sorduğu soruyla zaten rahatsız olan oğlan daha da rahatsızlaştı. “Neden hala başını açmıyorsun?”
Jade’in üzerinden kaynar sular boşandı. Göz ucuyla Leon’u süzdü, kız dehşetle kendisine bakıyordu. Oğlan göğsüne akan saçlarından bir tutam alıp oynamaya başladı.
Yabancı ise onun verdiği tepkiye bakarak onu kıracak her hangi bir şey söyleyip söylemediğine karar vermeye çabalıyordu. “Yanlış bir şey mi söyledim?”dedi ikisini inceleyerek.
Jade, içini çekti”Hayır efendim. Söylemediniz. Ben sadece... sanırım ben böyle iyiyim.”
Adam gülümsedi. “Dinle evlat. Şu ana kadar pek çok çirkinlikle karşılaşıp pek çok kötülükle savaştım. Ve hiç bir şey, inan bana , hiç bir şey kibirli bir asilzade den daha çirkin ve daha iğrenç olamaz.”
Jade’in içi az da olsa rahatladı. Yabancının sıcak gülümsemesi kendine olan güvenini yerine getirmiş, onun için bu köhne hanın soğuk havasını ısıtıvermişti.
Yavaşça elleri kukuletasının kalın, yumuşak kumaşını kavradı ve onu omuzların indirdi. Şimdi yeşil gözleri, merakla yabancının değişen yüz hatlarına dikilmişti. Kesinlikle kötü bir haykırışla gelen hakaretler, kötü laflar bekliyordu. Biliyordu ki yabancı, ondan kaçacaktı. Fakat aynı tepkileri görmekten sıkılmıştı. Elinde olmadan gözlerini yumup kulaklarını tıkadı. Ama yabancının ağzından çıkanlar bir hayret ve küfürler yumağı değil yalnızca bir “Aman tanrım!!!” oldu. Onu da bir “Vay canına.”izledi.
Jade’in yüzü buruşmuştu. Kendini o kadar sıkmıştı ki, kendi kan basıncının uğultusundan başka bir şey duyamaz oldu. Birisinin sağ koluna yapıştığını, bir başkasının da cübbesini çekiştirip durduğunu hissediyordu. Sinirleri bozulmuştu. İstemeden de olsa gözlerini açtı. Sağına bakınca koluna yapışanın Leon olduğunu gördü. Kız kendisine gülümsüyordu. Ve tam tahmin ettiği gibi, cübbesini çekiştiren William’dı. Neden böyle davrandıklarını merak ettiği sırada, Leon sağ kolunu çekerek özenle tıkadığı kulağının açılmasına neden oluverdi. Tam ona kızmak üzereydi ki, adam “İnanılmaz.” ile başlayan bir şeyler söyledi. Oğlan diğer elini de indirip yabancıyla göz göze geldi. Adam aydınlanmış bir yüzle onu seyrediyordu.
“İngiltere’ye hoş gelmişsin küçük dostum.” dedi adam. Hala son derece şaşkındı ve gördüklerinin gerçek olup olmadığına karar vermekte zorlanıyordu. “Ben Alexander Wallace. Seninle tanışmak, büyük şeref.”
Jade, duyduklarından ötürü rahatlamaktan ziyade şok geçirmişti. Duyduğu şeylerin kan basıncının uğultusundan arta kalanlar olup olmadığını merak etti. William’ın havlaması karşısında da olmadığına karar verdi. Çünkü kimse –dahası hiç bir kan basıncı sesi- William’ın o şen şakrak havlayışını taklit edemezdi. Gözleri hala adamın üzerinde olarak konuştu “Sizinle de tanışmak büyük şeref efendim.”sesi robot gibiydi.
“Benden korkmamanıza sevindim.” dedi Jade ;şaşkınlığı yavaş yavaş geçiyordu. “Sizinle tanışmaktan ötürü şeref duyması gereken biri varsa o da benim. Siz neden duyuyorsunuz anlamadım. Sanırım bir şeytan olarak ünüm yeteri kadar yayılmış.”
Alexander’ın cevabı ilginçti. “Eğer bütün şeytanlar senin gibiyse cennet çekilmez olmalı küçük dostum.”
Jade, gülümsedi. Leon’un keyfi yerine gelmişti. Çoktandır güvenmediği bu adama karşı garip bir samimiyet beslemek durumundaydı. Ve William zaten başlardan beri böyle olacağını biliyordu.
Adamın omuzlarına anca değen kahve rengi saçlarının arasında parlayan kahverengi gözleri, insanı şüpheye düşürmeyecek kadar samimiyet ve içtenlikle bakıyordu. “Ayrıca sen bir şeytan değilsin. Hatta bir insan dahi değilsin Jade.”
Oğlan bunları zaten tahmin etmişti. Başlarda kendisini insanlar arasında bir istisna olarak nitelendirmişti. Ona göre kendisi bir yanlış doğumdu. Tanrının lanetlediklerinden biri. Ancak sonradan fikrini değiştirmesine sebep olan bir çok etmen, aynı zamanda onun hayatının da değişmesine yardımcı olmuştu.
“Neyim o zaman?” diye sordu merakla. “Neden beni görmek sizi korkutmadı?”
Alexander içini çekti. “Seni görmekten korkmadın evlat. Çünkü sen beni kendine hayran bıraktın. Bana göre sen bir efsaneydin. Bize elflerin çok eski zamanlarda uzun yaşamı sağlayan bir ağaç yetiştirdikleri anlatılırdı. Kuzeyde bir yerlerde yaşarlarmış. Ve ben buna inanmazdım taa ki bir tanesini karşımda görene kadar.”
Jade bir istisna olmadığı için sevinse mi yoksa üzülse mi bilemedi. Bu duydukları – eğer doğruysa- onun insanlarla ırkdaş olmadığını kanıtlıyordu. Bunca zaman boşuna üzülmüştü. Ve bir şeyi de açıklığa kavuşturmuş oluyordu. Babasının neden annesinden bahsetmediğini. Buna göre, annesi bir elfti.
“Yani ben bir elfim.” dedi oğlan. “O zaman eğer bir şeytan değilsem neden insanlar benden nefret ediyor?”
“Çok eski zamanlarda insanlar ile elfler birbirine yakın yaşarlardı. Hatta yardımlaşırlardı. Her şey bir elf prensesinin bir insana olan aşkı ile başladı. Elfler, prenseslerini her şeyden çok severlerdi ve onun üzülmemesi için her şeyi yapmaya hazırlardı. Böylece o insanı bir elf kadar uzun yaşatabilmek için, ruhu olan bir ağaç yarattılar. Galiba adı Yıldız Ağacı’ydı. Bu ağacın meyveleri, insanların uzun yaşamasına yetecek bir kudret, bir sihir taşıyordu.” Şarabından bir yudum daha aldı. “Prenses ve insan gönül rahatlığı ile aşklarını ilan edip evlendiler. Fakat sonra her şey ters gitmeye başladı. Önce İngiltere’yi veba salgını vurdu. Temizlik nedir bilmeyen soylular canavarın eline ilk teslim olanlardı. Sonra dini inançları onu terk etti. Tanrıya yakarıp yalvardılar ama tanrının yapabileceği bir şey yoktu. İnsanlar aptallıklarından yanıyorlardı.” acı ile gülümsedi “Ellerinde olan son şeye sarıldılar. Yıldız Ağacı’na. Fakat elfler uzun yaşamanın vebanın çözümü olmadığını insanlardan daha iyi biliyordu. Hastalıklı insanlardan kendilerini ve kutsal ağaçlarını korumak için şehir kapılarını mühürlediler. Onlara belki defalarca çözümü anlatmışlardı. Kendileri yardım edemezlerdi; çünkü elf toplumu hastalıklara insanlar kadar dayanıklı bir bünyeye sahip değildi. Soylarını kaybetmeye duydukları korku yüzünden insanlara yaklaşmadılar. Bu sebeple artık gözleri dönmüş olan insanlar onlardan nefret edip, ihanetle suçladılar.” şarabını yudumladı “Bir gece ansızın elf şehrine saldırıp yağmaladılar. Irklarına ihanet edenlerin çoğunu öldürdüler. Diğerlerini de bir yerlere sürdüler işte. Fakat esirleri götürmeden önce içlerinden biri Yıldız Ağacı’nın ruhunu büyüledi. Onu bir taşa hapsetti. Ve göğe yükseltti. Ben yalnızca bu kadarını biliyorum. İşte insanlar elflere böyle düşman oldu.”
Jade suskun kaldı. “Öyleyse babam nasıl bir elfle evlendi?”
Alexander omuz silkti. “Sana annenden hiç bahseder miydi?”
“Hayır.” dedi Jade. “Bana ondan hiç bahsetmedi. Ona ne zaman sorsam yüzü bir garip olurdu. Sanki hiç bahsedilmemesi gereken bir şeymiş gibi.”
Alexander bu küçük çocuk için üzülmeye başlamıştı. Onun küçük ellerini avuçları arasına alarak şöyle dedi. “Belki de annen şu anda bir yerlerde seni düşünüyordur Jade.”
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin çok geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelirsen sana Jade’in hayatı ile ilgili öğrenmek zorunda kaldığı şeyleri anlatırım.”
Kız onun istediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
* * * *
Bölüm 8
Bundan sonraki bir kaç hafta olaysız geçti. Artık Jade, insanların ona karşı olan tutumlarını sorgulamıyor, onları önemsemiyordu. Tek önemsediği ve kendini verdiği şey ailesi olmuştu. Babası, William, Leon ve Alexander. Ne de olsa, çevresinde onu bu dört kişiden daha fazla seven ve koruyan kimse yoktu.
Büyüyünce babası ve Lord Camlon’un yardımı ile dük olacağını düşünen Cherles ise ondan öylesine nefret ediyor ve öylesine korkuyordu ki elinden geleni ardına koymuyordu. Gün geçtikçe sebepsiz yere büyüyen öfkesi onu nedensiz yere kemiriyordu. Ve bildiği kadarıyla ona hiç bir kötülük yapmamış olan Jade, onun bakışlarından akan nefret ve kötülüğün her damlasını ruhunda hissediyordu. Ama hiç korkmadı.Her zaman onun karşısında dik durdu ve onun alayını, küçültücü sözlerini hiç önemsememeye çalıştı. Yüzü hep güldü çünkü biliyordu ki ne kadar gülümseyip önemsemez görünürse o kadar kazanırdı. Bu taktiği Leon’dan öğrenmişti.
Geçen süre zarfında Alexander’la bayağı görüştü. Alexander her ne kadar gerçek bir “Sör” gibi davranmasına, bir savaşçı olmasına ve kılıcı ıslıklar çalarak havayı yarmasına rağmen bir sör değildi. Ancak bu küçük Jade için fazla bir sorun teşkil etmiyordu. Böylece Alexander Wallace, iki gün önce, İngiltere Kralı Üçüncü Jade tarafından “Sör” ilan edildi. At yerine köpekle yetinmesi gerekecekti ne yazık ki.
O, Wallace’a göre bir kusursuzdu. Alexander ona ne verse hemen alırdı. Onu can kulağı ile dinlerdi oğlan. Ve Alexander’ın ona ne öğrettiğine gelince; aslında tahmin etmesi pek de zor olmayan bu illegal dersin konusu para kazanmadan yaşamaktı. Yani hırsızlık.
Jade’in hırsızlıkları tam olarak ta hırsızlık sayılmazdı aslında. O, aşırırdı. Pazarlardan, kasaplardan, şekerciden ve de en çok Sam’in Pastacı dükkanından. Ve Robinson, kilerindeki bitmez tükenmez sucukların nedenini en sonunda sormaya karar verdi.
“Ben yaşadığım sürece bir daha bir üzüm tanesini bile çalmayacaksın!” diye bağırmıştı adam “Yoksa seni kulaklarından kirişe asarım!”
“Neden baba? Bence biraz daha uzayacak olurlarsa kukuletamı başıma geçirebilmek için iki yanında delik açmam gerekecek.” diye şaka yollu bir cevap verdi Jade.
Robinson aldığı cevaptan memnun kalmıştı. Ve bu aynı zamanda ona bir fikir de vermişti. Beş dakika sonra, Jade dışarıya çıktığında kafasında, kulaklarını kapatarak başının arkasında düğümlenen ve yerlere kadar uzanan bir eşarp bağlıydı. Onun bu yeni ve oldukça komik olarak tanımladığı bu yeni imajı, babasının dahiyane fikriydi.
Ve Jade, artık emindi; William kesin kez gülümsüyordu.
Beraberce, yağmurun ıslattığı taşlık sokaklarda yürümeye başladılar. İnsanlar coşkun bir sel halinde, sokaklarda kah yürüyor kah koşuyorlardı. Kimsenin durup dünyanın döndüğünü fark edecek zamanı yok gibiydi. İkili iki sokak sonra, soldaki şaşalı bir evin önünde durup kapıyı süzdüler. Posta kutusu bir tomar mektupla tamamen tıkanmıştı ve hiç birine dokunan olmamıştı. Kingsley’ler tam bir haftadır yoklardı.
Jade, yanındaki, ence kalınlaşmış olan hayvana bakarak içini çekti. “Sence onu bir daha görebilecek miyiz William?”
Hayvan başını onun koluna sürttü. Jade, William’ı okşarken, sokağın sonunda, dizlerine kadar uzanan çizmeleriyle, sular sıçrata sıçrata yürüyen uzun pelerinli, mavi üniformalı, geniş şapkalı bir adam belirdi. Hızlı adımlarla ona doğru ilerliyordu. Yaklaşınca nazikçe “İyi günler evlat.” dedi.
“İyi günler efendim.”
“Burada ne yapıyorsun ufaklık?” dedi adam dikkatli bakışlarla Jade’in giyimini ve kafasındakini süzerek. “Posta kutusunu izlediğini hiç sanmıyorum. Hırsızlık için de erken bir saat sanırım değil mi?”
Jade cevap veremeyecek kadar meşguldü. Aslında adamı dinlemiyordu bile de denebilirdi. Çünkü adamın ağzının sürekli seğiren sağ yanını büyük bir ilgi ve heyecan ile seyrediyordu.
Tamamiyle masum bir ses tonuyla “Bayım bunu nasıl yapıyorsunuz?” deyiverdi. Adam tiki yüzünden güçlükle seçilen bir şeyler mırıldandı ama Jade onu anladı.
“Çocuğum neden bahsediyorsun?”
Oğlan parmağını adamın yüzüne doğru tuttu. “Ağzınız” dedi “kendi kendine mi gülümsüyor, böyle”- kendisi de aynısını yaptı –“Yoksa siz mi yapıyorsunuz?”
Adam öfkeyle ona baktı. Alaya alınmaktan dolayı içerlemiş ve sinirlenmişti. “Tabii ki kendi kendine oluyor ne sandın!” diye bağırdı.
Sonra da çekiştirmek suretiyle posta kutusundaki mektupları çıkarttı. Uzun pardösüsünü açıp onları iç ceplerinden birine soktu. Tam homurdanarak gitmek üzereydi ki, Jade, sorusuyla onu durdurdu.
“Neden o mektupları alıyorsunuz? Onların size ait olduğunu hiç sanmıyorum.”
Adam hızla arkasını döndü. “Tabii ki bana gelmedi seni küçük budala. Ben postacıyım. Hayatında hiç postacı görmedin mi sen? Bunları postaneye geri götürüyorum.”
Jade tekrar ısrarla gitmekte olan adamın paltosunu çekerek sordu. “Neden?!”
Adam bu sefer bağırdı. “Çünkü orada oturan aile artık Fransa’da yaşıyor!”
Jade, sanki yerine çivilenmişti. Az önce adamın ceketini çekiştiren eli yavaşça yerine indi. Yüzünde, içinde bulunduğu düş kırıklığını anlatan korkunç bir ifade vardı. Postacı adam onu görmezden gelerek, sokakta sular sıçrata sıçrata yürüdü ve ayrıldı. Jade, oracıkta öylece kala kaldı. Sokağın sonundan geçen insanları, koşan at arabalarını seyrediyordu. William yumuşak başını onun karnına yaslamıştı. Jade, onun içini çektiğini hissetti. Kendisi de aynını yaptı. Bir eliyle dostunun kafasını okşayarak “Görünüşe göre, yine bir başımıza kaldık William” dedi “Benim sadık dostum.”
Yine yalnız kalmışlardı; çünkü bundan tam iki gün önce, Alexander da Southend den ayrılmıştı. Bir iş için Nottingamshire’a gideceğini söylemişti ve kim bilir ne zaman gelirdi.
Böylece, birlikte an caddeye çıktılar. Yerde belki de yarım parmak su vardı. İki gün dür yağan yağmur bütün şehri suya boğmuştu. Üstüne üstlük Jade’in sağ ayağının uç kısmında da küçük bir delik vardı. Bu onun aklına babasının her zaman söylediği bir şeyi getrdi. “Hayatta karşına çıkabilecek her zorluk, sana yeni bir bilgi ve beceri kazandırır.” derdi babası. Kesinlikle de öyle oluyordu. Jade, artık topuklarının üzerinde mükemmele yakın bir ustalıkla yürüyebiliyordu.
Piccadilly meydanına girerken, yanlarından son hızla, beyaz süslü bir sirk arabası geçmeseydi, Jade meydana tamamen kuru bir şekilde varabilmenin şerefini yaşayacaktı. Ama şimdi, zaten kısa olan boyuyla resmen baştan aşağıya yıkanmış sayılırdı. Elini kolunu silkeleyip homurdanarak ilerlerken, William’ın yanında olmadığını fark etti. Keskin gözleri, bulunduğu yerden kalabalığı taradı. Aradığını buldu. Altın çoban köpeği, ilerleyen beyaz sirk arabalarının arkasından gidiyordu. Üzerinde cartlak harflerle “Fifi ve Lupo” yazan arabanın.
Jade, elini alnına vurdu. “Yine mi!” diye söylendi.
Sirk her sene nisanın ilk haftasında Piccadilly meydanına uğrar, Londra ve çevresinden gelen izleyicileri eğlendirirdi. William da bu bir kaç gün içinde nedense ortadan kaybolurdu. Jade’in yoğun çalışmaları sayesinde, artık nereye gittiği bir sır olmaktan çıkmıştı.
“Fifi ve Lupo”, sirkin bundan dört sene önce bulduğu bir gösteriydi. Eğitilmiş köpekleri oradan oraya atlatıp çemberlerden geçiriyorlardı. Gösterinin yıldızlarından biri de Fifi adında tıraşlı bir Kaniş ti. William’ın gözdesi.
Jade sinirle, ıslanmış sarı yelesini arkasına attı. Tam caddeye adımını atmak üzereydi ki, büyük siyah iki atın çektiği ve üzerinde büyük bir “C” arması bulunan, kahve rengi, heybetli bir araba önünü kesti. Şimdi arabanın arkasından dolanması gerekecek, William’ı gözden kaybedecekti. Aniden arabanın onun tarafındaki penceresi aralanınca şaşkınlık ve dalgınlıkla irkildi. Şimdi kendisininkiler gibi badem şekilli, ama kahverengi bir çift göze bakıyordu. Yavaşça öne ilerledi. Sanki bembeyaz bir papatyanın ortasına kahve rengi narin bir kelebek konuvermişti. Oğlan kafasında ki mavi eşarpla ne kadar komik göründüğünü unutuvermişti. Sadece gözlerini ayıramıyordu işte. Sonra araba yavaşça hareket etti. Fakat Jade yerinden kıpırdayamadı. Ayaklarından başlayarak bütün vücudu donmuş, buz kesmişti. Başını yavaşça eğebildiğinde ayaklarının donmasının gayet muhtemel bir olay olduğunu fark etti. Bileklerine kadar suyun içine girmişti çünkü. Üstelik William’ı da kaybetmişti.
Kendi kendine söylenerek, arabanın kime ait olduğunu ve içindekinin kim olduğunu merak etti.
Sonra yavaş adımlarla meydana girdi. Ayakkabıları suyla dolmuş, çorapları sünger gibi bütün suyu çekmişti. Yürürken “cork vcrk” gibi saçma sesler çıkartmalarının nedeni de buydu. Buna rağmen zahmetli bir şekilde yürümeyi becerdi.
Meydanda ne sirk arabasından ne de William’dan eser vardı. Kırk beş dakika dolaştıktan sonra, meydana pek uzak olmayan çimenlik bir alanda arabayı bulabildi. Arabaya bağlı bir tren gibi dizilmiş yaklaşık beş araba vardı. Jade, üzerinde “Fifi ve Lupo” yazanı bulunca, ona doğru ilerledi. William’ın ilginç bir şekilde kafesin içine girmiş olduğunu, acındıran gözlerle kendisine baktığını ve patisini ha bire burnuna sürtüp durduğunu görüyordu. Sanki bir şeyleri çıkartmaya çalışıyordu.
Jade, elini beline yerleştirip hırçın bir sesle “William!” diye bağırdı. Kaşlarını çatmıştı ve ıslanmaktan hamurlaşmış sağ ayakkabısını ıslak çimlere vuruyordu.
“Köpeğini boşu boşuna çağırma evlat.” dedi yanından bir ses. “Besbelli benim minik Fifi’ciğimle çok ilgileniyor.”
Jade, o tarafa döndüğünde sakallı, esmer ve oldukça şişman bir adamla karşılaştı. Adam öylesine şişmandı ki, üzerine zorla giydiği zümrüt yeşili ceketinin düğmeleri patlamak üzereydi. Oğlan atış menzilinden çıkmak için bir adım geriledi.
Adam eliyle kafesi işaret ederek biraz daha yaklaştı. “Onunla iki senedir uğraşıyorum. Zavallı Fifi’yi senin o uyuz itinden bir türlü kurtaramadım. Görünüşe göre onu pek iyi eğitmemişsin.”
William’ın tüyleri kabarmış, burnunu iki patisiyle tırmalamaya, kafesin parmaklıklarına vurmaya başlamıştı.
Jade sonunda ne olduğunu anladığında, oldukça gecikmişti. William’ın ağzının bağlı olduğunu önceden fark etmiş olsaydı, daha temkinli davranırdı. Ancak şu durumda yapabileceği pek az şey varmış gibi gözüküyordu.
Bütün cesaretini toplayıp adamın karşısına dikildi. Güçlü görünmeye çaba göstererek kaşlarını çatmış,
yumruklarını sıkmıştı.
Adam bir elini vagona dayadı, ötekiyle de sakalını sıvazlıyordu. Sonra duyulabilen bir iç çekti.
“Bak evlat, oldukça fakir görünüyorsun.”
Jade yavaşça üstünü başını inceledi, gerçektende öyle olduğuna kanaat getirdi. Pörsümüş ve zemine yayılmış, delik, çamurlu ayakkabıları, paçaları yırtık ve artık ne renk olduğu pek belli olmayan pantolonu ve yapış yapış sarı saçlarıyla gerçekten sefildi. Eğer kendini aynada bu haliyle görecek olsaydı, kesin (parası olsaydı) birkaç şilin yere atardı.
Gözlerini tekrar adama çevirdi. Kendisine acınmasından hiç ama hiç hoşlanmazdı. Hem o fakir değildi ki biri ona acısın. Jade zenginlerinde zenginiydi. Dünyadaki en bulunması en zor olan o değerli hazineye sahipti. William’a sahipti. Ve şimdi servetinin bir kısmı karşısındaki kafeste debelenip inlerken tanrıdan ona güç vermesini diliyordu. Bir şeyler yapılmalıydı. Tanrı onu seviyorduysa neden şimdi iki kanat veya demirden yumruklarla ödüllendirmiyordu? Belki de savaşmak için ona ihtiyacı olmadığını düşünecek kadar güven sahibiydi.
O düşünürken yavaş yavaş yaklaşmakta olan adam konuşmasını sürdürdü.
“Belki de küçük bir anlaşmaya varabiliriz, seninle.” ceketini çekiştirerek düzeltti “İtini bende bırakman şartıyla sana... elli şilin önerebilirim.” gülümsemesi oğlanın yüzündeki şaşkın ifade ile beslenmişçesine arttı. “Hmm?... Ne dersin? Sanırım fena değil.”
Jade tam anlamıyla şok olmuştu. Bu adam William’ı sevmiş miydi. Ona sirkte iş mi vermeyi düşünüyordu yani? Düşündükleri kulağa anlamsız gelene kadar kafasında döndü durdu. Hayır, William’ı onun kadar sevmiş olamazdı. Hem sevseydi dahi Jade onu vermeye razı olmazdı ki. Teklif onun için bariz bir saçmalıktan ibaretti. William’ın değeri dünyadaki hiçbir şeyle boy ölçüşemeyecek kadar büyüktü. Bu sebeple cevabını hazırladı.
“Hayır!” dedi hırçın bir ses tonuyla “bana bütün Thames nehrini, manastırı yada Londra’yı bile verseniz bir şey değişmez. William’ı benden alamazsınız.”
Adam artık gülümsemiyordu. Olduğu yerden oğlanı ürküten bir hızla ilerleyip Jade’in kolunu yakaladı. “Doğru!” diye gürledi. Oğlanı kocaman suratına kadar yaklaştırmış, korkunç bir güç ile kavradığı kolundan silkeliyordu. “O kadar para getiren bir hayvanı ben de olsam değişmezdim! Seni uyanık küçük piç!”
Adam onu kafese doğru sürükleyene kadar Jade, “Neden bahsettiğinizi bilmiyorum bayım. Hangi para bayım. William sadece benim dostum lütfen bırakın!” gibi şeyler haykırıp durdu. Ancak adam ona pek aldırıyormuş gibi görünmüyordu. Koca eliyle onun başını arkadan kavrayıp parmaklıklara yapıştırdı. Jade acı içinde kıvranır ve kurtulmak için umutsuzca kıpırdanıp dururken William’ın kahverengi gözlerini gördü. Suçluluk duygusuyla ve acıyla kocaman açılmış, sanki ağlayacakmış gibi dolu dolu olmuşlardı.
“Söyle bakalım paramla ne yaptın? O iğrenç ailene mi götürdün söyle!”
Jade “Yemin ederim bayım ben bir şey bilmiyorum.” diye hıçkırıklar içinde bağırdı. Adam canını fena halde yakıyordu. Çaresizce ellerini kafesin içine sokup William’ın ağzını tutan bağları çözdü. Kuduran köpek, başını yana yatırarak parmaklıklardan geçirdi ve adamın bileğini büyük bir zevk ile parçaladı. Kan oğlanın saçlarına dökülmüştü, ancak Jade artık serbestti.
Panik içinde geri sıçrayan adam kanayan bileğini tutup dehşet ve öfke içinde gerilerken Jade, başının ağrısından sersemlemişti. Onu tekrar harekete geçiren William’ıın havlayışı oldu.
Derhal düşmüş olduğu yerden kalkıp sendeleyerek, bileğini deliler gibi mavi bir eşarba sarmakta olan adamın yanında aldı soluğu. Hızla yere eğilip anahtar destesini kaptı, fakat gözleri adamın bileğinde, ona sarılı mavi eşarptaydı. Düşünce onu kaybetmiş olmalıydı. Şimdi de bütün gizi ortadaydı işte. Halini düşünmenin pek sırası olmadığını tekrar hatırladı. Koşup kafes kapısının önüne vardı. Willliam içerde deliler gibi tepinip eşinirken anahtarları sırasıyla deniyordu.
Dikdörtgen kafalı olan değildi, altın renkli olanda. Kapıyı onlardan sonraki iki anahtar da açmayınca Jade fena halda bocalamaya başladı. Desteyi elinde tutamıyordu. Desteyi tutsa, anahtarlar terleyen avuçlarından kayıyordu. Gözüne adamın yerden kalkışı ilişmeseydi bakır renkli olanı asla kapının deliğine sokamayacaktı belki. O güzelim tıkırtıyı işitince koca kapıya asılıp açtı. William artık serbestti.
Hayvan çevik bir hareketle açılan kapıdan aşağı atlayıp dostunu inciten adamla yüzleşmek için vagonu döndü. Dişlerini henüz adamın sağ bacağı ile tanıştırmıştı ki Jade’in “William hadi gidelim buradan!” diye bağıran sesini duydu. Sirkin diğer üyeleri ve bir grup insan toplanmaya başlamıştı bile. Anlaşılan tatlı intikamın pekte sırası değildi.
Birlikte varoşların gerisine, kırlara doğru koştular. Çingene çadırlarını geçinceye, bacakları el verinceye kadar koştular.
En sonunda Jade bitkin bir halde yere çöktü. William’da hemen yakınındaydı. Hayvanın da onun gibi yere uzanmasını beklediyse de bu olmadı. William gerisin geri havlıyordu. Jade takip edildikleri gerekçesiyle korku içinde dönüp geriye baktı. Ama ortada hayal ettiği gibi bir grup adam falan yoktu. Bütün görebildiği, kendilerine doğru olanca hızıyla koşan tıraşlı bir Kanişti.
“Fifi!” diye bağırdı hayret ve acı içinde. Onun başlarına dert açacağını düşünüyordu ancak anlaşılan çamurlu yüzünü yalamakla meşgul olan William pekte aynı fikirde değildi.
Öte yandan başlarındaki sorunun asıl sorumlusunun Fifi olmadığını da biliyordu Jade. Sarı tüylü köpeği kendinden nazikçe uzaklaştırarak göz göze geldi. William az sonra sorgulanacağı bilinciyle hafifçe inleyip karşısına dikilmişti.
“Ne düşündüğümü biliyorsun William. Senin suçlu olduğuna bir türlü kafam yatmıyor. Eğer gerçekten onun dediği gibiyse de... bu bütünüyle benim suçum olacak. Sana doğruyu gösteremedim.”
William bunun doğru olmadığı gerekçesiyle başını oğlanın minik kucağına koydu. Şimdi tatlı tatlı inleyip mırıldanmaktaydı ve her nasılsa Jade’in içinde, köpeğinin parayı gerçektende aldığına ancak niyetinin kötü olmadığına dair bir takım nereden geldiği belirsiz düşünceler oluştu. Oğlan, aslında farkında olmamakla birlikte, böyle düşünmeye başlamıştı işte.
Biraz oracıkta dinlendikten sonra nehre doğru yola koyuldular. Wingston çıkmazına vardıklarında ne midelerinde öğütülebilecek bir şey ne de bacaklarında derman kalmıştı.
Jade evlerinin önünde durup onu inceledi. Belli ki zavallı babasının bu gün yapacak pek fazla işi olmuştu. Zira taşlık bahçenin kıyısına sıkışmış izlenimi veren bir grup çim özenle biçilmiş, çürümek üzere olan bahçe kapısı tamir edilip boyanmıştı. Bunlar Jade’in epey bir süredir dışarıda olduğunun bariz bir kanıtı idi. Babası onu merak etmiş olmalıydı ve bu bir azar şölenine dönüşebilirdi.
Kendi anahtarıyla kapıyı tıklatmadan açan Jade parmak uçlarında oturma odasına geçti. Oda gayet derli toplu ve boştu. Robinson’ın evde olduğuna kanıt oluşturabilecek tek şey, insanın yalnız olmadığı zamanlar hissettiği o garip duyguydu.
“Garip.” dedi oğlan kendi kendine. Robinson’un endişe içinde oturma odasını arşınlamasını beklerken evi ürkütücü derecede sahipsiz bulmuştu. Önce gülümsedi, babasının uyuyor olabileceği aklına gelmişti çünkü. Zavallı adam o kadar şeyi yaptıktan sonra bitkin düşmüş olmalıydı.
Sonra uyuyan birinin düzenli horultusu olamayacak kadar belirsiz ve birbirini takip eden sesler duymaya başladı. Hiç kıpırdamadan olduğu yerde dinledi. Görünüşe göre iki kişi hararetli bir tartışmaya tutuşmuştu. Hızla kapının yanındaki ayakkabılığa çevirdi bakışlarını ve az önce çamurlu ayakkabılarını bırakırken hiç fark etmemiş olduğu bir çift sandaleti o zaman fark etti. Anladı ki Baş Rahip Cornelius babasına pekte hoş olmayan bir ziyaret düzenlemişti. Sessiz adımlarla eşiğe geri döndü; Fifi’yi zar zor kucağına alıp sağ taraftaki merdivenlerden ikinci kata, oradan da çatı katına çıktı. Fifi’ye çıt çıkartmamasını, gelip daha sonra kendisiyle ilgileneceğini söyleyip usulca tekrar aşağıya, ilk kata, indi. Islak çorapları ahşap zeminde parlak izler bırakarak, merdivenin sağında, giriş kapısının tam karşısında bulunan koridorun sonundaki kapının önüne ulaştı. Tam tahmin ettiği gibiydi. Cornelius ile babası çalışma odasında tartışıyorlardı.
“Bunu yapamazsın!” dedi Cornelius. Dişlerini sıktığı, yılanımsı sesler halinde çıkarttığı “s” harfinden belli oluyordu. Onu korumaya devam edemezsin. O bizim için bir tehlike, bir uyarı! Bunu sende biliyorsun Robinson. Onu ya bana teslim et, ya da ondan en kısa sürede kurtul. Aksi taktirde sana manastır tarafından büyücü damgası vurulacak! Oliver Cromwell bu işi bizzat üstlenecektir.”
“Hayır!” diye bağırdığı duyuldu Robinson’ın. “Asla! Benden bunu yapmamı bekleme. Onlar hiçbir zaman zararlı bir halk olmadılar. Engizisyon böyle düşünmemizi sağladı. Onlar ne bizim gibi güç tutkunuydular ne de katı görüşlü. Dostun saydığın soysuz Camlon gibi de değillerdi. Sandığın gibi kimseye zarar vermez benim oğlum. O üzerindeki baskıyı bilmiyor mu sanıyorsun! Bırak yaşasın. Onu alman İngiltere’nin kaderini değiştirmeyecek.”
Cornelius pes edeceğe benzemiyordu. “Senin babası olmadığını hala bilmiyor mu o? Oğlun muş! Üstelik onun yaşamasının nelere sebep olacağını insanlık için neler doğuracağını sen nereden bilecekmişsin ki? Var oluşunun gerçeğini kavradığı zaman mutlaka yollara düşecektir. Evini bulması gerektiğini düşünecektir. Bunun sonucu ise bizim kabusumuz olur. Hepsi yeniden özgür olur. Ve burada o sivri kulaklı cadılara yer yok. Samarra yıllar önce mühürlendi ve tekrar açılması için hiçbir sebep yok!”
“Onların o muhteşem irfanına cadılık mı diyorsun sen!” diye çıkıştı ona Robinson. “Yıldız ağacını yarattıklarından beri bütün soylular ona sahip olmaya, uzun yaşamın kaynağını onların ellerinden almaya çabaladılar. Oysa zavallılar o ağacı yaratırlarken olacakları hiç düşünmemiş olacaklar. Niyetleri sadece bizimle yaşamlarının sırrını paylaşmaktı. Kapılarını bize açtılar ve ne oldu, bizim insanlarımız bir katliama sebep oldular. Askerleri kılıçtan geçirip şehrin geri kalanını madenlere sürdüler.”
Fakat bunlara karşın Cornelius laf dinlemiyor sadece kendi fikrini savunuyordu. “ Tabii ki süreceğiz! Bir ağacın canlanmasını sağlamak cadılık değil de neydi sence? Üstüne üstlük sadece bu da değildi!” diye gürledi sesi. “Onlar bizim çocuklarımızı, bebeklerimizi kaçırdılar. Yüce Tanrım bilir hangi büyülerle yıkayıp hangi fikirleri akıllarına soktuktan sonra geri veriyorlardı. Onlarla savaş yalnızca o salak Arthur zamanında olmamıştı. Çünkü o da yarı şeytandı. Ama yarım kan olduğunu kimseye belli etmedi. Birileri şüphelenmeye başladığında da çareyi gizlice kaçmakta buldu. Vekilharcına bıraktığı notta ise öldüğünün bildirilmesini istediği yazılıymış.”
“Sakın onun o masum yüzüne, parlak gözlerine kanayım deme Robinson. Kaybedersin! Yapacağım ilk iş seni aforoz ettirmek olur. Sonra da Cromwell ikinizin de icabına bakıverir. Bu son konuşmamız olur. Umarım anlaşılmışımdır!”
Jade dehşet içindeydi. Bir an ne yapacağını bilemeyerek kapının önünde dikildi durdu. Sonra William ile birlikte merdiven altına sıkıştılar. Az sonra kapı şiddetli bir biçimde geriye savruldu ve çirkin Cornelius hışımla koridoru geçti. Peşinden Robinson ilerliyordu.
Cornelius sinirle sandaletlerini ayağına geçirdi, eşikten geçti ve çamurla vıcık vıcık olmuş bahçeye adımını atarken arkasını son bir kez dönüp “Dediklerimi sakın unutma Robinson. Bu iş daha bitmedi.”diye eklemeyi ihmal etmedi.
Ancak Robinson kapıyı tam cümlenin orta yerinde tak diye adamın yüzüne kapattı, peşi sıra gelen homurtuyu duymadı bile. Arkasını dönünce Jade ile göz göze gelmişti çünkü. Onu yüzündeki o düş kırıklığı ve hüznü görmek ona bütün küfürlerden daha ağır gelmişti.
İleriye, ona, doğru birkaç adım ilerledi. Ama o geldikçe Jade geri geri adımlarla ondan uzaklaşıyordu. Onun ne kadar zamandan beri orada olduğunu bilmiyordu Robinson ama sonunda anladı ki Jade kendine yetecek kadar şeyi zaten duymuştu. Bir açıklama yapmak yada yapmamak arasında sıkışıp kalmış olan Robinson hüzünle kollarını açıp dizleri üstüne çöktü. Gözleri beni affet der gibi yaşlarla dolmuştu.
“Bana gel oğlum.” diye fısıldadı. Ancak gerçeklerle henüz, daha çok gençken, yüz yüze gelmiş olan oğlan onun yüzüne bakmadı. Başını hafifçe sağa sola sallıyor, iki damla gümüşsü göz yaşı kirli güzel yüzünde ışıldıyordu. Sonra soluna dönüp merdivenleri çıkarak kayboldu. William da bir süre Robinson’ı süzüp Jade’in peşinden gitti.
Robinson ne düşüneceğini bilemiyordu. Bir tarafı bütün bunların olması gerektiğinden, bunları Tanrının istediğinden yanaydı; öteki tarafı ise vicdan azabı içinde parçalanıyordu. Koşup Jade’i kollarına almak ile her şeyi oluruna bırakmak arasında bocalıyordu. Bulutlu gri gözlerinden bir parça göz yaşı zemine, oğlanın ıslak çoraplarının bıraktığı buğulu izin hemen yanına düştü. “Şimdi ne yalan söyleyeceksin Robinson?” dedi kendi kendine. Sonra ayaklarını sürüye sürüye oturma odasına ilerledi ve koltuğun birine çöktü. “Ne yalan söyleyeceksin?”
* * * *
Jade hızla tavan arasına çıkan merdivenleri adımladı. Fifi yırtık bir şiltenin üstüne kurulmuş onu seyrediyordu. Yanına oturan oğlanı bir süre inceledikten sonra, ayağa kalkıp usulca onun bacakları üstüne yattı. Derin acısını hissetmiş, ona teselli olmak istemişti. Oysa Jade hala yanaklarında belli olan o iki göz yaşı izi dışında hiçbir hüzün ibaresi sergilemiyor öylece oturmuş küçük pencereye gözlerini dikmiş, yeni yeni çiselemeye başlayan yağmuru seyrediyordu. Arada bir dudağını ısırıyor, içinin acısını bastırmaya çabalıyordu. Belki o anda içeri William girmemiş olsaydı kendine bir süre daha hakim olmayı deneyebilirdi. Ancak dostunun şefkatli ve endişeli bakışlarını üzerinde hissedince daha fazla direnemedi. Kendisini hüzne teslim etmişti. Sıcacık başını minik dostunun boynuna sokan William’ın avutucu sesiyle hıçkırıklara boğuldu. Sarf ettiği her göz yaşı sanki savunmasız kalbinde yaralar açıyordu.
O gece belki saatlerce ağladı. Ta ki bitkin düşünceye, gözleri şişip boynu sırılsıklam oluncaya kadar. Artık içinde ne dayanacak güç ne de göz yaşı kalmıştı. Ağrıyan başı, yavaşça William’ın kürkü üzerine düştü. Sabaha kadar deliksiz uyudu. Hiç rüya görmedi.
Bölüm 9
William esneyerek başını kaldırdı. İlk hissettiği şey, üzerindeki ağırlığın artık olmayışıydı. Telaşla silkinerek doğruldu. Fifi yanı başında uyumaktaydı. Gün doğalı fazla olmadığı kanaatindeydi. Zira, Jade ile birlikte uyuyalı sadece birkaç saat olmuştu. Ama görünüşe bakılırsa, çocuğun pek acelesi vardı çünkü ortalarda görünmüyordu. Derin bir iç geçirerek Fifi’ye baktı, Jade’i merak etmiyor olsaydı şimdi o da uyuyor olabilirdi. Ancak sorumluluk sahibi bir dost olarak gidip Jade’i bulması gerektiğine emindi. O uzun tüylü altın sırtını şöyle bir sallayıp gerindi. Sonra da merdivenlere ilerledi.
İlginç bir şekilde evde çıt olmayışı onu rahatsız etti. Ses çıkartmadan yatak odasına ilerledi. Keskin kulakları bir şeyler yakalayınca merakla içeri daldı. Lakin umduğu gibi Jade’i göremedi. Onun yerine Robinson’u geceden beri bozulmamış gibi görünen yatağın üzerinde oturmuş düşünürken buldu.
Adam onu görünce yüzü bir nebze aydınlandı denilebilirdi. Ama William orada fazla oyalanmadan odayı terk edince Robinson yine karanlıklara gömüldü.
William sabırsızca havayı kokluyordu. Basit kokular buldu. Biri onu Jade’in banyodaki çorabına diğeri de portmantodaki mantosuna kadar götürdü. Ama William evde Jade’in yakın zamana kadarki varlığına dair pek bir şey bulamadı. Ta ki oturma odasını geçip kapıya yönelene kadar. İşte o zaman henüz silinmemiş bir koku izi ile karşılaştı ve dehşetle fark etti ki, bunlar onu dışarıya götürüyordu.
Koşarak ikinci kata, oradan da bir gümbürtüyle tavan arasına çıktı. Hüsrana uğramıştı. Tavan arası penceresi ilk defa olarak kilitliydi. Robinson bu önlemi Jade kaçtıktan sonra almış olmalıydı. Bir süre yerinde dönüp durdu. Fifi’yi burada bırakamazdı. Robinson onu illa ki bulur ve dışarı atardı. Öylyse Fifi de kendisiyle gelmeliydi. Bu da dışarı çıkmak için ön kapıyı artık asla kullanamayacağı manasına geliyordu. Ve geriye tek bir seçenek kalıyordu.
Fifi’nin uykulu, şaşkın bakışları altında geri geri karşı duvara yaslandı. Sırtını gerip kabardı, birden bire ileri atıldı. Bütün pencere bir şangırtıyla arka sokağa kadar dağıldı. Ama hızını alamayıp çatıdan aşağı doğru son sürat kaymakta olan William tek bir sıyrık bile almamıştı. Çatının kıyısına geldiğinde samanlığın yerini yanlış hesap etmiş olduğunu fark edip doğruca yalağın içine düştü. Sinirle kalkıp silkelendi ve yukarıya doğru havlayıp gerideki Fifi’yi çağırdı. İkisi hızla Piccadilly meydanına doğru yola koyuldular.
Yaklaşık yarım saat kalabalığı taradıktan sonra pazara döndüler. Sabah kahvaltısı için bir iki sosis yürüttükten sonra Alexander’ın hanına yollandılar.Ancak William yavaş yavaş ümitsizliğe kapılıyordu. Çünkü Alexander’ın hanı mühürlüydü ve Jade’in gidebileceği başka bir yer yoktu.
Ayaklarını sürüye sürüye meydana geri çıktılar. Ortadaki fıskiyenin altına oturmuş kalabalığı seyrediyorlardı. William huzursuz huzursuz kendi kendine homurdanıyor, uyuya kalmış olduğu için kendini suçluyordu. Belki Jade’i görürüm umuduyla kalabalığa bakmaya devam etti çünkü etrafta her türden koku var gibiydi. Sadece gözlerine güvenebilirdi.
Derken beklediği şey oluverdi. Gözlerine bir şey takıldı. Kafasına garip turuncu renkte bir sargı bağlamış olan adamın biri, elinde rengi atmış siyah bir cübbeyle meydandan çıkıyordu. Bir ümitle peşine takıldı William. Tüccarlardan, terzilerden, çiçekçilerden ve onların müşterilerinden oluşan kalabalığı aşarak adamın az önce girmiş olduğunu gördüğü sokağa daldı. Adama sessizce yaklaşıp elindekini kokladı. Nihayet doğru iz üzerindeydi. Büyük bir coşkuyla ve inadına sesiz ve sakince adamı takibe başladı.
Adam William’a göre gençti. Yağlı siyah saçları küçük kafasına yapışmış, üzerine geçirdiği uzun deri palto, boyunun uzunluğundan dolayı epeyce kısa kalmıştı. Üzerine, Jade’inkini bastıran pis, leş gibi bir balık kokusu sinmişti. Üstelik püfür püfür pipo içiyordu. Yavaş pervasız adımları ile bacağını kaldırışı, izleyene her adımda geriye devrilecekmiş izlenimi veriyordu. Ve şimdi bu pervasız adımlar nehre doğru dönüyordu.
William uzun bir süre oldukça yavaş ilerleyen suçluyu izlemeye devam etti. Sonunda karşısında manastırın bahçe duvarlarını görünce öfkesi yeniden tepesine biniverdi. Zira Jade’e bu dünyada kötülük yapacak insanların en başında baş rahip bulunuyordu ve William duraklarının burası olmasından pek hoşlanmamıştı.
Adam büyük bahçe kapısından içeri girerken o ve Fifi’de duvarın bitişiğinde beklemek zorunda kaldılar. Çünkü Cornelius Bahçenin ortasında dikilmekteydi. William’ın artık şüphesi kalmamıştı. Rahibin kesinlikle Jade’in kayboluşuyla yakından alakası vardı.
“Hoş geldin çocuğum.” dedi kayıtsızca. “Günahlarını affetmemi dileyen bir günahkar mısın, yoksa yalnızca manastıra bağış yapmaya mı geldin?”
Öteki ilerleyip baş rahibin kulağına bir şeyler fısıldadı. Sonra da çekildi ve “Günahlarımın affedilmesini diliyorum sayın baş rahip.” dedi.
Rahip gülümsedi. “Affedilecektir.” dedi hoşnutlukla. Sonra fısıldadı. “Ya kanıt?”
Adam elindeki cübbeyi gösterdi.
Baş rahip inceledi. Bu pek ala bir başkasının cübbesi de olabilirdi. Bu onu sinirlendirdi. “Bana getirdiğin kanıt bu mu yani? Kim bilir hangi çöplükten bulduğun paçavra için sana ne vermemi bekliyorsun?”
Adam ellerini açıp çaresizce bildiği kutsal şeyler üzerine yemin etti. “Gerçekten benimle. İsterseniz sizi götürebilirim.”
Rahip bunu bir an düşündü. Sonra “Kabul.” dediği duyuldu. “Peki ya köpek?”
“Hangi köpek?”
“Onun köpeği seni salak! (Ah tanrı beni günahlarım için bağışlasın! ) O velet yanında o çalı süpürgesi olmadan dolaşmaz!”
Adam ümitsizce yeminler ediyordu. “Size doğruyu söylüyorum sevgili peder. Onu bulduğumda yanında köpek falan yoktu.”
“Belki de seni işe almakla hata ettim Edgar. Buna karşın çocuk gerçekten de sendeyse paranı alacaksın. İtin sorun çıkartmaması için de dua etsen iyi olur. Şimdi beni oraya götür paranı nerede alacağını onu gördükten sonra söyleyeceğim.”
Edgar baş rahibe boyun eğerek önden ilerledi. Cornelius, ellerini göbeğinin üstüne kavuşturmuş, onu takip ediyordu.
Jade’in cübbesinin şimdi de liman yolunda ilerlemeye başladığını gören William, fazla düşünmeden ikisinin peşine takıldı.
Bayır aşağı, o rüzgarda, yürüdüler. Serin bahar rüzgarı, uzun otlarla birlikte onları bir ileri bir geri sürüyordu. William’ın uzun tüyleri sarı bir tarla gibi uçuşuyordu. Fifi ise tıraşlı kıvırcık tüyleri ile gayet rahat görünüyordu.
Rüzgarlı boş bayırı da aştıktan sonra limana vardılar (ki buraya Londra’nın kalbi demek daha doğru olurdu.). Çevrede kutular, sandıklar, valizler, kafesler ve bunların bir on katı kadar da insan vardı. Kimi halatları babalara bağlıyor, bir kısmı karaya geçişi sağlayan köprüyü kurmuş, sağlamlığını denetliyordu. Çevrede belki onlarca hamal ve liman çalışanı vardı. Kıyıya kurulmuş küçük masaların birinde, sert görünüşlü genç bir kaptan, indirdiği malın sahibiyle konuşa dursun, bitişikteki tavernanın garson kızı bir yandan kapının önünü süpürüp bir yandan onu izliyordu. Ve sokak arasında sızmış bir sarhoş yeni yeni uyanıyordu. Başı fena halde ağrıyordu; dili ise kösele gibi olmuştu.
Ancak Cornelius, beyaz cübbeli baş rahip, bütün bu karmaşanın arasında elinde bir paçavra önünde kötü görünümlü bir serseri ve arkasında birbirinden farklı iki köpek olduğu halde dikkat çekmiyordu. Her kes o kadar meşguldü ki.
Biraz daha yürüdükten sonra artık yalnızca birer hangar olarak değerlendirilen köhne liman zincirine geldiler. Burası artık sokak köpeklerinin, hırsızların, ayyaşların mekanıydı. Öylesine kirletilmiş ve acımasızca katledilmişti ki, binalar sabahın şu saatlerinde bile insanı ürkütüyordu. Bel ki de bu sebepten dolayı Cornelius izlendiğini hissediyordu.
Tam büyük kutuların oluşturduğu bir duvarı dönmüşlerdi ki, ileride paslı bir hangar kapısı ve onun önünde oturan oldukça yaşlı bir adam çıktı karşılarına. William ve Fifi dikkat çekmemek için duvarın arkasında kalıp olan biteni izlediler.
Adam belki yetmiş yaşlarındaydı. Çenesini saran beyaz bir sakalı ile ona karışan karma karışık saçları vardı. Üzerine ince bir süveter giymişti ve hangar kapısının önünde başı yere eğik biçimde oturmaktaydı. Bütün bu sefil görünüme rağmen Edgar onu çetenin lideri olarak tanıştırınca Cornelius epey şaşırdı. Daha da şaşıracaktı aslında çünkü, hızla yerden kalkan adam, (tanrı Cornelius’un aklını korusun.) son derece çevik ve şaşılacak derecede sağlıklı görünüyordu. Eski bir kaptandı kendisi ve farklı bir kıtadan geldiği söylenirdi. Anlatılana göre çok uzaklarda denizin üzerinde dev, tan kızılı bir boğa dururmuş ve işte bu kaptan, sadece çok az insanın görmeye muktedir olduğu bu kıtadan gelirmiş. “Saçmalık!” demişti baş rahip kendi kendine. Ancak Edgar böyle düşünmüyordu. Zira bu, Thames’in dibini boylamak istemeyişinden kaynaklanıyordu.
Adı Gram olan çete lideri ile Edgar bir süre konuştu; sonra kapıyı açtılar ve Cornelius ile çete lideri içeri girdiler. Edgar ise kapının önünde nöbette bırakılmıştı. William umutsuzca yere uzandı. Beklemek zorundaydı.
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu, gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelirsen sana Robinson’ın üzüntüsünü ve Jade’in kendi başına açtığı belayı anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
* * * *
Robinson odasında oturuyordu ki, gümbürdeyerek çatı katına çıkan William’ın gürültüsüyle irkildi. Endişelenmeye başladığındandır ki derhal yukarı çıktı. Sabahı oldukça sessiz geçmişti ve yukarıdaki bu ses şimdi onu yeni bir endişeye sürüklüyordu.
Daha çatı katının merdivenlerini tırmanırken işittiği şangırtı ile adımlarını öylesi bir hız ve telaş kapladı ki neredeyse tökezlenip düşüyordu. Ama yukarı çıktığında onca telaşına rağmen geç kaldığını fark etti. Çatı katının küçük camı kırılmış, cam parçacıkları dört bir yana saçılmıştı. Koşarak cama ulaştı; şimdi ise tek görebildiği beyaz bir kanişin tıraşlı bacaklarıydı. Sonra o da kayboldu.
Koşar adım merdivenlerden indi. Yetişemeyeceğinin bilinci onu az da olsa yavaşlatmış değildi. Aksine şimdi daha hızlı ve daha endişeli idi. Basamakları inerken bir kez daha tökezlendi ancak bu sefer kendini kurtarabilmiş, birkaç basamağı es geçmek zorunda kalarak zemine sert bir iniş yapmak zorunda kalmıştı.
Robinson öne atıldı. Hızla kapıyı açmış, çoraplarıyla dışarı fırlamıştı ki, sokakta kendisinden başka kimsenin olmadığını fark etti. Dönüp ayakkabılarını giydi. Jade’i –her ne kadar kendisine kızgın ve dargın da olsa – eve döndürmeyi düşünüyordu. O sadece bir çocuktu.,
Aradan iki saat gibi bir zaman geçmişti ki eve geri döndü. Hiçbir şey yapamamış bir aciz olarak kendini berbat hissediyordu. Hatta son otuz senedir kendini bu denli berbat ve hasta hissetmemişti. Ne tavan arasındaki cam kırıklarını düşündü ne de mide gurultusunu. Oturma odasına geçip koltuklardan birine çöktü. O bir çocuğun sahip olabileceği en berbat babaydı. Sekiz sene boyunca Jade’e hiçbir şey verememiş olduğunu düşündü. Vermediği gibi de şimdi ondan bir şeyler alıyordu. Ona ne bir babanın anlayışlı şefkatli tutumuyla yaklaşmıştı, ne de bir anneyi aratmayacak gibi teselli edebilmişti. Çocuk kendi metanetiyle direnmiş, kendi avutuşuyla sakinleşmiş, kendi cesaretiyle savaşmıştı. Robinson onun için hemen hemen bir mobilyadan farksız olmalıydı.
Derken kapı çalındı.
Adam, düşüncelerinden sıyrılıp gerçek hayata dönmesi için gerekli olan o bir an boyunca kapının ısrarlı ısrarlı gümbürdeyişini dinledi. Sonra bir ümit kapıya koştu. Belki de Jade geri dönmüştü!
“Geliyorum!”
Ancak kapıyı açtığında gördüğü o iri cüsse karşısında nerdeyse bayılıyordu. Karşısında belki iki metre boyunda kapı gibi geniş ende bir adam dikilmekteydi. Ve bu zat, üzerindeki geniş, pilili yenleri ellerinin zerine düşen beyaz bluz ve altındaki bacaklarını saran deri pantolonuyla bir korsanı andırıyordu. Robinson ona baka dursun, o içeri girmiş, kapıyı arkalarından kapatmıştı.
“Evimde ne işiniz var!” diye haykırabildiği kadar haykırdı Robinson. Belki biri imdadına yetişirdi. Lakin adam elini öylesine onun boğazına dolayıverdi ki, artık pek bir şey söyleyebilmesi olası değildi.
Onu sürükleyerek odaya götürdü ve çamurlu çizmeleriyle tertemiz oturma odasını katlederek koltuğa fırlattı. Kollarını koca göğsünde çaprazlayıp önüne dikilirken yüzünde hiç ifade yok gibiydi.
Robinson son bir cesaretle ayağa kalkıp bağıracak oldu, koca eller tarafından yerine -bu kez daha sertçe- oturtuldu. Robinson artık bağıramıyor yalnızca nazikçe konuşuyordu.
“Ne istiyorsunuz?” diye sordu mağrur bir tavırla.
“Bize ait olanı.” diye kısaca cevapladı adam. Ancak Robinson’ın ona boş baktığını fark ederek açıkladı. Pek nazik bir adamdı. “Parayı!”
“Ne parası?”
“Bizden yürüttüğünüz para.”
Robinson hala şakın şaşkın bakıyordu. “Ah yüce Tanrım ben para çalamam... ben... hayır.”
“Vermeyeceksin öyle mi? Ne yazık ki zor kullanmam gerekecek öyleyse.” kollarını sıvayıp Robinson’u yakasından yakaladı.
“Hayır, Hayır!” diye bağırdı Robinson. “Bende sizin paranız yok. Yemin ederim. Ben sizi tanımıyorum bile.”
“Yani o sarışın çocuk seninle yaşamıyor muydu?”
“Hangi sarış...??!”
“Hani şu yanında bir de köpeği olan. Boyu şu kadar işte.”
Robinson dehşete düşmüş bir halde yalanladı. “Hayır, hayır ben öyle birini tanımıyorum; burada yaşamıyorlar ben yalnızım.” bu son söylediğinin aslında pekte yalan olmadığını düşünerek iç geçirdi.
Adam onu nazikçe yere bıraktı. “Pardon öyleyse. Bizim salak Choe yanlış görmüş demek.” dedi ve kapıya yöneldi. O gittiği zaman Robinson rahat bir soluk aldı. Şansına şükredecek hali yoktu. Adam düpedüz aptaldı besbelli. Jade için söyledikleri pek doğruya benzemese de eşkal doğruydu. Ve eğer geri kalanı da doğru idiyse bu, bir an önce taşınmaları manasına gelebilirdi.
Boynunu ovuşturan Robinson koltuğa geri tünedi. Elleri korkudan buz tutmuş, dizlerinin bağı çözülmüştü. Sessizce “Tanrım sen onu koru.” dedi. “Her ne kadar o beni artık eskisi kadar sevmeyecek olsa bile, ben onu çok seviyorum. Umarım başını gerçekten belaya sokmamıştır; umarım o iyidir.”
Aslında çok önceleri Jade’i alıp Southampton’daki kuzeninin yanına bir yerlere yerleşmeyi düşünmüş ancak buna bir türlü kendini ikna edememişti. Hep bencilce düşünmüştü. Kuzeninin hakkında düşünebilecekleri aklına geldikçe fikri rafa kaldırmıştı. Oysa belki de şimdi ne iyi olacaktı her şey.
Oturduğu yere iyice büzüştü. Sanki üzerine bir karanlık çökmüştü ve şimdi de yalnızlığı üzerine akıyordu. İçine koltuk dışında her yer sonsuzluğa açılıyor, zemin karanlık bir kutuya kapak görevi görüyordu. Sonra karşısında bir adam gördü. Siyah cübbeli adam elinde bir tırpan tutmuş ona bakıyordu. Gözleri gözükmese de Robinson yakalayıvermişti o bakışları. Uçar adımlarla Robinson’a yaklaştı. Adamcağız terden sırıl sıklam olmuş titremekteydi. Derken Azrail tırpanın kalın sapını yere vurmaya başladı. Karanlığı yırtan bir “tak, tak, tak” duyuldu. Üç kere. Sanki onu çağırıyordu. Eli Robinson’ın omzuna değdi. Adamın kanı çekilmişti sanki. Bir an oracıkta öleceğini sandı. Ama meleğin kukuletası içinden ona gülümsediğini hissedebiliyordu. “Henüz değil.” dedi kadife gibi yumuşak ses “Henüz değil.”. Sonra uzaklaşarak tırpanını yere daha bir kuvvetle vurdu. Bu sefer dört kere. “tak, tak, tak, tak”
Robinson kan ter içinde silkindi. Oda hala onun oturma odası gibi görünüyordu ve Azrail’den iz yoktu. Israrlı tak takları bir kez daha duyunca yüreği yerinden çıkacak sandı, ama bu seferki yalnızca kapıydı. Kendine gelebilmek için adımlarını hızlandırarak kapıya yaklaştı. Az önceki adam olması muhtemel diye düşünmüştü başta. Ancak Azrail ona henüz değil dediyse bunun mutlaka bir sebebi vardı. Kapıyı açtı.
Karşısında siyah pelerinli, kukuletasını yüzünün yarısına kadar indirmiş bir adam görünce büsbütün afalladı.
“Merhaba.” dedi adam nazikçe. “Kendimi size takdim etmeme izin verin efendim.” yerlere kadar eğilmiş olan adamın kukuletasından çıkan dalgalı saçları nazikçe yere dokundu. “Ben Alexander Wales efendim. Oğlunuzun bir dostuyum.”
Robinson’ın devam eden huzursuzluğu yüzünden okunabiliyordu. Bildiği kadarıyla Jade’in tek dostu William’dı.
“Sanırım size benden pek bahsetmedi.” çevresine bakındı. “İçeri konuşursak ben her şeyi anlatabileceğim efendim.”
Robinson pekte emin olmamakla birlikte bu saatten sonra ne olacağını da önemsemiyordu. Yabancıyı içeri buyur etti. Adam rahat bir tavırla koltuklardan birine kurulmuş, başını açmış, kendisini beklemekteydi şimdi. Robinson hemen onun karşısına ilişti. Ve henüz yirmili yaşlarında olduğu her halinden belli olan adamın üzerindeki zırhta parıldayan kurt başı rozetini görünce ziyaretin nihai nedenini anlayabildi. Genç adam, kayıp ırklarla bağlantıda olan gizli bir örgüt mensubuydu.
“Kusura bakmayın” dedi Robinson. “Size ikram edebilecek bir şeyim yok ama... ”
“Ne yazık ki acelem var.” diye yanıtladı Alexander. “Oğlunuz hakkında konuşmak istiyordum. Kendisi burada mı?”
Robinson hiç beklemeden soruyu yanıtladı. “Ona bir şey mi oldu?”
“Hayır. Uzun zamandır sizinle konuşmayı planlıyordum aslında. Jade’in geçmişi ile ilgili. Ona söylediklerinizle ilgili.”
“Bu artık önemli mi sanıyorsunuz?” diye bir düzeltmede bulundu Robinson. “ O her şeyi dün akşam öğrendi. Ve bir daha benimle konuşmak istemeyecektir bundan eminim.”
Alexander anlayışla başını salladı. “Ben... Benim buraya geliş nedenim, onu sizden almaktı.” diye dürüstçe itiraf etti genç adam.
“Belki de bu en iyisi olurdu. Ancak oğlumu dün geceden beri görmedim.”
Alexander inanamayarak adamın çökmüş yüzüne bakakaldı. “Kaçtı mı?”
“Bildiğim kadarıyla dün geceyi çatı katında geçirdi.” diye açıklamada bulundu adam. “Korktuğum için yanına gidemedim. Nasıl davranacağımı bilmiyordum. Sabahta köpeğini evden kaçarken gördüm. Büyük bir ihtimalle o da o zaman ayrılmış olmalı.”
Ardından Robinson ona o sabah gelen iri yarı adamdan bahsedince Alexander iyice dehşete düştü.
“Burada kalamazsınız.” dedi endişeyle. “Gidecek bir yer bulun ben... benim halletmem gereken bazı işlerim var.” Aniden ayağa fırlayan Alexander çıkıp gitti. Robinson’ı orada tek başına bıraktı.
Bölüm 10
Jade bileklerini oynatarak iplerini gevşetti. Kaba görünüşlü yabani adamın biri az önce onu bu koca, viran haldeki hangara getirip uzun bir direğe bağlamışlardı. Ancak yalnız da bırakmamışlardı. Şimdi karşısında durmakta olan koca siyah köpeği ona nöbetçilik etsin diye bırakmışlardı.
Bir dilek hakkı olsaydı, basitçe, William’ı yanına almış olmayı dilerdi. Onu sabah Fifi’nin yanında öylesine yorgun uyurken görünce uyandırmaya kıyamamıştı. Macerasına onsuz çıkmayı düşünecek kadar kendine nasıl güvendiğini hala bir türlü anlayamıyordu. Tek başına yola çıkıp Samarra’yı bulabileceğini nasıl olmuştu da umabilmişti ki. Yaptığı ilk iş bir odunluktan geçerken adamın birine rastlamak olmuştu. Başına bağlayacak bir şeyi o saatte bulamadığından adamın onu kötü karşılamış olmasını doğal bulmuştu. Ama itiraf etmeliydi ki bu kadarını kesinlikle beklemiyordu. “Şansa bak.... ” gibi bir şeyler duyar gibi olmuştu. Sonra da yakalanmıştı. Jade kendini ne kadar savunmaya kalkarsa kalksın ondan kat kat güçlü olan adam eninde sonunda kafasına bir şeyle vurmak suretiyle tepinip duran oğlanı bayıltmıştı. Ve sonra, sonra da buradaydı işte. Bir direğe bağlanmış ve bir köpekle karşı karşıya.
Jade çevresine bakındı. Her taraf toz içindeydi. Bir köşeye kim bilir ne kadar zaman önce bırakılmış olan demirler pastan erimiş, çevreye dökülmüşlerdi. Hala ayakta durabilen yerleri ise yırtık paçavralar gibi lime lime sarkıyordu. Tavan hizasından biraz alçakta bulunan küçük pencerelerin hiç birinde cam yoktu ve içeri sıcak gün ışığını sokuyorlardı. Karşısındaki büyük çürümüş demir kapıya baktı Jade. Büyük camları yarı yarıya kırılmış, demir gövdesi delik deşik ufalanmış, yerde turuncu pas döküntülerinden minik tepecikler oluşmuştu.
Yavaşça ellerini tekrar oynattı. İplerin ona göre hala çok sıkı olduğunu anlayarak durdu. Çok yorgundu. Sırtı ve başı feci derecede ağrıyor, resmen zonkluyordu. Işıkta, havada uçan toz zerreciklerini seyrederek bir süre oturdu. Sonra uflaya puflaya tekrar ipini gevşetmeye, düğümü bulmaya çabaladı. Bu uğraş onu iyice terletmişti. Hava sıcaktı sıcak olmasına ve hangar dışarıdan daha da sıcaktı. Demir, gün ışığını ve sıcaklığı içinde hapsediyordu. Bu yüzden şimdi Jade kaşınıyordu.
“Harika!” diye söylendi. “Bir bu eksikti.”
Bundan sonra on beş uzun dakika boyunca karşısında miskin miskin oturan köpeği seyretti. Şimdi keskin bir bıçak ve bir bardak soğuk su için her şeyini verebilirdi.
“Hey!” diye seslendi kendini oturduğu yerde dikleştirerek. Dışarıya değil köpeğe sesleniyordu. Ama hayvan bu gibi konuşmalara alışkın değildi ki pek oralı olmadı. Hatta Jade’in dört metre ilerisinde başını uzattığı patilerine yaslayarak uyumaya devam etti.
Jade dudaklarını yalayarak bir kez daha şansını denedi. “Hey dostum!”
Bu sefer başarılı olmuşa benziyordu. Uyanan köpek başını kaldırdı, çevresine bakındı, kimseyi göremeyince bakışlarını elfe kaydırdı.
“Ah evet sen.” dedi Jade başını sallayarak. “Buraya gel.”
Hayvan yavaşça yerinden kalkıp ilerledi. Aynı yavaşlık ve umursamazlıkla Jade’in bacakları arasına oturuverdi.
“Pekala.” dedi oğlan. “Aç mısın?”
Hayvan şimdi güvensizlikle gözlerini kısmıştı.
“Ben çok açım.” diye masum masum başını eğdi oğlan. “Cebimde yiyecek bir şeylerim var. Ama ellerim bağlı. Bana yardım edemez misin?”
Köpek kalkıp arkasını dönmeye yeltenmişti ki Jade ona başka bir öneri sundu. “Seninle de paylaşabilirim.”
Tekrar ona dönen köpek düşündü. Ancak William kadar akıllı olmadığı kesindi ki öneriyi çok geçmeden kabul etti. Dönüp direğin arkasına dolandı bu arada Jade, birilerinin içeri gelmemesi için dua ediyordu.
Ama birkaç dakika geçti ve kimse gelmeyince Jade serbest kaldı. Ellerini ceplerine sokup vıcık vıcık olmuş pastırmayla ekmek dilimlerini köpeğe uzattı. Sonra da ağrıyan bacaklarıyla kalkarak bütün hangarı dolaştı. Kapı kırılamayacak kadar sağlamdı. Üstelik onu her hangi bir usulle kıracak olca bile, dışarıda bekleyen adamların önüne çıkmayı hiçte istemezdi. Camlar da her hangi bir destekle dahi ulaşamayacağı kadar yüksekti. Bir süre daha dolandı. Sonra yediklerini sindirmek için uzanan köpeğin yanına oturdu. Durumu kabullenip ümitsizliğe kapılıyordu.
Robinson’un onun kaybolduğunu henüz fark etmiş olduğunu sanmıyordu. Belki o da kendisi gibi gece boyunca uyuyamamış ve sonra da uyuya kalmıştı. O olanlardan sonra... diye düşündü Jade, kendisinin de hala olayı kabullenememiş olduğunu hesaba katarak, eminim üzülmüştür. Sonra aklına William geldi. Yorgun dostu belki hala uyanmamıştı bile. Öte yandan tek kurtuluşunun da William olduğunu düşünmeden edemedi Jade. Eğer dostu uyanmışsa kendisinin yokluğunu ne olursa olsun fark etmiş olmalıydı. V e belki de şu anda kendisini aramak için yola çıkmıştı. Jade üzülerek başını eğdi. William’ın buraya gelecek olsa bile yardım etmek için en ufak bir şansı bile olmayacaktı. O tek başına ne adamları geçebilir ne de hangara girebilirdi. Gidip Robinson’a haber verir. Diye içinden geçiri Jade. Ama adamın bir şey yapmaya gücünün yeteceğinden emin değildi Jade. Son olarak Alexander ve Leon kalıyordu geriye. Ama ikisi de şehir dışındaydı. Tam başını kolları arasına gömecekken kapıda bazı takırtılar ve konuşmalar duydu Jade. Az sonra konuşmalar kesilip de büyük sürgülü metal kapı açılınca gelenin baş rahip olduğunu görerek derin bir iç geçirdi Jade, zira işin ucunda cadı damgası yemek vardı. Cornelius’un geliş nedeni kesinlikle kendisini kurtarmak olamazdı.
Cornelius yanındaki çete reisine döndü. “Onu bağlayacağınızı sanıyordum.” dedi cesaretle. Sesi hangarda titreşti.
Adam imalı bakışlarla kendisine bakmaktan kaçınan köpeği süzdü, sonra gülümsedi. “Bağlamıştık. Ama birini daha bağlamalıymışız.” dedi. Hayvan bakışları altında nerdeyse yok olacaktı.
Pederin asık yüzü Jade’e dönünce daha da asıldı. Çocuğa tiksinilecek bir yaratık gibi bakıyordu.
Gram bu seremoniyi fazlaca uzatmak niyetinde olmadığından çocuğu hoyrat bir savuruşla yakaladığı gibi ellerini bağladı. Sonra ipin ucunu tutarak onu rahibin ellerine verdi. “İşte çocuğun rahip. Şimdi para hakkında konuşalım lütfen. Edgar bana senin 100 pound vermeye razı olduğunu söyledi. Öde bakalım.”
“100? ” Cornelius neredeyse gülmekten yerlere yıkılacaktı. “Oysa biz Edgar ile 200’e anlaşmıştık. Parayı bu akşam üçüncü rıhtımda alacaktı.”
Adam bir an durdu, sonra yüzüne yine aynı gülümseme ilişti. “İki yüz ha. Yaşlandığımı sanıyor. Anlaşılan bir büyüğü olarak ona gereken dersi vermeliyim.” dedi “Öyleyse yarın akşam üçüncü rıhtımda.”
“Üçüncü rıhtımda.” diye doğruladı rahip. Gülümsemesi yüzüne yayıldı. Zavallı Edgar’ı emekliye ayırma zamanı anlaşılan gelmişti.
Baş rahip, ipin ucu elinde, hangardan çıkarken konu hakkında tek söz dahi etmedi. Aslında işi ile oldukça meşgul görünüyordu. Kendisiyle ilgilenmeyen kişilerin arasından geçip manastıra doğru ağır ağır yürüyordu. Jade de kendini öylece bırakıvermişti.
Bir metre uzunluğundaki bir ipin ucuna bağlanmış bir halde iskelelerden geçiyor, sabah düşüncesiz ve plansızca kalkıştığı işin cezasını çekiyordu. Bir aptal gibi davranıp evden kaçmasaydı, şimdi bilekleri morarırcasına bağlanmış, pırıl pırıl Thames’in yanında daha kahvaltısını bile etmeden sürükleniyor olmazdı. Yüzünü asıp içini çekti. Cübbesi bile üzerinde değildi. Altın saçları şimdi ışıl ışıl parıldıyor, kulakları ilk kez güneş görüyordu. Ve ne yazık ki, Cornelius’a dikkat bile etmeyen onca insan bu sivri kulaklı güzel çocuğa bakmak için duruyordu. Bazı hamile kadınlar feryat ediyor, çocuklar tarafından alaya alınıyordu. Batıl inançlı denizcilerin kendi aralarında konuştuklarını görüyordu Jade. Kesin bazı seferler iptal edilecekti.
Ama asıl ilginç olanı, Jade’in yan yana duran iki hangarın yanından geçerken gözüne takılandı. Kendi altın parıltısına, daha koyu tonda başka bir parıltı cevap vermişti. Ve Jade büyük bir sevinçle bunun William olduğunu fark etti. İnce bir huzme gün ışığıyla aydınlanmış yüzü öylesine güzeldi ki oğlanın gözleri yaşlarla doldu. Karşılık olarak gülümsedi ve dostunun binanın arkasına gizlenişini izledi. William’ın bir planı vardı.
Az sonra faleze varmışlardı. Yokuş yukarı tırmanmaya başladılar. Mayısın son günleriydi ve kır çiçekleri pembe beyaz açmış, uzun otların arasından güneşi görebilmek için başlarını çıkarır olmuşlardı. Thames yarı serin yarı ılık coşkun bir akıntıyla iki yakayı dövüyor, Köpükleri, miğferlerinde beyaz sorguçlarıyla geçit törenine katılmış bir orduyu anımsatıyordu.
Manastır, etrafta dolanan bazı öğrenciler dışında boştu. Ve şimdi bu bir grup öğrencinin hepsi de baş rahibin ipin ucunda getirdiği bu ilginç kimseye çekinmeden bakıyorlardı. Ama Jade onların yanında kendini zavallı göstermedi. Olabildiğince korkularına ve güdülerine hakim olmaya çabalayarak mağrur ve zarif adımlarla yürüyordu. Cornelius’un peşinden, yüzünde asil bir ifade ile eşiği geçti. Şapele çıkıp orta sahın boyunca yüksek, tonozlu tavanın altında yürüdü. Sonra sağdaki geniş kapıdan geçti. Burası bir odaydı ve ne zeminde ne duvarda ne de tavanda her hangi bir süs olmaması Jade’in dikkatini çekmişti. Hatta odanın mobilyası bile yoktu. Sadece karşıda biri gümüş, biri altın varaklı iki kapı duruyordu. Cornelius bir an duraksayıp gümüş kapıyı açtı. Görünen merdivenlerden ağır ağır inmeye başladılar.
Zemin mermerden yapılmışa benziyordu. Duvardaki sayısız meşale altında ışıl ışıl kızıl sular gibi yanıyordu geniş basamakların her biri. Ve Jade bu meşalelerin ışığı altında duvardaki freskleri fark etti. Çok ince, zarif resimler vardı ve hiç birinin de İncil’de anlatılan olaylarla alakalı olmayışı Jade’e garip geldi. Hepsinde büyük bir ağaç resmedilmişti. Yanı başına oturan kızlar vardı ve bazı uzun cübbeli adamlar. Başka bir tanesinde bir vadi resmedilmişti ve bir başkasında ellerinde yıldızları taşıyan başka insanlar. Ama Jade hiç birinin yüzünü göremiyordu, zira hepsi oyulup yok edilmişti. Üstelik bunlara karşı kin duyan, kazıyan her kimse, yolun sonundaki ahşap kapının üstündeki yazıları da halletmişti. Kapının üzerindeki süslemelerden geriye o büyük ağaç motifinden başka bir şey kalmamıştı.
Büyük ahşap kapının gerisinde başka bir oda, zemini sardoniks ile yapılmıştı, karşılarına çıktı. Zemin taşın ana renkeri olan kahverengi ve siyah çizgilere bezenmiş, göz alıyordu. Jade yine iki kapı görüyordu. Cornelius bu sefer tereddüt etmeden cevizden yapılana girdi. Öteki büyük bir ihtimalle abanozdan yapılmıştı ve katakomplara açıldığı sebebiyle Cornelius tarafından kilit vurulmuştu.
Bir sonraki oda, onlar girer girmez nerden geldiği belli olmayan bir ışıkla aydınlandı. Jade ışığın tavandaki ağaç mozayiğinden geldiğine yemin edebilirdi. Oysa orada bir mum bile yoktu. Bakışlarını adama çevirince onun da bir bakıma kendisi gibi rahatsız olduğunu hatta istavroz çıkarttığını gördü. Adamınki yeni başlarken Jade’in sıkıntısı bir süre sonra geçiverdi. Şimdi, odada pencere olmamasına rağmen, yaprakların tatlı kokusunu duyuyor, hafifçe esen meltemi yüzünde hissediyordu. Bir anda Jade’in içi sevinçle doldu. Çünkü biliyordu ki, oda onu çağırıyordu. Onu mutlulukla karşılayıp kendini sunuyordu.
Cornelius acele içinde ilerleyip yan odalardan birinin kapısını açtı. İşini çabuk bitirmesi gerektiğinden elleri birbirine dolanıyordu. Böyle olunca da Jade’i çözmesi azıcık zaman aldı. Ama işini bitirince adamın yüzündeki rahatlama her halinden okunabiliyordu. Çabucak oğlanı odaya fırlattı ve kapıyı anahtarı üst üste birkaç kez çevirerek kilitledi. Sonra da üstteki sürgülü minik pencereyi açıp şöyle dedi:
“Önündeki birkaç günü Tanrıya seni bir sıçan yapmış olması için yalvararak geçir!” Sonra “bam!” minik kapıyı kapattı. Oysa Jade, ne yazık ki baş rahibin son sözlerini duyamamıştı. Adam onu odaya fırlatınca başını sert bir nesneye vurmuş bu sebeple de kısa süreli bir baygınlık hali yaşamıştı. Yarım saat sonra başının zonklaması eşliğinde uyandığına bütün vücudu buz gibi olmuştu. Üzerinde oturduğu mermer zemin bütün sıcaklığını ondan çekip almıştı.
Vücudunu saran ürpertiyle başını ne olduğunu bilmediği mobilyaya dayadı. Eli başında gözlerini açtı fakat odanın ölü karanlığında öce hiçbir şey göremedi. Mobilyaların karanlık suretler halindeki yapıları belli oluyordu sadece. Kapının üzerindeki sürgülü kapağın kıyılarından odanın ortasına çekilmiş altın bir ip gibi sızan ışık huzmesi olmasaydı onlar da görünmeyecekti. Gözlerini gece görüşünün yeşiline geçirmesi biraz zaman aldı. Ama sonunda o ufacık ışığı kullanarak nerede olduğunu gördüğünde biraz şaşırdı.
Dayandığı sert cisim, yüksek bir yatağın oymalı, ahşap ayak ucuydu. Yeşil, renkleri ayırt edemiyordu, belki de beyaz çarşaflarla örtülmüş koca yatak odada fazlaca büyük kalmıştı. Üzerine katlanmış temiz giysiler yerleştirilmişti. Büyük bir kitaplık ve çekmeceli küçük bir dolap yatağın kıyısına sıkıştırılmış diğer mobilyalardı.
Jade mutluluk içinde çekmeceli dolabın üzerinde gümüşi bir tepsi durduğunu fark etti. İçi yiyecek doluydu. Ya oda gerçekte onun için hazırlanmamıştı, yada Cornelius onun sağlıklı olmasını istiyordu.
Elini şişmiş başından çekerek paspal kıyafetlerine baktı. Üzerini değiştirmeliydi. Oysa inat yapıyor, giysileri giymeyi reddediyordu. Yatağın kenarında oturup bir süre somurttu. Cornelius’un onun hakkındaki planlarını feci derecede merak ediyordu. Sonra midesinin gurultusunun konsantrasyonunu bozduğunu fark ederek yataktan atlayıp tepsiye uzandı. Başta yememeye karar vermişti aslında. Buraya kapatılışını protesto edecekti. Ancak sonra vazgeçmekte karar kıldı. Boş bir mideyle kıvranırken hiçbir şeyi protesto edecek hali olmazdı insanın. Oturup lezzetli yiyeceklerden yedi. Daha önce hayatında hiç yemediği, başta çikolata olmak üzere, bir dolu şey vardı. Şiş bir karınla yatağa uzandığında, tepsi yarılanmıştı.
Tertemiz çarşaflarda yatarken gözüne kıyafetler ilişti. Katlıları açıp ne var ne yok diye bir baktı. Şimdi elinde yeşil bir tunik ve açık kahverengi bir pantolon tutuyordu. Sırf üzerinde nasıl duracaklarını merak ettiği için giydi. Sonra da çıkartmak pek zor geldiğinden öylece yattı. William’ı düşünüyordu.
Kötü şeyler düşünerek ümitsizlik ve kaygıya düşmek için henüz erken olduğunu düşünüyordu. William’a güveni tamdı.
Tekrar kalkıp çoraplarını çıkarttı ve bütün diğer kıyafetleriyle birlikte yatağın altına tıkıştırdı. Yatağın ayak ucundaki beyaz cübbeyi eline aldı. Gülümseyerek yumuşacık cübbeyi de yanına aldı. Başı fena halde ağrırken sıcak örtünün içine girdi ve tam dalıyordu ki ani bir takırtıyla irkilerek yataktan fırladı.
Kapı içeriye geniş bir huzme ışığı salarak aralanmış, tepsinin durduğu dolap ile kapı arasında bir zat donup kalmıştı. Jade bunun, eğer gerçektende bir insansa, değişik yapıda biri olduğunu fark ederek çarşaf denizinde hafifçe ilerledi. Ama karşısındakinden bir “gulp” işitti ve daha ilk kelimesini söyleyemeden adam, yada o her neyse işte, kaybolup gitti. Sadece kapının birkaç kez üst üste kilitlendiğini duyabildi Jade. Hemen yataktan atlayıp koşturdu.
“Hey sen! Bir dakika duramaz mıydın? Nereye kayboldun?”
Bağrışının cevapsız kalması üzerine kapıyı birkaç kez yumrukladı. Ama yine de bir çıt dahi duyamadı. Kimse gelip gürültünün kaynağına bakmadı.
Birkaç adım geriledi. Kapının dışında mutlaka birileri yada bir şey olmalıydı. Yakın mesafede yalnız olmadığını hissediyordu Jade. Kendini gererek kapının üzerindeki minicik pencereye hızlı bir hamle yaptı. Aynen yere geri indi. Pencerecik onun ulaşamayacağı kadar yüksekte bulunuyordu. Ama vazgeçmedi. Tekrar denedi. Sonra tekrar ve yatağın üzerinden bir tekrar daha. Ama hiçbir seferinde başarılı olamadı. Üstelik şimdi poposu da feci bir derecede ağrıyordu.
Can sıkıntısıyla yatağa oturup düşünmeye başladı. Bu çocuk boylarındaki adam belli ki ondan sorumluydu ve de aynı zamanda deliler gibi korkuyordu. Bu bir anda Jade’in kafasında bir ışık yaktı. Çocuk onun uyuyor olduğunu nerden biliyordu? Neden odasına daha önce veya daha sonra değil de tam uyuduğunda gelmişti? Oğlan bundan şu sonucu çıkartabilirdi. İzleniyordu.
Derhal odayı araştırmaya başladı. Var gücüyle eşyaları itip çekiyor, birisinin kendisini izleyebileceği bir açıklık arıyordu. On beş dakika sonra her yeri aramış olarak, kitaplıktaki kitapları bile indirmişti, kıyıya yaslandı. Daha önce bu kadar yorulduğunu hiç anımsamıyordu. Ama aynı anda hemen yanı başında bir hapşırık sesi duymasaydı duvara gizlenmiş minicik bir deliği fark edemezdi. Ellerini onun iki yanına yerleştirip içeri göz attı. Delik göz kırptı. Deliklerin göz kırpma gibi bir adetleri olmadığını bilen Jade’e göre yan odada onu izleyen birileri vardı.
Jade’in sinirleri bozulmuştu.
“Demek oradaydın!” diye bağırdı olanca sesiyle. “ –deliğin ucundaki göz yine kırpıldı- “Buraya neden getirildiğimi öğrenmek istiyorum!”
Ama deliğin karşısındakinden her hangi bir cevap gelmedi. Delik sahibi onu duymamış gibi davranıyordu.
Jade bir hışımla yatağın altına uzandı ve kirli çoraplarından birini kaptı. “Eğer cevap vermeyeceksen beni de izleyemezsin.”- karşıdaki şimdi bezginlikle ona bakıyordu- “Çünkü deliği tıkayacağım!” – gözler bir anda fal taşı gibi açıldı ama boşunaydı. Jade deliği çoktan tıkamıştı.
Duvarın arkasından boğuk bir inilti koptuğunu duydu Jade ve kulağını dayayıp dinledi.
“Haaayııırr!! Yapmassın. Zavallı Baluga, zavallı Baluga. Tekmeler ve Ayyy!!” tiz bir çığlık oğlanın kulaklarını tırmaladı. “Uzun tahta sopaa!” Duvarın arkasındaki, Jade’e gayet manasız gelen birkaç şey daha söyleyip sakinleşti.
“İyi misin?” diye sordu Jade; sesler hıçkırıklara dönüşünce.
“Ne olur yapmassın!” hıçkırıklarla yükselen bir iç çekişin ardından kişi burnunu çekti. “Baluga soru cevaplar. Bilmes ama cevaplar.”
Jade boğazını temizleyip sordu. “Pekala Baluga. Sanırım adın bu, öyle mi?”
“Evvet!” dedi karşısındaki titreyen ses. “Adı bu. Ona insan verdi. Ama Baluga Fare Yutan’ı daha çok severdi.”
Jade midesi bulanarak dilini çıkarttı. Bir insan nasıl olup ta fare yutardı ki. Tabii eğer insansa. En sonunda Jade ona ne olduğunu sorabildi.
“Ben Yukluk. İnsan der Cüce Troll. Ama biz cüce sevmes. Biz Yukluk.”
“Cüce Troll’mü?” diye sormak zorunda kaldı Jade. Aklı fena halde karışmıştı.
Baluga bir çığlık daha attı. “Biz değil cüce! Sevmes cüce! Biz Yukluk! Yaşar altında yer. Sen daa önce duymadın? Ben anlatsın?”
“Şey sanırım bu beni çok mutlu eder.” dedi Jade ve deliğin altına bir yastık çekip oturdu.
Yaratık boğazını temizleyip anlatmaya koyuldu. “Biz yaşar mağarada çook derin. Oturur evde, büyük şehir. Kluakla. Baluga çalışır mantar tarla. Yemek yapar. Küçük kardeş var iki. Yok üç. Balık tutar. Ama gelir insan öldürür biz. Kaçırır. Sen gibi. Ben anne yok şimdi. Baba, kardeş yok. Yannıs.” Burnunu çekip sesini titretişinden Jade onun ağladığını anladı. İtiraf etmeliydi ki onun için üzülmüştü. Bir anne veya baba sahibi olmamanın verdiği acı büyüktü. “İnsan buraya getidi ben. Yannıs ama iş var. Sen’e bakıyo artık.”
“Benimde annem yok.” dedi Jade. Zavallı Baluga’nın acısını paylaşmak istemişti.
“O saman sen de yannıs.”
“Evet.” dedi Jade. “Şimdi ben de yalnızım. Ama eğer istersen sana dost olabilirim.”
Baluga bir süre suskun kaldı. Sonra ani bir çığlık attı. “Sen insan ister dost Baluga?”
Jade içini çekti. “Ben insan değilim ki.”
“Ne o saman?”
“Elf’im ben.”
Baluga2dan cevap maiyetinde bir nida yükseldi. Jade onun nidasının sebebini anlayamamıştı. Oturduğu yerden kalkıp deliğe ilişti. Şimdi öteki tarafta kimseyi göremiyordu. Hüzünle yerine çöktü. Demek elf oluşunun bilinmesi kötü bir şeydi. Ama tam kendi düşünceleri yüzünden gözleri doluverecekti ki kapı açıldı.
Jade kapıdakini daha rahat görebilmek için azıcık ileriye eğildi.
Baluga’da açık kapıdan içerisini daha iyi görebilmek için eğilmişti.
Jade’in gülümseyen davetkar yüzüne bakıyordu şimdi. Fakat o bakarken oğlanın yüzündeki ifade donuklaşıverdi. Ama karşısındaki yalnızca biraz şaşırmış, temkinli ve hızlı adımlarla içeri dalmış ve yine, Jade’i kıskandıracak bir hızla, kapıyı kapatıp, üst üste birkaç kez kilitleyip anahtarları da cebine atmıştı. Şimdi ikisi de birbirlerine saklayamadıkları büyük bir ilgiyle bakıyordu.
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “ Geç oldu. Artık gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelecek olursan, sana William’ın çabalarını, Robinson ve Alexander’ın kısa süreli ortaklıklarının başlangıcını ve Jade’in yeni dostunu anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
Bölüm 11
Bölüm 12
Bölüm 13
Bölüm 14
* * * *
Bölüm 11
William Jade’i manastırın kapısı önünde kaybettikten sonra durmamıştı. Arkasında Fifi’yle birlikte saklana saklana manastırın önüne gelmişti. İçeri girmek için önce ön kapıyı denemişti. Ama manastırın ön kapısı baş rahip tarafından kilitletilmişti.
Homurdanarak manastırın etrafını dolaştı. Mutlaka bedeninin sığacağı bir giriş olmalıydı. Ama ne yazık ki fazlasıyla yorucu birkaç saat sonunda- bir giriş vardıysa dahi- bulamadı. Sinirle manastırın taş merdivenlerinin yanındaki banka oturdu. Zaman ilerliyordu ve William hakikaten çok yorulmuştu. Çaresi kalmayınca eve doğru yürüyüşe geçti. Belki halini Robinson’a anlatmayı denerdi. Başka bir seçeneği yoktu.
Böylece nemli akşamüstü havasında Fifi’ile birlikte Wingston çıkmazına yöneldi. Ama eve vardığında kapalı bir kapıyla karşılaştı. Nadiren evden ayrılan Robinson muhtemelen endişelerinden dolayı şimdi sokaklarda olmalıydı ve William yardım görebileceği son kişiyi de şimdi kaybetmişti.
Birkaç dakikasını evin önünde oturup düşünerek harcadı; aslında adamın geri gelmesini umut ediyordu. Fakat sonra bu fikrinden vazgeçti, zira daha fazla bekleyecek olsaydı kesin sinirinden çatlardı. Dönüp ara sokaklar boyunca ne yapacağını bilemeden boş boş gezdi. Meydana çıktığında güneş batmak üzereydi ve ikisinin de karnı korkunç derecede açtı. Bir ümitle Robinson’ı görebilmek için bakındı ama ümitleri boşaydı adam kim bilir neredeydi.
Geniş bir yan sokağa sapıp yürümeye başladı. O ilerledikçe sokak daralıyor, paket taşları dağılmış eski sokakçıklara dönüşüyordu. İki yanındaki gittikçe viranlaşan binalar daha da kararan suretler halinde genişleyip daralıyor, yerine göre uzayıp kısalıyordu. Ama hepsinin ortak özelliği birdi. Yanlarından geçerken insana hepsinin bir ruhu varmış hissini veren o meşum yalnız olmayış sezisi.
William iki ara sokağın bir artı oluşturduğu dar yapılı uzun bir yolu seçerek yürümesine devam etti. Yürüyüşünün temposu her ne kadar soğuk bir rahatsızlık hali içinde de bulunsa değişmiyordu. Zavallı Fifi ise sırf geride kalmamak için adımlarını birbirine karıştırıyordu.
Haç şeklindeki, her tarafı çıkmaz olan, viran bir mahalleye gelinceye kadar yürüdüler. Köşedeki eski hana bakıyordu William. Kulak tırmalayan ve peşi sıra tangırtılar yükselen bir ses duydular. Fakat köşeyi dönenin yalnızca birbirini kovalayan iki kedi olduğunu görünceye kadar, kalpleri deliler gibi çarpmıştı. Korkuları geçince William hanın kapkara isli pencerelerine doğru baktı. Ve içeride, dışarıdan neredeyse fark edilemeyecek kadar az görünen bir ışık kaynağı seçince bir anda neden kalbinin onu buraya getirdiğini anladı. Alexander geri dönmüştü.
Gidip kilitli kapıyı tırmalamaya hafif iniltilerle havlamaya başladı. Alexander kapıyı açtı ve Wiliiam bir dakika bile beklemeden onun pelerinine asıldı. Hiç durmadan çekiştiriyor, sonra bırakıp ilerliyor, yalvarıp tekrar çekiştiriyordu. Böylece hemen ikna olan Alexander’ı da alıp dört nala meydana geri döndüler. Wingston çıkmazına geri gidiyorlardı ve William şimdi yeni bir umutla deliler gibi koşuyordu.
Eve varınca William yine kapıyı eşeledi. Robinson’ın evde olduğunu biliyordu; zira bunu hissediyordu. Ve adam kapıyı açınca ona da aynı muamele ile karşılık verdi.
“Anlaşılan dostumuz bizi Jade’e götürecek.” diye takdir edercesine gülümsedi Alexander ve Robinson onunla hemfikir olduğu için başını salladı. William ile Jade arasındaki bağlar çok sıkıydı ve Robinson Jade konusunda William’a hep güvenmişti.
Alexander’ın atına atlayıp William’ı izlemeye koyuldular. Faleze çıktıklarında ve ufukta manastır göründüğünde her iki insan da şüphelenmiş oldukları şeyler gerçekleştiği için susuyorlardı. Şimdi kimse bir şey yapamazdı.
Oraya yakın bir hana girip nehri gören bir oda istediler. Olacak her şeyi görmeleri lazımdı.
* * * *
“Durumun ciddiyetini hiç görememişim.” dedi Robinson. Yatağına oturmuş, pencereden dışarıdaki manastırı izliyordu. “Eğer bu kadar kör ve bencil bir insan olmasaydım, manastırı başında kendim terk eder belki İngiltere’den ayrılırdım. Sanırım böyle olacağı başından beri belli olan bir gerçekti. Sadece ben bunu görmekte neden bu kadar geciktiğimi anlayamıyorum.”
Alexander sessiz kaldı. O da kendi hatasının bilincindeydi ve sırf bu yüzden kendine kızıyordu. Jade’i önceden götürmeliydi.
“Bana onu götürmeye geldiğinizi söylemiştiniz.” dedi Robinson. Ses tonu biraz şüpheci oluşunu yansıtıyordu. “Onu nereye götürecektiniz?”
Alexander adamın söyleyiş tarzı üzerine biraz duraksadı. Robinson’ın kendisinden pekte hoşlanmadığına dair garip bir his edinmişti şimdi.
“Bunu size söyleyemem.” dedi dürüstçe. “Ama bilmelisiniz ki gerçekten sevileceği ve iyi yetiştirileceği bir yere gidecekti. Ve onu tekrar geri alabilirsek- ki bu konuda oldukça umutluyum- onu götürmek isterim.”
Robinson adamın yüzüne bakmadan başını salladı. Gözleri kahverengi cübbesinin kıvrımlarında dolaşıyordu. Birkaç damla göz yaşı, ahşap döşemeyi ıslattı. Sonra dönüp karşısındaki adama baktı.
Alexander pelerinini sırtına giymiş kapıdan çıkmaya hazırlanıyordu.
“Ne yapacaksınız?” diye sordu Robinson elemle.
Alexander ona baktı, “Gitmem gereken bir yer var.”dedi “bir şeyler yapabileceğime inanıyorum. Mutlaka rahip arkadaşlarınızdan biri size bir şeyler anlatacaktır. Bilgi bulmaya çalışın.” kapıyı yavaşça kapatarak ayrıldı. Robinson William ve Fifi odada tek başlarına kaldılar.
* * * *
Robinson küçük han odasının çekmecelerini karıştırıyordu. İşine yarayacak bir kağıt ve kalem bulur bulmaz kalemi mürekkep hokkasına daldırıp yazmaya başladı. Jacob Cornwall adlı eski bir dostuna not yazıyordu.
Notta şunlar yazılıydı:
Saint Joseph manastırı Baş Rahip Yardımcısı Peder Jacob Cornwall’a,
Sevgili dostum benimle bir iki saat sonra Tatlı Esinti adlı handa buluşabilirsen gerçekten minnettar kalırım.
Eski Dostun Robinson
Notu bir süre inceledi. Aslında Rahip Cornwall’un kendisine nasıl yanıt vereceği hakkında en ufak bir fikri yoktu. Ne olursa olsun şansını denemeye karar verebilecek kadar cesaret bulduğunda handan çıkıp manastıra gitti ve notu arka kapının altından içeri attı. Yavaş adımlarla ve manastırı inceleyerek hana geri döndü. Şimdi yapması gereken tek şey beklemekti. Rahibin çok geçmeden geleceğini umuyordu. Nitekim öyle de oldu. Robinson hanın salon penceresinden manastır tarafına bakarken uzun boylu beyaz bir siluet manastırdan ayrıldı ve hana doğru ilerlemeye başladı. Robinson’ın içini ümitle dolduran bir görüntüydü bu.
Adam içeri girince salonda içip yemekle meşgul olan bir sürü kişi bir süre onları izledi, sonra düşüncelerini paylaşacak kişileri bulabilmek için birbirlerine döndüler.
Robinson ilerleyerek adama içtenlikle sarıldı. İki dost birbirlerini senelerdir görmüyorlardı.
“Merhaba kardeş Robinson.” dedi ellerini cübbesinin geniş yenleri içinde birleştiren uzun yüzlü adam. “Manastırdan ayrıldığından beri yüzünü pek göremiyoruz. Cornelius hepimizi sana karşı fazlasıyla doldurdu. Bazı kardeşlerimiz senin yakılmanı bile istiyorlar.”
Adam bezginlikle oturdu yanındakine de oturmasını işaret etti.
“Düşündüğüm kişi kendim olsaydı keşke.” dedi duraksamadan. “Ben oğlum için endişeleniyorum.”
“Evet bu gün Cornelius onu alt odalardan birine kapattı. Başına da bir gözcü dikmiş. İşini şansa bırakmıyor anlayacağın.”
Robinson kederli kederli sakalını ovuşturdu. “Onu geri almam gerek.”
“Geri almak mı? Bunu tek başına asla yapamazsın sen. Benden de bu konuda yardım bekleme lütfen.”
Adamın katı tavrı Robinson’a bir hançer gibi gelmişti. Saklayamadığı bir öfkeyle yüzünü buruşturdu. Ama adamın sebeplerini de iyi anlıyordu. Kimse engizisyona karşı gelmek istemezdi. “Buraya seni bunun için çağırmamıştım.” dedi ciddiyetle. “Bana yardım edebilecek birileri var. Gizli bir örgüt için çalışıyor. Benim senden istediğim Jade hakkında bilgi almaktı.”
“Durumu şimdilik oldukça iyi.” diye yanıtladı adam bir yandan da cübbesini düzelterek. “Ona temiz giysiler ve yemek verildi. İyi bir odada kalıyor.”
“Peki ona ne yapacaksınız?”
“Cornelius henüz yaşı küçük olduğu için iyi davranacakmış... meydanda astıracak sanırım.”
Robinson olduğu yerde bembeyaz kesti. Farklı bir şey beklemiyordu. Ama bu haberi böylesine gerçekçi bir şekilde duymak onu çok rahatsız etmişti. Öylesine başı döndü ki neredeyse sandalyesinden düşüyordu.”
“İyi davranış bu muymuş?” diye bağırdı kendini toplatınca. Şimdi deliler gibi öfkelenmişti ve yumruğunu masaya öyle bir indirdi ki bir an için bütün salon onlara baktı.
Cornwall’un yüzü taş kesmişti.
“Bunun için bir şey yapamam.” dedi umutsuzca ve çekingen bir tavırla. “Örgütteki arkadaşların her kimseler, sana onlar yardım etmeli. Başımı belaya mı sokmak istiyorsun!”
Robinson hala sakinleşememişti. Çevresine bakınıp meraklı bakışları süzdü. Cornwall’un doğruyu söylediğine kanaat getirdi. Yerine huzursuzca oturdu. “Senden tek istediğim onu ne zaman... asacaklarını öğrenmen.” dedi.
Adam yutkundu. “Pekala. Sanırım bu kadarını yapabilirim. Ancak bu gece yarısı burada olmak zorundasın.”
Robinson başını salladı. Cornwall yerinden kalkıp arkadaşına veda etti. Bu arada bir takım meraklı gözler hala onları seyrediyordu. Bu bakışma adam handan ayrılıp Robinson odasına dönünceye dekte sürdü.
* * * *
Jade dehşetle yutkundu. Daha önce ne böyle bir şey görmüş ne de duymuştu. Yatağın üzerine büzüşmüş, gözleri fal taşı gibi açılmış, tüyleri diken diken olmuş, karşısındakine bakıyordu.
Kapının önünde, mavi pantolonu ayak bileklerine deymeyen, hemen hemen kendi boylarında bir yaratık duruyordu. Derisi yeşil ve pürtüklü, suratı uzundu. Parlak gözleri limon sarısı, başının arkasından sırtının ortasına kadar gittikçe daralan boru şeklindeki saçları katran karasıydı. Kulakları elf kulağına benziyordu ama Jade bunların çok daha uzun olduğunu fark etti. Çıplak yayvan biçimli ayakları soğuk mermere basıyor ve görünüşe göre de yukluk fazla üşümüyordu.
Baluga şimdi duvar kıyısında suçlu suçlu durup ona bakıyordu. Jade onun iri sarı gözlerinde herhangi bir korku göremedi. Ama Baluga yaklaşmıyordu da. Jade adımı atanın kendisi olması gerektiğini anladı; zira konuşmayı Baluga’ya bırakacak olsa tam gün bekleyecek oluğunu anlamıştı.
“M... merhaba.” dedi sonunda. “Adım Jade.”
Baluga’nın gözleri şimdi kocaman kocaman açılmış, suçlarcasına ona dikilmişlerdi.
“Merhaba efendi Elf.” dedi ancak duyulabilecek bir sesle. “Ben’e söylemedi sen Elf.”
Şimdi odaya girdiği zamana nazaran daha rahat görünüyordu.
Kusura bakma ama ürkmeni istememiştim.” dedi Jade. “Elfler hakkında ne düşündüğünü bilemezdim.”
“Elfler iyi. Ama Elf sevmez Yukluk, sevmes İnsan, sevmes Cüce.”
Jade onun ne demek istediğini yarım yamalak ta olsa anlamıştı. “Ama ben farklıyım.”
“Sen farklı.” diye tekrar etti Yukluk sanki bir karara varmaya çalışır gibi kelimeleri tartıyordu.
Sonra çekinmeyerek yatağa oturdu. Çocuğun her yanını incelemeye aldı. Vardığı karar şuydu:
“Sen değil farklı. Sen aynı.”
“Dıştan değil, içten.” diye kıkırdadı oğlan.
Baluga omuz silkti. “Ben bunu bilemez.”
Jade bir uzlaşma yolu bulabilmek için çevresine bakındı. Gözüne dolabın üzerindeki tepsi ilişince aklına bir fikir geldi. “Evet bilemezsin. Ama bunu sana gösterebilirim.” dedi dolabın üzerine uzanarak. Tepsiyi alıp ortalarına koydu. “Madem misafirimsin.” dedi gülümseyerek “Sana bir şeyler ikram etmeme izin ver.”
Baluga tepsideki yiyeceklere şaşkın şaşkın bakıyordu. “Bana mı ikram?”
Jade başını evet anlamında salladı. Tepsiyi onun önüne iyice itti. “Ben aç değilim istediğin kadar yiyebilirsin.”
Baluga biraz şüpheci de olsa mutluydu şimdi. Yiyecekleri minnettarlıkla yiyip teşekkür etti. Sonra aniden yataktan atlayınca Jade tek şansının elinden kaçmak üzere olduğunu anladı. Tam Yukluk cebinden anahtarı çıkartmıştı ve kapının deliğine sokup hızlı hızlı açıyordu ki, Jade ondan daha hızlı davranıp Baluga’nın balık pullu yeşil kolunu yakaladı. Yukluk bir anda dehşete düşmüş, ona bakakalmıştı. Bütün gücüyle kolunu çekmeye çalıştı, kapının önünde debelendi durdu. Ama kolunu bir türlü oğlanın minicik elinden kurtaramadı. Jade onun mu çok güçsüz yoksa kendinin mi güçlü olduğunu anlayamadı. Hayret etmişti ki Baluga’nın ürkek bakışıyla karşılaştı.
“Ne olur Elf efendi accıtmassın!!!” diye viyakladı yukluk. Öteki ince kolunu başının üstüne siper yapmış titriyordu.
Fakat Jade’in niyeti ne zavallı yaratığın canını yakmaktı ne de herhangi bir şey için zorlamak.
“Sakin ol.” dedi elf onu nazikçe odanın ortasına çekip kapı ile arasına geçerek. Zavallı Baluga’nın odanın ortasında yere büzüştüğünü görünce içi acıdı. Ve numara yapıp yapmadığını merak etti. Çünkü Yukluğun gözlerinde gördüğü şey kurnazlığın yeşil parıltısıydı.
“Lütfen otur.” dedi ılımlı bir ses tonuyla.
Baluga şap diye yere çöktü. Jade’in onu yatağa oturtabilmek için sürüklemesi gerekti. Çünkü Yukluk avutulmayı bekleyen küçük bir çocuk gibi kendi kendine sarılmış, resmen düğümlenmişti.
“Lütfen bir şey biliyorsan bana söyle.” dedi Jade. “İnan bu benim için çok önemli. Beni buraya niye getirdiler?”
Baluga önce sustu. Hiçbir şey söylemiyor, belki nefes bile almıyordu. Sonra aniden köpek gibi büyüttüğü gözlerini ona çevirdi. Bir şeyler söyledi, ama sesi öylesine bir hiçlik halinde çıkmıştı ki, üflenen bir pipo dumanı bile daha fazla şey ifade ederdi.
Jade ona doğru eğilerek tekrarını rica etmek zorunda kaldı.
“Bi tören.” diye çıktı cılız ses.
“Ne töreni?”
“Sen’e tören.” başını kaldırıp işaret parmağını hızlıca boynunda bir taraftan bir tarafa geçirdi.
Jade şimdi gerçekten de dehşet içindeydi. Ölüme gidiyordu.
“Ne zaman?” diye fısıldayabildi.
Baluga uzun parmaklı elini havaya kaldırdı. Beş parmağını da açmıştı.
“Beş gün sonra mı yoksa bu ayın beşinde mi?”
“Besinde.”
Jade’in sinirleri gerildi. “İki gün sonra. Meydanda.” dedi Jade doğrulamak istercesine ona bakarak.
Yaratık başını salladı.
Aralarında geçen bu diyalogdan sonra ne elf ne de yukluk uzun bir süre konuşmadı. Beluga hala yumuşak yatakta oturmuş ileri geri sallanıyor ve Jade kendi kendine bir şeyler mırıldanıyordu. Sonra çocuk aniden yüksek sesle konuşmaya başlayınca Baluga’yı yataktan sıçratıverdi.
“Bana yardım edeceksin.” dedi yatakta oturmakta olan yaratığın gözlerinin kazanlar kadar büyümesine sebep olarak.
“Yapamaz.” dedi yaratık ürkekçe.
“Neden?”
“İnsan döver. İnsan çok dövdü.”
“Hayır.” diye başını iki yana salladı Jade. “Bu sefer sana zarar vermeyecek Baluga. Sen de benimle geleceksin. Yuvana.”
Yukluk yatakta daha hızlı sallanmaya başladı. İleriye diktiği gözleri yaşlarla dolmuştu. Başını sağa sola salladı. “Ben korkak. İnsan yakalar bis.”
“Ama bir şekilde kaçmalısın. Yoksa senin sonun da benimkinden farklı olmayacak.”
Baluga cevap vermiyor, yalnızca başını sallıyordu.
“Lütfen... ”
Bir süre karanlıkta birbirlerini süzdüler. Sonra Baluga güçsüz bir hareketle başını salladı.
“Harika.” dedi Jade yüzünde beliren o kocaman gülümsemeyle. “Sen herkes yattıktan sonra bana kapıyı açarsın ben de etrafı kolaçan ederim. Sonra da kaçarız ve ikimiz de özgür oluruz.”
Baluga yeniden başını salladı ama az sonra sanki aklına unuttuğu bir şey gelmiş gibi kalkınca Jade biraz korktu. Yukluk yeniden kapının önündeydi.
“Efendi kandıramas. Sen kaççak. Bırakçak Baluga.”
Jade yataktan yere atlayıp şimdi oldukça vahşi görünen trollün yanına dikildi.
“Sana yemin ediyorum kaçmayacağım. İstersen ben etrafı araştırırken sen de benimle gel. Seni inandırabilmek için ne yapmalıyım ben?”
Baluga elini çenesine götürdü. “Yemek üstüne yemin etsin.” dedi ciddiyetle. “Yemek kutsal.”
“Pekala. Yemek üzerine yemin ederim.” dedi Jade.
Tatmin olan yukluk sivri dişlerini göstererek gülümsedi. Sonra Jade’e sarıldı. Epey mutlu görünüyordu.
“Şimdi sen uyu. Ben zamanında seni uyandır.” dedi ve ellerini ovuşturarak odadan çıktı.
Jade kapının birkaç kez üst üste kilitlendiğini duydu. Sonra yatağının içine girip üstünü örttü. Ya Baluga vazgeçerse diye düşünmeden edemiyordu. Eğer o fikrini değiştirecek olursa Jade’in bütün planları, kurtuluş umudu suya düşerdi ve tekrar yukluğu ikna edebilmek için kim bilir ne diller dökmesi gerekirdi. ‘Ve daha da kötüsü.’ diye düşündü Jade ‘Eğer Cornelius’un onu ödüllendireceği düşüncesiyle beni kaçarken ihbar edecek olursa ikimiz de yanarız.’ Bir süre daha yatakta bir sağa bir sola dönerek vakit geçirdikten sonra uykusu stresine baskın çıktı ve Jade bilemediği kritik geleceğini düşlerken uyudu kaldı.
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelecek olursan, sana Jade’in yeni dostuyla başına gelenleri anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
* * * *
Robinson bütün gece boyunca o küçük han odasında oturmuş, üzüntü ve endişeleri karnını tok tutmuştu. Pencereden dışarı bakıyordu. Aslında Cornelius’u yeniden görmeyi ve onun pervasız yüzüne bakıp lanetler yağdırmayı diliyordu ama onu hiç görmedi. Manastırın pencereleri teker teker sönerken yatağına uzandı. William hemen bacakları üzerine kurulmuş gözlerini ona dikmişti ve Fifi de yerde yatıyordu.
Çok uzun geçmiş gibi gelen bir yada iki saat sonrası Robinson hanın ahşap gacırdayan merdivenlerinden iniyordu. Ana salona gelince, oldukça ücra bir köşede, oturduğu sandalyesinde sinirle çevresine bakınan beyaz cübbeli uzun sureti gördü. Sessizce yanına yaklaştı. Adam onu fark edince hızlıca yerinden kalkıp elini sıktı. Sonra yine oturdu.
“Söyleyeceklerim pek hoşuna gitmeyecek..” dedi. “Senin elfi iki gün sonra meydanda idam edeceklermiş. Böylece Cornelius bütün Londra halkını kutsayacakmış. Böylece halkın önünde bir kahraman gibi yükselip baş piskoposu çekilmeye zorlayacakmış. Onun yerine geçmeyi düşlüyor. Böylece Kral Camlon’a daha yakın olacak.”
Robinson’ın yüzü duydukları ile karardı. Cornwall devam etti.
“Odası manastırın en alt katında. Katakompların orada. Başına bekçi dikmişler ve yemek vermek dışında kimse yanına inmiyor. Herkes onun lanetli olduğuna inanıyormuş. Cornelius’un oğlu, onun uçabildiğini iddia etmiş.”
“Onu oradan çıkartmalıyım.” dedi Robinson kendi kendine. Cornwall’un düşünceli bakışlarını izliyordu. Bir süre sessizce oturduktan sonra Cornwall izin isteyip handan ayrıldı. Robinson’da yukarı odasına çıktı.
* * * *
Cornelius odasından ayrılıp odanın tahta oymalı kapısını kilitledi. Ahşap duvarlı koridorun yumuşak halı zemininde üzerinde günün getirdiği tatlı bir yorgunlukla yürümeye başladı. Yürürken takunyalı ayakları ses çıkartmıyor, cübbesi ince kemikli tombul bacakları üzerinde hışırdıyordu. İçinde duyduğu heyecanı bastıramayarak bir kez daha gülümsedi. Sonunda zafere kavuşacak halkın gözünde baş piskopostan bile daha yüksek bir yer edinecekti. Müthiş bir zevkle titredi. Onun düşmanı olan Robinson umurunda bile değildi.
Yüzünde bir zafer tebessümüyle merdivenleri çıktı. Fakat aniden arkasında duyduğu sesle irkildi. Öyle ki merdivenlerden düşüverecekti. Sesin sahibini görünce, adam siyah pelerinli ve kukuletalı olmasına rağmen, tanıdı. Bu göğsünde yarasa rozeti taşıyan ve her iki adımda bir topallayan zat, son yıllarda İngiltere’nin gördüğü en başarılı suikastçıydı.
Ona Topal Kertenkele diyorlardı. Bu yüzünün ve derisinin kertenkeleye benzeyişinden kaynaklanıyordu. Topallığı ise yıllar önce geçirdiği bir kazadan ona miras kalmıştı.
Cornelius alt katta adamı görünce eliyle ona kendisini izlemesini isteyen bir hareket yapıp odasına gitti. Siyah pelerinli adam içeri girince baş rahip odadan dışarıya şöyle bir göz atıp kapıyı kapayıp kilitledi.
Sakin adımlarla ilerleyip yatağına oturdu. Topal Kertenkele bir koltuğun yanındaki gölgelere saklanmayı uygun bulmuştu. Yılan gibi tıslayan sesiyle hemen konuya girdi.
“Dediğin gibi onu izledim. Fazlaca meraklı oluşunun sebebi tahmin ettiğim gibi handaki başka bir adamla, bir rahiple, iş birliği yapıyor olmasıymış. Şu senin uzaklaştırdığın rahiple.” dedi adam Cornelius’un tepkilerini izleyerek. Onun yüzüne yayılan gülümsemeyi görünce kendi de gülümsedi. “Arkandan iş çeviriyorlar. Ama nankörlüğünün karşılığı olarak tören günü önce Cornwall’u asabiliriz. Adil bir portre çizeriz ve tabii Katolik.”
Cornelius’un acımasız gülümsemesi şimdi şeytani boyutta ve karanlıktı. Gölgelerin içindeki adama bakarak kahkaha attı. Sonra cebinden bir kese çıkartıp karanlığa doğru fırlattı. Şıngırdayan keseyi havada yakalayan adam odadan ayrıldı. Cornelius ta yatağına uzanıp güzel düşlerine döndü.
Bölüm 12
Taş duvara dayalı büyük ahşap saat bir buçuğu gösteriyordu. Manastırda hemen hemen herkes yatmıştı. Şapelin yan sahınlarından birinde şapadak şupadak yürüyerek gezen Baluga ve onun bilmediği bazı kişiler hariç.
Baluga gözetleme odasına geri dönerek anahtar destesini aldı. Destedeki anahtarla bakarak gümüş renkli olanı çıkarttı; küçük adımlarla parmak uçlarında ilerleyerek odanın kapısı önüne geldi. Kalbi küt küt atıyordu. Kapıyı usulca açıp parmak uçlarında içeri süzüldü. Jade hala uyuyordu; ona yetişebilmek için parmak uçlarında yükselerek uzandı. Oğlanın omzuna dokunarak “ Efendi elf uyan.” diye fısıldadı. Jade gözlerini ovuşturup yatakta doğruldu. Yüzünde heyecanlı bir tebessüm vardı. Baluga’nın ona geri geldiği düşüncesi kısa bir uykudan sonra bütün yorgunluğunu almıştı.
“Zamanı geldi mi?” diye sordu heyecanla.
Yukluk deliler gibi başını salladı.
“Öyleyse,” dedi Jade yataktan atlayarak. “Gitme zamanı geldi demektir.”
Baluga’nın açtığı kapıdan çıkan Jade, Baluga’nın usulca kapıyı kilitlemesini bekledi. Sonra Jade önderliğinde yuvarlak salonu geçtiler. Keskin kulakları hiçbir ses işitmiyordu. Büyük bir dikkatle ilerlediler. Önce ahşap kapının ardındaki merdivenleri çıktılar sonra şapele girdiler. Koca şapelin boş olmasına rağmen tedbiri ellerinden bırakmıyorlardı.
Jade Baluga’ya beklemesini tembihleyerek ön kapılara yöneldi. Ama abanoz kapılar kilitliydi. Dönüp yan sahınlar boyunca yürümeye başladılar. Çıktıkları kapının tam karşısında iki kapı vardı ve Jade bunlardan ilkini denedi. Kapının kilitli olduğunu görünce pek şaşırmadılar. Dönüp ona çok benzeyen yandaki kapıya yöneldiler. Jade onunda kilitli olduğu düşüncesiyle kolu fazla zorlamamıştı. Ama aniden savrulan kapıyla kendini içeride bulunca bu tedbirsizliğine epey kızdı. Tam apar topar yerden kaldırılırken Baluga’nın azarlamasına tabii tutulacaktı ki, girdikleri uzun salonun sonunda gözlerine cılız bir ışık huzmesi çarptı.
“Kardeş Carter siz misiniz?” diye tiz tonda meraklı bir ses yükselirken Jade dizlerinin bağı çözülen Baluga’yı odadaki onlarca kitaplıktan birinin arkasına çekiştirdi.
Genç çömez şüphelenmiş koca kütüphaneyi dolaşmaya başlamıştı. “Kim var orada?” diye sordu çömez. Kapının bir den bire açılışı ardından odaya çöken sessizlik onu fazlaca rahatsız etmişti. Şimdi de sesinin titremesine engel olamıyordu. Hala açık duran kapının önüne yürüyüp dışarıdaki şapele göz attı. Kimsenin olmadığını görünce kuşkuyla kapıya arkasını döndü. Cübbesini hışırdatarak kitaplıklar arasında ilerlemeye başladı. Her kitaplığı geçişinde mutlaka arkasını dönüyor, elindeki kandili sağa sola tutuyordu.
Çömez duyulan bir sesle yutkundu. Sonra çalıştığı küçük masaya geri döndü.
Jade ve Baluga fırsattan yararlanıp kütüphanenin karşısındaki kapıya ilerleyeceklerdi ki Jade durdu. Beyaz cübbesinin fazlaca göz alıcı olduğunu düşünmüştü. Bu sebeple onu kuytu bir yerde çıkartıp yere bıraktı.
Parmak uçlarında ilerleyerek kütüphaneyi geçtiler. Jade geriye dönüp baktığında kandilin ışığı altında çalışan genç çömezin solgun parlak yüz hatlarını hala görebiliyordu. Bu yüzden eğilip kapıya kadar emeklemeleri gerekti.
“Arkada küçük kapı var. Mutfak. Ama uzak. Yatakhane var.”
Jade kararlılıkla başını salladı. Önünde garnizon bile olsa gitmeye kararlıydı. Bu sebeple Baluga’nın titreyişini ve büyüttüğü gözlerini önemsemeden yavaşça kapının koluna yöneldi. Emeklerken bunu yapmak epey zor oluyordu; zira Jade’in kolu o mesafeden kapı koluna ulaşamazdı. Elinden bir şey gelmeyen oğlan ayağa kalktı, hala odanın ortasında ders çalışmakta olan çömeze baktıktan sonra kolu yavaş yavaş çevirerek kapıyı açtı. Küçük bir çıt dışında hiç ses çıkmamıştı. Jade’in gözleri araladığı kapıdan içerisini taradı. Görünüşe göre yatakhanede hala uyanık kimse kalmamıştı. Baluga’yı peşi sıra sürükleyerek odaya girdi.
İçerisi kütüphaneden daha dardı. Manastır bünyesine yeni katılmış olan çömezler kendilerine oda verilmeden önce burada kalıyorlardı ve Jade’in görebildiği kadarıyla sayıları beşti. Yatakların çoğu boş olduğu için dolu yatakların sahibi öğrenciler öbür yatakları birer sehpa veya masa gibi kullanmaktan çekinmiyorlardı.
Hafif adımlarla içeriye girip ilk yatakları, boş oluşları nedeniyle rahatsız olmadan geçtiler ama ötekileri doluydu. Yatakların dibine eklenmiş küçük bir sehpanın yanından geçerken Jade bir mürekkep hokkası devirdi. İkisi de duydukları bir inlemeyle yatak altına girdiler. En yakınlarındaki adam yatağında sağına döndükten sonra rahatladılar. Baluga Jade’e öylesine kızgın ve hırçın bir ifadeyle bakmıştı ki Jade bir an için yukluğun onunla kavga edeceğini düşündü. Oysa Baluga’nın yaptığı az önce yaşadıkları hadiseyi oldukça gölgede bıraktı. Yukluk önüne çarşaf asılı bir yatağın önünden geçerken masanın üzerindeki kandili devirdi. Uzun elleriyle beceriksizce kavramaya çalıştı ama bütün çabası boşunaydı çünkü kandil asılı çarşafın tam göbeğine temiz bir iniş yapmış içinde bulunan yağ çarşafa yayılmış ve küçük çapta bir yangın başlatmıştı.
Baluga kendine hakim olmaya çalıştı ama Jade ile birlikte alevleri söndürmeye çalışırken yinede uluyordu. Elleri ayakları birbirine dolanmıştı ve bütün o uğraş içerisinde yaptıkları tek şey alevleri yaymak olmuştu. Baluga Jade’in bütün uğraşlarına rağmen kendini kaybederek çığlık attı. Ellerini başına götürmüş zıplayıp hopluyordu. Jade kendini onun üzerine atıp sakinleştirmeye çabaladı. Ama yukluk çılgınlar gibi tepiniyordu. Eline geçirdiği eşyaları sağa sola fırlatıp “yangın!!!” diye feryatlar ediyordu. Bir mürekkep hokkası hemen yanı başlarında uyanmakta olan çömezin kafasını bularak adamı bir süre daha sersemletti. Bir terlik bir diğerinin suratında patladı ve bir yastık havada süzülerek şimdi ciddi ciddi alev alan çarşafın ortasına kondu.
Şimdi herkes fena halde uyanık görünüyordu üstelik kütüphanede çalışmakta olan bir diğeri de merak edip gelmişti. Ateşin ışığı hepsini pırıl pırıl aydınlatırken bir kalp atımlık süre için durup hepsi birbirlerine baktılar. Sonra bir kısmı hep bir ağızdan bağırdı: “Yangııın!!!”
Bir kısmı ise şöyle diyordu: “Kaçaklaar!”
Böylece Jade o karmaşa esnasında Baluga’yı zaptetmeyi başararak koşmaya başladı. Başka odalardan rahipler odaya doluşurken Baluga kendini toplayıp adımlarını hızlandırdı ve başı çekmeye başladı. Hemen arkalarından bir grup terlikli ayak koşturuyordu. Hemen önlerindeki kapıdan geçerek dışarı çıktılar.
Üstlerinde siyah gök yüzü vardı ve yıldızlar ışıldıyordu. Jade bir hevesle tabana kuvvet hızlandı ama arakasına baktığına adamların yalnızca kapıya dikildiklerini gördüğünde ve Baluga hüsran içinde geride kaldığında bir şeylerin ters gittiğini anladı.
“Yanlış yer efendi.” dedi Baluga. Omuzları düşmüş gözleri dolmuştu.
Jade başını çevirip çevresine bakınca olanları anladı.
Çevresinde bir öncekine benzeyen beş ayrı kapı ve yüksek bir duvar vardı. İkisi yalnızca manastırın avlusuna çıkmışlardı.
Baluga onun biraz ötesinde yere çöküp bir şeyler mırıldanmaya başladı. Ellerini geniş kulaklarına kapıyor ileri geri sallanıyordu. Sonra başını geriye atıp çığlıklar attı ve hırçın, akortsuz bir sesle ağlamaya başladı. Avlunun çimlerinde yuvarlanıyor, bir kısmını yolup çevreye saçıyordu. Jade onun deliler gibi sağa sola savurduğu kollarından birini yakalamayı başarınca avlunun ortasına doğru sürükledi. Orada neredeyse tamamı kesilmiş ve hala filizlenmeye çalışan bir kütük vardı; gidip onun üstüne oturdular. Kıyıdaki adamlar soluklarını tuttu.
Ağaç garip görünüşlüydü- tabi Jade bunu pek fark edemezdi. Siyaha bakan kabukları yer yer atmış, yerini petrol mavisi başka bir kabuk tabakasına bırakmıştı. Avlunun her köşesindeki çimler düzenli bir şekilde eşit boylarda kesilirken buradakiler-ki bunların renkleri de şarap rengiydi- sanki hiç kesilmemişti. Aralarında şapkalı mantarlar büyümüş, gittikçe irileşen mantarlar kesik ağacın gövdesine doğru daralan bir merdiven oluşturmuştu.
Adamlar kapılardan dışarıya akın etmeye başlamışlardı. Her çıkan önce karşısındaki manzaraya dikkatle bakıyor sonra kaygıya kapılarak arkadaşlarıyla konuşmak üzere arkasını dönüyordu. Böylece her kapının önünde birbiriyle konuşan kalabalıklar oluştu. Hepsi hep bir ağızdan konuşuyor ortaya ağaçla ilgili saçma rivayetler atıyordu. Bu, baş rahip aralarından sıyrılıp avluya ana kapıdan çıkıncaya kadar böyle sürdü. Şimdi hemen hepsi sakinleşmiş, inanç ve korku içinde adamı süzüyordu.
“Sakin olun kardeşlerim!” diye avlunun dört bir yanına seslendi Cornelius. “Bizler Yüce Tanrı’nın bize açtığı yolda ilerleyen, dinine bağlı, günahsız insanlarız. Yüce Tanrı bizi her şeye karşı koruyacaktır. İçiniz rahat olsun!” Sonra elinde minik altın kulplu bir şişe göründü, Cornelius bir şeyler mırıldanarak toprağa bu sudan serpmeye başladı. Bütün öğrencilerde belirgin rahatlama ifadeleri görünüyordu. Ama tekrar bakışlarını Jade’e çevirdiklerinde bu sefer hepsinin beti benzi attı.
Jade de onlara merakla bakıyordu. Baluga’nın da ona ilgiyle ve ilk kez bir şeyden korkmuyor görünerek baktığını görüce bunun nedenini anladı. Bütün vücudu beyaz bir aurayla parlamaktaydı. Ağacın üzerinden inince ışık kayboldu. Jade Baluga’nın ağacın üzerinde hala oturuyor olmasına karşın parlamadığını anca fark edebildi. Tekrar ağacın üzerine çıkıp ayakta durdu. Çevresindeki elli kadar rahip ve çömez birbiri ardına istavroz çıkarıp mırıldanıyor, kimi ne yaptığını unutup tekrar tekrar istavroz çıkarıyordu. Oğlanın bütün vücudu gökteki ayı kıskandıracak derecede parlıyor, Jade bedeninde dolaşan ısıyı, enerjiyi hissedebiliyordu.
Yaprak bile kıpırdamayan bulutsuz gecede bir den çıkıveren meltem uzun bir dil gibi avluyu yaladı. Kimi rahibin, ucu ponponlu uyku takkesi başından uçup sürüklenirken, kiminin etekleri havalandı. Ve esinti Jade’e yaklaştığı sırada oğlan, onun ruh kadar hafif, su kadar berrak bir şahin olduğunu gördü. Şahin Jade’in çevresinde dolanıp onu sararken bütün rahipler boyunlarındaki haçı kavramış, birbiri ardına ileri çıkartmıştı. Şahin yükseldi ve ağacın içine girerek kayboldu. Herkes derin bir soluk aldı. Ama inançlı rahiplerin rahatlama anları kısa süreli oldu; zira ağacın yaş halkaları altın sarısı ışıklarla yanmaya başlamıştı. Işık ilerleyip gövdeyi kapladı, sonra şarap renkli otları geçerek bir anda bütün bahçeye yayıldı. Işık göz kamaştırıyordu ve rahipler hep birlikte tekrar gözlerini açtıklarında bütün bahçedeki çimlerin şarap renkli olduğunu gürdüler. Hepsi sanki aralarında saklanan altın renkli ateş böcekleri varmışçasına ışıldıyordu.
Jade ayaklarının altındaki, kesik, pürtüklü ağaç yüzeyinin ısınmaya başladığını hissedince ani bir coşku dolumuyla gülümseyiverdi. Şimdi aynı hisler içinde olan Baluga’da ayağa kalkmış, onun yanında dikiliyordu. Ağaç gittikçe göz alan sıcak bir parıltı eşliğinde sadece hissedilen, duyulmayan, bir sesle şarkı söylemeye başladı. Ve Jade artık ayaklarının yere basmadığını hissediyordu. Ürken ve ne olursa olsun avluda kalmak istemeyen Baluga’yı kucaklayarak kendine bastırdı. Garipti ki yukluğun ağırlığını hiç hissetmiyordu. Birlikte yükselirken çömezlerden bir kaçı çığlık atarak yere kapandı. Korkuyla bu meleğe tapıyordu ve onlardan kuvvet alan bir kısım kişi de yere kapandı. Başka bir kısım ise ağlayıp yalvararak gök yüzüne bakmaktaydı. Jade o bir kısmın bakışlarını takip ettiği zaman dehşete düştü. Çünkü şimdi Baluga’ile birlikte üzerine yağan yıldızları izliyorlardı. Sonuncusu da düşerken- gök yüzü şimdi kapkaranlıktı- Baluga yıldızı yakaladı; elinde minicik ve savunmasızca parıldıyordu. Sonra yıldız uçarak diğerlerinin yanına yerleşti. Yani Jade’in kanatlarına.
Oğlan şahin sesinin son bir vedasıyla birlikte yıldızdan kanatlarını çırptı. Jade Baluga’ile birlikte yıldızsız göğe yükseldi. İleriye doğru uçarken yukluk coşkun çığlıklar atıyor, kollarını ve bacaklarını dört bir yana açıp kahkahalar ile gülüyordu.
Birlikte havada taklalar atarak özgürlüğün tadını çıkarttılar. Sonra sokak arasında bir yere indiler. Jade’in kanatları kaybolur ve irili ufaklı onlarca yıldız ardlarında parıltılı kuyruklar bırakıp göğe doğru yükselirken onları izlediler. Ne Jade ne de Baluga başlarına gelenlere inanamıyorlardı.
Derken “Başardık!” diye ciyakladı Baluga. “Bis özgür! Baluga dönecek yuva ve sen ölmeyecek.”
Hala birbirlerine sarılıyorlardı ve içten bir kahkaha attılar. Sonra birbirlerine daha sıkı sarıldılar ve ayrıldılar. Baluga yerinde duramıyor sevinçten zıplayıp hopluyordu. Sonra aniden duruldu ve Jade onun yanağından aşağı süzülen bir damla yaş gördü. “Baluga sonunda öskür.” diye tekrar fısıldadı yukluk ve koşarak gelip sıkı sıkı Jade’e sarıldı. Oğlan neredeyse ağlayacaktı. Sonra ikinci defa, bu sefer burunlarını çekerek, ayrıldılar.
“Teşekkür elf efendi. Sen ne saman ihtiyaç ol, Ben Sen’a yardım etçek.” dedi Baluga son olarak ve zemindeki logar kapağını kaldırıp içeri atladı. Metal kapak yerine sesli bir düşüş yaptıktan sonra bile Baluga’nın sesi duyuluyordu.
“Baluga ösküüüür!”
Bölüm 13
Robinson yeniden yatağının üzerine yerleşmişti. Şimdi gözleri, ufuktaki manastırın sönen ışıklarını daha içten duygularla izliyordu. Yüreğini acıyla doldurup midesini kaldıran, içinde yaşadığı toplumdan utanç duymasını sağlayan duygulardı bunlar. Ve Jade’in sonsuza dek güvende olacağını da bilse geçmeyeceklerdi.
Yıllar önce yaşamını tanrıya adadığında bilinçli olarak yemin etmişti. Yalnızca Yüce Tanrı’nın getirdiği dinin kurallarını kabul edecek, onları savunacak ve onlarla yaşayacaktı. Ancak Robinson şimdi anlıyordu ki, dinde bağnaz fikirlere, soruşturulmamış ve nereden türediği bilinmeyen yalanlara yer yoktu. Oysa Cornelius buna inanıyordu. Bir türlü açamadığı gözleriyle, Katolik oluşunun getirileriyle çevresini donatıp kalın aşılmaz dikenli tellerle sarıp sarmalıyordu.
Bir an kardeşi gibi şövalye olduğunu düşündü. Ve bu düşünce yüzünde hafif bir tebessüm doğurdu. Zira kendisini o kılıkta, at üzerinde bir yerden bir yere giderken düşünemiyordu. O farlı bir tür şövalyeydi. Zırhı inançtan örülü, kılıç yerine bilgisini kullanan adil bir şövalye. Ama bunu şimdi fark ediyordu. Jade ile tanışamamış olsaydı belki asla fark edemeyecekti.
Açlığını düşünemiyordu Robinson. Uyku ihtiyacı bunu engellemek istercesine diğer dürtülerine baskın çıkıyor, onu yiyip bitiriyordu. Kıpkırmızı gözlerini manastıra dikmişken göz kapakları ağırlaştı. Şakakları sızlıyor, beli ağrıyor, vücudu isyan ediyordu.
Andien atılan kulak tırmalayıcı bir çığlık Robinson’ın uykusunu açtı. Pencereye doğru abanarak ileriye karanlığa doğru, bir şey görmeyi beklermişçesine baktı. Onun Jade ile alakalı olabileceğine dair kafasında saçma sapan düşünceler oluşmuştu ve buna rağmen karanlık binanın siluetine bakmayı sürdürdü.
Tam saçma sapan düşüncelerinden dolayı kendini azarlayacak ve yatağına geri oturacaktı ki, gözleri güçlükle seçilebilen bir ışık yakalayıverdi. Işık bir an yanıp bir an söndükten sonra yine yandı ve Robinson William’ın yanı başında olduğunu güçlükle fark edebilecek şekilde gözlerini oradan bir türlü ayıramadı. Nereden çıktığı bilinmeyen bir gece meltemi üçünün yüzünü yaladı. Şimdi manastırdan yükselen ışık artıyordu. William kuyruğunu sallayıp ışığa doğru havlar ve ulurken Robinson’ın içini bilinçsiz bir sevinç kaplıyordu. Hayretler içinde yıldızların manastıra doğru aktığını fark etti. Hepsi yerinden ayrılıp havada girdaplar oluşturarak tek bir noktaya iniyordu. Işık gittikçe fazlalaştı ve gökteki son yıldız da kaybolduğunda Robinson o ışıl ışıl parıldayan tek noktayı gördü. Nokta hızla yaklaşmaya başladı. Yakınlarda bir yerlere doğru hareket ederken bir kahkaha duyduğunu sandı. Yaklaşarak havada takla attı ve sonra sokak arasında bir yerde kayboldu. Yıldızlar tekrar yerlerine dönerlerken Robinson terliklerini giyiyordu.
Koşarak odasından ayrıldı, ana salona indi ve kapıyı açarak dışarı fırladı. William en önde deliler gibi koşturuyor, arada bir arkasını dönüp havlıyordu. Böylece Robinson onun son bir sokağı döndüğünü gördü. Bir an elinde olmayan bir sebepten ötürü yavaşlamıştı. İçinde bir yerlerde az sonra oğlunu göreceğine dair hisleri vardı ama onunla karşılaşmaya cesaret edip edemeyeceğini bilemiyordu. William’ın döndüğü sokaktan sevinç dolu sesler yükseldiğinde kendini tutamayacağına karar verdi. İlerleyip sokağı döndü. Nefesini tutarak kıyısından baktı. William küçük sarışın bir oğlanı yere yatırmış ha bire üzerine çullanıp sevgi gösteriyordu.
Oğlan köpeği nazikçe iterek dolu dolu gözleriyle doğruldu. “Bir bilsen seni nasıl özledim William.” dedi minik yumruklarıyla gözlerini silerek.
Sonra gözüne sokağın köşesinden sıyrılan cüppeli bir adam takıldı. Adam ona şefkat ve korkuyla bakıyordu. Ellerini önünde kavuşturmuş, uykusuzluktan perişan haldeki yüzü mutlulukla aydınlanmıştı. Jade ışıldayan adama baktı. Gözleri yeniden doldu.
“Seni de çok özledim- Baba!”
Robinson’ın parıldayan çehresinden yaşlar süzüldü. Ağlayarak kollarını açtı ve yere çöktü. Jade kendini tutamadı. Koşup adamın kollarının arasına, boynuna atladı. İlk defa birbirlerine birbirlerini ne kadar sevdiklerini söylediler. Robinson ona anlatması gereken şeyleri anlatmadığı için üzgündü. Ve Jade evden öylesine ayrıldığı için daha da üzgündü.
“Bak şu işe.” dedi karanlıklardan bir ses. “Bu bizim Lupo’nun Fifi’si değil mi? ”
Başka bir adam gülerek onayladı. “Öyle. Zavallı Lupo birileri onu çaldı diye az ağlamamıştı. Artık ağlamasına gerek kalmayacak.”
“Çünkü hırsızları bulduk.”
“Ve belki de parayı da.”
İki adam gülüştü. Robinson birinin elinde bir bıçak taşıdığını görebiliyordu.
Jade kendini Robinson dan ayırdı. Gezici sirkin adamlarına bakıyordu. “Bizde para yok.” dedi umutsuzca “Fifi de kendi iradesiyle bizimle geldi. Onu çalmadık.”
Robinson geçen gün ki olayla şimdiki arasında, hikayenin tamamını bilmese de, bağlantı kurabiliyordu şimdi. O iri yarı adamın evinde ne işi olduğunu anlamıştı.
Adamlardan biri Jade’i yakalayıp bıçağını boğazına dayadı. Robinson zayıf bir inilti çıkartarak çaresizliğine yakınmıştı.
“Şimdi söyleyin bakalım.” dedi adam “Paramız nerede?”
Robinson umutsuzca yemin edecekti ki arkalarından bir ses duyuldu. “Sahibindeler.”
Adamların ikisi de aynı anda sesin geldiği yöne dönerek gelenin kim olduğunu gördüler. Hepsi onu hemen tanımıştı. Bu, kulaklarının üzerinden kıvrım kıvrım dalgalar yaparak ensesine inen saçları ve aynı bronz renkli bıyıklarıyla Lord Constantine idi. İki eşlikçisi ile bir yere gidiyordu. Siyah bir ata biniyor, kılıcı soluk ışıkta kıvılcımlar saçıyordu.
Jade’i tutan onu nazikçe bırakarak ötekine dokundu, her ikisi de kaçtılar.
“Teşekkür ederiz Lordum.” diyebildi Robinson kendine geldiğinde. Ama olayların sebebini ve ilişkisini hala tam olarak çözememişti. Jade de William’a aynı meraklı gözlerle bakıyordu.
“Neler karıştırdın sen William?” diye sorunca Constantine gülümsedi.
“Ben Lord Constantine De Gilles beyler.”diye tanıttı önce kendini. Atından inmiş Robinson ve Jade’in önüne kadar gelmişti. Bakışları bir an Jade’in üzerinde oynaştı, sonra gülümseyişi daha bir alevlendi. “Dostunuz bana çaldırdığım paramı geri verdi.” elleri William’ın başını okşadı. “Ve ben size bu yüzden teşekkür etmek istiyorum. İzin verirseniz, sizleri bu gece malikanemde ağırlamayı bir şeref sayacağım.”
Robinson önce nezaket ve birazda endişe gereği reddedecek oldu. Zira Alexander’ın gelişen olaylardan haberi yoktu ve henüz Constantine’in Jade’i fark etmediğini düşünen Robinson onun nasıl karşılanacağından emin değildi. Ancak adam asil bir tavırla itiraz kabul etmediğini belirtince Robinson kabul etmek zorunda kaldı.
Önce ilerleyip hana uğradılar. Robinson her ihtimale karşın Alexander’a bir not bırakmayı düşünmüştü. Sonra Constantine – zavallı Robinson’ın onca çabasına rağmen- büyük bir incelikle kendi atından inip yerine Jade’i oturttu. Ve eşlikçilerinden birini indirtip yerine Robinson’ı oturttu. Robinson yolculuğun geri kalanında atın üzerinde utanç içinde oturup koskoca Lordun yürümesini izledi.
Atını geminden tutup yanında yürüyen Constantine bir ara yine Jade’i incelemeye başladı. Jade bundan oldukça rahatsız olmasına rağmen bir şey söyleyemiyordu.
En sonunda Constantine bir köşe balından dönerlerken konuşmaya başlayınca Jade oldukça rahatladığını hissetti. O tıkanık sessizlik onu epeyce sıkmıştı.
“Adın ne evlat?” diye sordu adam oğlanın yüzünü inceleyerek.
“Jade Moonshadow efendim.”
“Peki küçük bay Moonshadow, acaba kaç yaşındasınız?”
“Sekiz efendim.”
Constantine uçları kıvrık bakır bıyıklarıyla oynadı. “Hiç kardeşin var mı Jade?”
Jade hayır manasında başını salladı “Yok efendim.”
Adam önce düşünceli bir tavırla onu süzdü, sonra gülümseyerek sırtındaki pelerini çıkarttı ve ona giydirdi. Yumuşak kadifeden kırmızı pelerin oğlanın bütün vücudunu tamamıyla örttü. Adam aşırıya kaçtığı düşüncesiyle gözlerini ondan ayırırken Jade onun fazlaca meraklı olduğu hissine kapıldı ama bunu pek önemsemedi. O daha sekiz yaşındaydı. Ayaklarını sallayıp uzun boylu olmanın keyfini çıkarttı. İnce tatlı sesiyle Leon dan öğrendiği bir şarkıyı mırıldanıyordu.
Boş sokaklarda takırdayan nal sesleriyle şehrin fazlaca dışında olmayan malikaneye gittiler. Malikane büyükçe bir koruluğun içinde bulunuyordu. Jade gerçekten etkilenmişti. Çünkü daha önce böyle bir yapı gördüğünü hatırlamıyordu. Dört bir yanında grotesk çeşme ağızları, oymalı pencere süsleri, kimi yerlerde tonozlu tavanlar...
Atlarından inip büyük ahşap ön kapının merdivenlerine geldiler- burası ikisi kılıçlı olmak üzere dört silahlı muhafız tarafından korunuyordu. Aniden çevrede insanlar koşuşturmaya başladı. Kimisi kapılardan geçip Lordun atını seyislere götürmek için yaklaşırken bazısı (galiba bunlar danışmandı) gelişen bazı önemli olayları aktarmak için Lordun önünde dikiliyordu. Sağlarında sollarında dolaşan insanlar olunca kendi ile ilgilenilmemesine rağmen Jade kendini garip hissetti. Daha önce böyle bir ihtişam ve böylesi alışılmadık bir ilgiye rast geldiğini sanmıyordu. Adam o anda onun gözünde bir kral gibi yüceldi. Ama uykusu fazlaca vardı ve William’ın onca iteklemesine, çevredeki onca gürültü patırtıya karşın başı öne düştü. Sonunda William ona öyle şiddetle tosladı ki dengesini geri kazanabilmek için kendini uyanık tutmaya zorladı. Eli kaşımak niyetiyle dağılmış, mısır püskülü saçlarının arasına girdi ama oğlan elini fazla hareket ettiremediğini fark etti. Samana saplanmış yaba gibi duran elini saçları arasından çıkartarak gözünü kaşımaya koyuldu. Kim bilir ne zamandır banyodan kaçıyordu.
Yavaş adımlarla ve uykusunu açacak yeni bir merakla ( ilerideki kapıların gerisinde felaket güzel şeyler vardı) merdivenleri çıkmaya başladı. Fakat tam muhafızları geçmek üzereydi ki omzunda nazik bir el hissetti. Başını çevirip bakınca arkasında Constantine’i gördü.
“Bak sevgili Jade.” dedi boğazını temizlemek için bir saniyelik ara vererek. Sonra elini o küçük omuzdan çekti. “Sana tepki göstermemiş olmamın nedeni seni tanımamdır. Ama senden anlayış bekleyerek söylemek isterim ki karım ve kızım aynı tepkiyi veremeyeceklerdir. Bu sebeple senden ricam pelerinimin başlığını tak. Böylece istenmeyen ilgiden ve düşünceden kurtulursun. Beni anlayabiliyor musun. “
Jade başını evet anlamında salladı. Sonra pelerinin geniş başlığını iki eliyle tutup başına indirdi. Onun başını okşayan Constantine babasının yanına gitmek için uzaklaştı.
İçeriye ilk olarak Constantine ve babası girdi. Kırmızı pelerini yerleri süpüren Jade ile eşlikçisi William ve Fifi hemen arkalarındaydı.
Jade içeriye girdiğinde gözlerine inanamadı. İçeride, orta yerde bulundukları mevkiden alçak, iki basamakla inilen dairesel bir kat vardı. Zemini paket taşlarla yapılmıştı ve tam ortasında yıldız şekilli bir havuz vardı. Burayı çevreleyen duvarlar birinci katla arasını kapatıp bu ilk katı dairesel bir koridor şeklinde bırakmıştı. Havuzlu odaya inen yalnızca dört merdiven kalmıştı. Her tarafa heykeller, güzel vazolar, yerlerdeki halılar ile tam bir zenginlik ve ferahlık hakimdi.
Sağ taraftan gidip geniş koridor boyunca yürümeye başladılar. Bu esnada Jade’in keyfine diyecek yoktu. Güzel kokulu koridor boyunca kaygan mermer üzerinde yürüyor, çevresini seyrediyordu. Arada bir de başını eğip ayna gibi zeminde pelerininin peşi sıra nasıl sürüklendiğine, pantolonu ile tuniğinin nasıl durduğuna bakıyordu. Aniden yanından kabarık eteği ve elinde yelpazesiyle mavi elbiseli hoş bir bayan geçti. Jade aynamsı zeminin kadınlar açısından o kadar da hoş olamayacağını o zaman anladı. Cinlikle kıkırdadı. Neredeyse pelerini sırtından kayıp düşecekti. Dönüp William’a baktı; köpeğin ince yüzünde, pek de tasvip etmediğini gösteren ciddi bir bakış vardı. Jade’de dönüp çevresini izlemeye devam etti.
Meydanda görmüş olduğu o kızı düşünmeden edemedi Jade. Muhtemelen o, burada yaşıyordu. İyi bir hayatı olmalıydı. Uşaklar, hizmetçiler, aşçılar arasında; oymalı kapılar, tavanlar, süslü duvarlar ve daha nicesinin bulunduğu bir ortamda. Burasının kime kesinlikle uymayacağını biliyordu Jade. Belki kendisi böyle bir yerde yaşayabilir hatta mutlu olabilirdi de. Ancak Leon olamazdı. Onu kesinlikle üzerinde o şaşalı giysilerle o dört duvar arasına sığdırmanın mümkün olamayacağını düşünen Jade gülümsedi.
Düşüncelerine o kadar dalmıştı ki yolun sonuna gelen babasının kalçasına “küt!” diye çarptı. Gerilerken de ayağı kayarak poposunun üzerine sert bir iniş yaptı. Sinirlenerek yerden kalkınca iki koridorun birleşim yerine gelmiş olduklarını fark etti. Büyük bir kapının önündeydiler şimdi.
“Şimdi size bir oda vermeleri için hizmetlimi çağıracağım.” kapıyı açarak içeriye girdi, yalnızca saniyeler sonra yanında bir başkasıyla dışarı çıktı. Bu seferki hizmetli diğerlerinden daha kısa ve şişmandı. Bakımlı görünüşü ve ışıltılı zengin kıyafetiyle pek de hizmetliye de benzemiyordu aslında.
“Bunlar bu geceki konuklarımız.” dedi Constantine açık eliyle üçlüyü işaret ederek. Onlar için en iyi odalarımızdan birini ayarla. Aşçıya da onlara bir tepsi hazırlamasını iletirsen gerçekten sevinirim. Benim halletmem gereken bazı işlerim var.” Robinson’un önüne gelerek üzgün bir ifade takındı. “Sizinle bizzat ilgilenemediğim için gerçekten üzgünüm baylar. Ama beni mazur görün. Gün içinde beni yakından ilgilendiren bir dolu olay olmuş. Bu sebeple şimdilik ayrılmam gerekecek. Ama yarın sabahki kahvaltıda bana eşlik edeceğinizi ümit ediyorum. Şimdilik hoşça kalın ve iyi geceler baylar.” Topukları zeminde takırdayarak ayrılırken Robinson ve Jade kilolu hizmetliyi izlediler.
Her kat zemindeki gibi daire şeklindeydi. Fakat bunların farkı hepsinin ortaya bakan kısmında küçük sevimli balkonların bulunuyor olmasıydı. Bu, görmüş geçirmiş bir adam olan Robinson’ın şu ana dek gördüğü en farklı mimari tasarımdı. Kesinlikle hoşuna gitmiş ama kendini garip hissetmekten de alamamıştı. Constantine’e güvenmediği gibi şimdi de kendini bir sığıntı gibi acınası hissediyordu.
Odalarına vardıklarında nerdeyse Jade küçük dilini yutuyordu. Duvardan duvara kocaman bir halı vardı, ortada bir masa kıyıda koltuklar yerlere kadar uzanan bordo renkli perdeler vardı. Kocaman cibinlikli yatak odanın geri kalanından iki basamakla ayrılmıştı ve saten yorganının üzerine gül yaprakları serilmişti. Duvarlarda kocaman tablolar, döşemeden yükselen heykeller ve harika upuzun, gümüş, şamdanlarda vakarla dikilen beyaz mumlar... her şey öylesine harikaydı ki Jade’in ağzı açık kaldı. William bile durulmuştu. Adam konuşuncaya kadar ne Jade ne William ne de Fifi kendilerine gelemediler.
“Odanız efendim.”
Adam arkasına bakmadan ilerleyip merdivenlerden indi. Robinson ve yanındakileri odada tek başlarına bıraktı.
“Kendi özel banyosu bile var!” diye yükseldi Jade’in sesi odanın bir köşesinden.
Ama Robinson o anda onu dinlemiyordu. Yatağın yanındaki pencerelerden birinin önüne dikilmiş dışarıda, uzakta görülen şehrin yavaşça karanlığa gömülüşünü izliyordu.
Jade bütün pasağına rağmen, etrafı epeyce karıştırdıktan sonra, üzerindekilerden kurtulup yatağa girdi. William hemen onun ayak ucuna uzanmıştı ve Fifi de yanındaydı. Robinson onları fark ettiğinde Jade çoktan uyumuştu ve kendisinin de iyice bastıran uykusu William’ı yataktan indirmesini engelledi. Yatağın içine girdi. Biricik oğlunu kollarına alıp yorganların arasına gömüldü. Aslında merak ettiği çok fazla şey vardı ama pek ala bunları düşünme işini ertesi güne de saklayabilirdi. Üzerine rahat bir ağırlık çökerken elinde tepsiyle bir adamın içeriye girdiğini ve daha sonra da onların uyuduklarını görüp çıktığını fark etmedi. Tek istediği oldukça uzun geçen şu iki günden sonra rahat rahat uyumaktı.,
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelecek olursan, sana Jade’in malikanede geçirdiği o harika sabahı ve Alexander’ın malikaneye gelişini anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti.
* * * *
Jade yumuşak yatakta döndü. Sıcak yorganın içine biraz daha gömüldü. Uykusunu almış olmasına rağmen içinde kalkmak için en ufak bir istek yoktu. Pencerelerden biri oda havlansın diye açılmıştı, perdeler deniz dalgası gibi kabarıp sönerek hışırdıyorlardı. Aniden Jade fena halde üşüdüğünü fark etti. Arkasını döndü, William yatağın ayak ucunda, ağzında yorganın bir ucuyla durmuş kuyruk sallıyordu.
Jade bütün tersliğiyle yatakta oturup ona öfkeli bir bakış attı. Fakat az sonra haylaz bir bakış ve bir karış dil sahibi püskül kuyruk William bütün ağırlığıyla onun üzerine atlayarak ıslak diliyle burnunu yaladı. Birkaç dakikalık boğuşmadan sonra neşeli neşeli yataktan atladılar. Özenle hazırlanmış yatakta çarşaf bile kalmamış, ortalık savaş alanına dönmüştü.
Jade aynaya bakabilmek için bir sandalyenin üzerine çıktı. Neredeyse çığlık atacaktı. Saçları öylesine birbirine karışmış ve içinden çıkılmaz bir hal almıştı ki babası görecek olsa korkardı. Örümcek ağından farksız olan saçları birbirine karışmış, kabarmış ve her yöne dağılmıştı. Eliyle öylesine düzeltmeye çalıştı, ama hala berbat görünüyordu. Babası gelecek olursa kesin onu sürükleye sürükleye banyoya götürürdü.
Derhal kaçmalıydı.
Saten yorganı üzerine alarak kapıya yürüdü. Tokmağı çevirdi, tokmak yerinden kıpırdamıyor Jade’in elleri üzerinden kayıyordu. Sinirlenip homurdanarak balkona çıktı. Babasının onu ne sebeple kilitlediğinden şüphesi yoktu.
Yuvarlak biçimli balkonun manzarası mükemmeldi. Constantine’in sahip olduğu koruluk dışında, şehre yakın ve uzak duran tarlalar, tek tük çiftlik evleri ve ilerideki orman görünüyordu. Jade at süren iki adam gördü ve hemen yanların bir at arabası geçerken şapkalarını çıkartıp selam veren bir başka iki adam daha gördü. Bir anda içinde öylesine huşu dolu garip bir duygu doğuverdi ki, balkonun korkuluklarında öylece duruldu kaldı. Canı fena halde uzakları çekiyordu. Özgür olmayı durmadan dolaşmayı ve hiçbir şeyi önemsemeksizin hayatı dolu dolu yaşamayı arzuladı. O içini çekerken William ayakları dibinde başını patileri üzerine koymuş sanki düşünüyordu. Hayvan aniden yerinden kalkıp dikkat kesilince Jade meraklandı. Bir anlığına dinledi ve William’ın kulak kabarttığı şeyin bir melodi olduğunu fark etti. İkisi de bir süre bu tatlı mırıltıyı dinlediler. Rüzgar onu aşağılardan bir yerlerden taşıyordu. Ancak ne Jade ne de William aşağı baktıklarında bahçede dolanan askerler ve duvarlarla kapatılmış üzerinde sarmaşıklardan bir çardak olan başka bir bahçe dışında bir şey göremediler. Sonra melodi kesildi onlar da buna daha fazla kafa yormadılar.
“Acaba tekrar yapabilir miyim?” diye sesli bir şekilde düşündü oğlan; gözleri hala uzaklardaydı.
William başta onu anlamadı. Uzağa bakıyor olmasından bir şey çıkartamıyormuşçasına başını yeniden patileri üzerine yaslamıştı. Sonra aniden kafasında bir şimşek çaktı. Ayağa kalkıp Jade ile göz göze gelebilmek için epey uğraş sarf ettikten sonra kafasında yeni bir çözüm planı oluştu. Hızlı davranıp yorganın bir köşesinden tuttu ve oyuncu bir edayla içeriye sürükledi. Yorgan oğlanın vücudundan sıyrılırken son anda Jade onu yakalamasaydı William başarıya ulaşacaktı. Buna rağmen pes etmeyen William çekişini sürdürdü. Bir uçtan Jade asılıyordu ve ötekisinden de William. Jade onun davranışını çözemediğinden sinirliydi ama William’ın bakışını yakalayınca kafası allak bullak oldu. Beyninde sözcükler yoktan var oluyordu.
“Ya bu sefer işe yaramazsa? Ya tekrar olmazsa?...”
Jade’in kavrayışı gevşedi. William bırakmıştı bile. Karşısında dikilmiş ona bakıyordu.
“Bunu tekrar yap.” dedi Jade dizleri üzerine çökerek.
William öylece oturmaya devam etti. Sanki Jade’in ne dediğini anlayamamış gibi onu süzüyordu.
“William, ben... benimle konuşabildiğini biliyorum. Bunu daha önce de yaptın. Lütfen. Tekrar dene.”
William onun yanına gelip sarılırcasına sokuldu. Sanki durumu açıklığa kavuşturabilecekmişçesine inliyordu. Jade bu sebeple onun üzerine gitmedi. Birlikte bir süre için oturup parmaklıkların arasından gözüken ufku seyrettiler. Sonra da dönüp kahvaltılarını ettiler. Jade bu konudan hiç tekrar bahsetmedi.
* * * *
Robinson kapıyı açıp odaya girdiğinde, Constantine’ile kahvaltıdan dönmüştü, ikili etrafı toparlamaya çabalıyordu. Her nasılsa her yer savaş alanına dönmüştü. Robinson’ın yüzü büyük bir düş kırıklığı ve utançla karardı. Ayağını yere vurmaya başladı. Ama sert tahta zeminden çıkması beklenen o tok ses yerine bir şapırtı gelince ne olmuş olacağını tahmin ederek yere baktı. Halının masanın sağında kalan kısmı, kısmi olarak ıslanmış, onun ememediğini döşeme üzerine almıştı. Olayın kahramanı seramik sürahi, masanın üzerinde yatay vaziyette inzivaya çekilmişti. Robinson öfkelenerek yatağın önünde duran Jade’e doğru yürümeye (bu sırada sırayla bir kaç yumurta kabuğuna ve bir parça tere yağına basmıştı )başladı. Oğlan yiyeceği zılgıtı düşünerek bir köşeye büzüşmüştü ve William ortalarda yoktu Fifi ise içeriye Robinson ile birlikte girmiş, yerdeki tereyağı parçasını yalıyordu.
Robinson öfkesini yatıştırabilmek için yarı yolda durup birkaç volta attı. Sonra Jade’in yanına oturup ona sarıldı. Zira hayatında çocuğa bir fiske bile vurmamıştı. Onunla bir süre konuştu. Sonra elinden tutup banyoya götürdü. Yarım saat sonra çıktıklarında oğlan bütün kirinden arınmış, saçları taranmıştı. Odayı toparladıktan sonra Constantine’in hizmetçisi içeriye geldi ve bazı kıyafetler getirdi. Artık Jade’in siyah bir pantolonu, beyaz ipekli kumaştan bluzu ve mor, kadife bir mantosu vardı. Babasının tembihlerini dinledikten sonra artık dolaşmaya çıkabilirdi.
Cilalı koridorlardan geçip etrafı kabaca dolaşmaya karar verdi. Bütün o kilitli kapıların ardında neler saklı olabileceğini düşündükçe içi içini yiyordu. Ancak yanında William gibi bir gözetmen varken o kapıların yanından bile geçemezdi.
Böylece oğlan gezintisinden pek zevk alamayarak bahçeye çıkmaya karar verdi. Aniden sabah gördüğü yeri merak etmişti. William ile beraber bahçeyi dolaştılar. Renkli çiçek tarhlarının arasından dolanarak küçük göletler ve havuzlara bakındılar. En sonunda karşılarına bir duvar dikilince bunun o bahçeyi ayıran duvar olması gerektiğine karar verdiler. Duvarın her yanı mavi ve pembe açan sarmaşıklarla kaplanmıştı ve bu sarmaşıklardan binanın başka hiçbir yerinde bulunmayışı Jade’in dikkatini çekti. İçeriden tatlı yasemin kokuları geliyordu. Jade kendini tutamayıp aramaya başladı. Ancak merakını giderebilecek ne bir delik bulabildi ne de bir çatlak. İçindeki taşkın merakı dindirerek ön kapılara doğru yürümeye başladı.
Tam yedi atlının durmuş olduğu yola doğru ilerlerken bir tanesinin muhafızın biriyle konuştuğunu gördü. Muhafız başını iki yana sallıyor görünüşe göre adamları içeri almayı reddediyordu. Onunla konuşan adam bezginlikle siyak kukuletasını çıkartıp arkadaşlarına döndü. Jade o sırada o yüzü tanıdı.
“Alexander!” koşarak en az kendisi kadar şaşkın olan adamın kollarına atladı. “Seni çok özlemiştim.”
Adam gülümseyip onun ellerini tuttu. “İnan ben de seni ortak. İyi olduğuna sevindim.” dönüp muhafıza baktı. “Sanırım bizi içeri almayacaklar Jade. Baban nerede?”
Jade bir an muhafızlara baktı “Yukarıda.”dedi ilerleyerek. “Şimdi onu çağırır gelirim. Sen burada bekle.”
Jade koşarak içeriye girdi, babası odada yoktu. Onu Constantine ile birlikte ikinci kattaki büyük salonda buldu. Durumu aktardı, ancak babasının rengi solmuştu. Constantine ise meraklı göründü geçiş için bir kağıt yazıp oğlanın eline tutuşturdu ve arkadaşlarını büyük salona konuk etti.
Alexander ile Jade kapıdan geçtiler. Genç adam kılıcını muhafıza teslim ettikten sonra ancak içeri alınabilmişti. Bir hizmetlinin eşliğinde yukarı çıktılar.
Hizmetlinin peşinden yürürlerken Jade Alexander’ı izlemeye koyuldu. Genç adam ne kadar da soylu ve soğuk aynı zamanda da ne kadar tatlı ve sıcaktı. Ona ne denli hayran oluyor ve kendisine örnek alıyordu; o bunları bir bilseydi.
Alexander onun meraklı ve gurur dolu bakışını fark edince gülümsedi. “Neden öyle bakıyorsun bana?”
Jade omuz silkti. Bazı şeyleri kendisine saklıyordu.
Birkaç basamaktan sonra ikinci kata varabildiler. Hizmetli adımlarını hızlandırıp ilerdeki odaya önceden girdi ve geldiklerini haber verdi. Sonra önde Alexander olmak üzere ikisi odaya buyur edildiler.
“Hoş geldiniz Bay Wales.” dedi Costantine ve elini ona uzattı.
Onunla tokalaşan Alexander Robinson’a döndü. “İyi olduğunuza sevindim.” dedi; hikayenin ne kadarının Constantine’e anlatılmış olduğunu bilemeyerek. “Ancak belirtmek isterim ki buraya çok kısa zamanlığına geldim ve gideceğim. Korkarım bu süre zarfında ikimizin de konuşması gereken önemli şeyleri olacaktır.”
Robinson ona baktı, yüzünde acı bir teslimiyetin izleri vardı. Başını sallayarak izin istedi ve Alexander Constantine’ile tekrar tokalaştıktan sonra ayrıldılar.
Odaya gidinceye kadar kimse konuşmadı ve ortamdaki hava öylesine gerilmişti ki Jade ağzını açmaya korktu.
Kapının önüne geldiklerinde ikisi de arkalarını dönüp Jade’e baktılar. “Sen burada kal.” dedi Robinson. “Bizim konuşacak önemli işlerimiz var.”
“Ne işi?” diye sordu Jade anlamayarak. Onların kısa bir zaman önce kendi kayboluşu yüzünden tanıştıklarını biliyordu. Ama aralarında ne gibi bir iş bağı kurduklarını anlamıyordu.
“Bir karara vardığımızda bunu sen de öğreneceksin.” dedi Alexander. Tedirgin olduğu her halinden belliydi.
Jade ne kararı olduğunu soramadan odanın kapısı kapandı, Jade William ve Fifi’yle koridorda kaldı. Gidip bir heykelin kaidesine oturdu ve başını elleri arasına alıp düşünmeye başladı. Hayatını etkileyecek derecede önemli bir şeylerin o anda o odada cereyan ettiğini bilemezdi.
Bölüm 14
Robinson sesini çıkartmadan sandalyelerden birine yerleşmişti. Alexander bir başkasını çekerek ona yakın bir yere oturdu. Boğazını temizledi.
“Onu götürmek istediğimi biliyorsunuz.” dedi bakışlarını adamdan kaçırarak.
Robinson cevap vermedi. Yerine koymuş olduğu seramik vazoya bakıyordu.
“Bu onun tek şansı. Gerçekten insanlar arasında kabul görebilmek ve sevilmek onun da hakkı.”
Adam başını kaldırıp ona baktı. Bu sefer yüzü duygusuz, ses tonu ciddiydi. Kendini toparlamış görünüyordu.
“Nereye?”
“Bunu söyleyemeyeceğimi biliyorsunuz.”
“Bunu bilmek benim hakkım. O benim oğlum.”
“Evet, oğlunuz. Ama yasalarımız var.”
“Yasalarınıza lanet olsun!” o ana kadar neredeyse sessiz olan oda bir anda yankılanıp durulmuştu. Alexander onun yüzüne baktı, adamın salt mantığını çürütecek bir şeyler sarf etmesi imkansızdı.
“Oğlumu tekrar göremeyeceksem bunun ne anlamı var ki!” diye yeniden bağırdı Robinson. Düşüncesi bencillikle karışmış olsa da kendi içinde haklıydı.
Alexander onun sakinleşmesini bekledi. Ne olursa olsun çocuğu bırakmak niyetinde değildi. Ve niyetini açık ederek adamın yüzüne kararlı bir ifadeyle bakmayı sürdürdü.
“Onu size bizzat ben getireceğim.” dedi; Robinson biraz kendine gelip de arada geçenleri fark ettiğinde.
Robinson cevap vermedi. Şimdi az önceki haline oranla fazlasıyla durgundu.
“Ben... beni burada bulamazsın. Sanırım taşınacağım ve... kardeşimin yanına, Southampton’a yerleşirim.” aniden uzanıp adamın elini tuttu. “Beni... beni nasıl bulacaksın? Bu imkansız sana verebileceğim bir adresim bile yok ve-”
“Buna lüzum olmayacak.” diye onun heyecan dolu sözlerini kesti Alexander. “Ben sizi nereye gitseniz bulabilirim. Buna inanın.”
“Ama bana... bana söz vermelisiniz. Onu bana düzenli olarak getireceğinize söz vermelisiniz; şerefiniz üzerine yemin etmelisiniz. Onu mutlaka görmeliyim ben.”
“Onu size getirebildiğim her zaman getireceğim. Bana güvenin. Ve on sekizine bastığında size kendi gelebilecek, özgür olacaktır. Zira on sekizine basmamış çocukları örgüt kuralları gereğince dışarı tek başlarına bırakamıyoruz.”
“Anlıyorum.” adam şimdi doksanına varmış bir ihtiyardan farksız olarak çökmüştü. Öylesine acizce olduğu yerde oturuyor, acı çekiyordu.
Alexander uzanıp onun ellerini kendi eldivenli elleri içine aldı. “İnanın bana her şey onun için de sizin için de çok iyi olacak. Ona bizzat kendim bakacağım. Hiçbir şeyden yoksun kalmayacak. Size onu iki haftada bir getirebileceğimi sanıyorum. Ama onun dışında hep mektuplaşacaksınız. Hayatınıza devam edin peder.”
Robinson onun gözleri içine baktı. Adamın samimiyetine inandı. “Önce bunu ona anlatın.” dedi dumanlı bir sesle. “Sonra onu götürebilirsiniz.”
Alexander onun ellerini avuçları içinde sıktı, sonra ayağa kalkıp kapıyı açtı ve Jade’i içeri buyur etti. Oğlanın yüzünde meraklı ve ürkekçe bir bakış vardı. Çünkü gözleri masada düşünceli düşünceli oturan babasına kaymıştı.
“Ne oldu?”
“Bak Jade,”diye başladı Alexander. “Benim buraya asıl geliş amacım seni alıp götürmekti. Babanla bunu konuştuk.”
Jade kulaklarına inanamayarak babasına baktı. Robinson ağır bir şekilde yukarı aşağı başını sallayınca midesi kasıldı.
“Benimle birlikte yaşayacaksın Jade.” dedi Alexander.
“Ya babam ne olacak? Ya William? Onlar bensiz olamazlar ki. Onları bırakamam ben.”
“Babanı yanımıza alamayız ama William seninle olacak. Babanı ne zaman istersen görebilirsin. Seni ben ona getiririm. Sana söz veriyorum.”
“Ama ben...”
“Onunla gitmek zorundasın Jade.” diye araya girdi Robinson. Gözleri kırmızı damarlarla çevrelenmişti. Sesindeki katılığın Jade’i ürküttüğünü bile bile devam etti. “Sen geldiğinden beri doğru dürüst düşünemedim. Bencilce davranıp seni yanımda daha fazla alı koyamam bunu biliyorsun. Orada güvende olacaksın. Sonsuza dek benimle yaşayamazsın Jade. Benden önce yaşlanırsın oğlum. Bu hayat sana göre değil kabul et ve git.”
Jade inanamayarak ona baktı. Gözleri doluyordu. İnatla kızararak yumruklarıyla gözlerini kızartırcasına sildi. Şimdi babasına öfkeyle bakıyordu.
“Beni yanında istiyorsun ama yalan söylüyorsun.” diye bağırdı üzüntüsünden kuvvet bulup bir dayanak noktası arayarak.
Ama Robinson bir anda patlayınca Alexander bile ürktü. “Seni yanımda istemiyorum Jade! Aslında hiç istememeliydim! Şimdi sana söylediğimi yap ve defol buradan!”
“İyi o zaman öyle yapacağım baba!” Jade bir an durularak çevrelerini saran sessizliğe ve babasına baktı, sonra ileri atılarak masayı geçti ve babasına sarıldı. Robinson’ın kolları arasına gömülüp ona sıkı sıkı daha önce hiç sarılmadığı kadar sıkı sarıldı. Gözlerini adamın cüppesine silip doğruldu ve hızlı adımlarla Alexander’ın yanına ilerleyip onun elini tuttu. Yüzünde öyle kararlı bir ifade vardı ki Robinson kendini gülümsemekten alamadı.
“Sanırım Fifi benimle kalıyor.” dedi Robinson hayvanın başını okşayarak. Fifi tiz bir şekilde havladı. William Jade’in yanındaki yerini alırken son kez koklaştılar.
Jade iki yanın kavakların kapatmış olduğu ana giriş yolundan geçiyordu. Alexander’ın atının önünde oturuyor, Alexander’ın sert bedenine dayanıyordu. Son kez arkasını dönüp kapılara baktı, ama Robinson çoktan içeri girmişti. Alexander’ın pelerininin içine girip arkasındaki altı atlının sesini dinleyerek yanı başlarında yürüyen William’ı izledi. Hayvanın, Robinson’dan ayrılmış olmalarına rağmen rahat oluşu onu güçlendirdi. Alexander ona sarılarak destek oluyordu. Kendini daha iyi hissetmeye başlayan ve hayatı açısından bu kararın nasıl bir önemi olacağını henüz tam olarak bilemeyen Jade gözlerini girmekte oldukları Londra yoluna verdi.
İlkbahar ortaları olmalarına rağmen hava fazlaca sıcak değildi. Bu nedenle Londra sokakları hala kışlık kıyafetleriyle dolaşan insanlar ile kaynıyordu. Havaya belli bir soğukluğun hakim olduğu bir gerçekti ki, insan bunu çevresindekilerin yüzünde dahi görebilirdi. Herkes bir türlü gelememiş olan İngiltere yazının usandıran kaprisi altında gönlük işlerine kah somurtarak kah söylenerek ve ne giyilmesi gerektiği hakkında tartışmalar vererek geçiriyordu. Sırf bu sebepten, yazın bir türlü kendini gösteremeyişinden, ötürü şifayı kapanlar gün geçtikçe artan bir nüfusa sahip oluyor, ellerinde çantalarıyla gittikçe zenginleştiği var sayılan doktorlar sokaklarda bir orada bir burada görülüyordu. İçlerinde sahte olanlar çok fazlaydı. Mevsim sıkıntısı sırasında zengin olmayı amaçlıyorlar, az da olsa rağbet görebilmek için meydanlarda, ara sokaklarda standlar kurup halkı çekmeye çabalıyorlardı. Doktor sayısındaki bu bariz artışın etkilemediği tek yer saraydı. Zengin zümreye kayan doktorlar kendi mevkilerini korumak ve sahte doktorların önüne belli bir set çekmek için neredeyse her gün kiliselerde ve büyük meydanlarda konuşma yapıyor, halkı oluşabilecek tehlikeye karşı bilinçlendiriyorlardı.
Yedi atlı hır gür içerisindeki böyle bir kalabalığın buluştuğu Piccadilly meydanına çıktıklarında doktor vaazını henüz yarılamıştı. İnce uzun suratının ortasından yükselen kaşları hızla aşağıya inip gözlerini kapattı ve adam sinirle yukarı salladığı parmağı eşliğinde bir şeyler bağırdı. Kendini sıkarak bağırmış olmasaydı dahi duyulamazdı çünkü çevresini saran, üzerine tünediği fıçının dibinde debelenip raks eden kalabalık feci derecede kendinden geçmiş kalabalık şiddetli bir kavga halindeydi. Adam kendini sıkarak daha fazla bağırmaya çabalarken bir sokağı döndüler ve Jade o eğlenceli sahneyi geride bıraktığına üzülerek önüne baktı.
İki yanını köhne binaların sarmış olduğu, gittikçe kararan bir yolda ilerliyorlardı. Jade burasını tanımasına rağmen bir şey söylemedi. Birkaç dakika sonra o eski ve mühürlemiş hanın kapısı önünde dikilirken bile düş kırıklığına uğramış olduğunu kendi kendine ifade etmekte zorlanıyordu. Alexander’ın, o görkem sahibi asil insanın, onu birlikte yaşamak için buraya getirmesine anlam veremiyordu. Geri kalan altı adam, atları yandaki başka bir binaya sokarken Jade sessizce ve için için yanan bir merakla onları izledi.
Onu yanı başından izleyen Alexander gülümsüyordu. Oğlanın içinde kopan fırtınaları az çok tahmin edebilmişti. İlerleyip kapıyı açtı Jade’i elinden tutup aşağı indirdi. Bir meşale bulması yalnızca saniyelerini almıştı. Onu yakarak elini yukarı kaldırdı ve Jade’i odanın ortasına, bir zamanlar birlikte ilk defa yemek yemiş oldukları o masanın önüne çekti.
“Söyle bakalım Jade.” dedi bir eli onun omzunda yere çömelerek. “Seni neden buraya getirdiğimi biliyor musun?”
Jade başını salladı. “Benimle birlikte yaşamak ve beni korumak için.”
“Evet bu doğru. Ama sana saygı duyduğum ve sevilmeni istediğim için de getirdim. Bir toplumun parçası olman için getirdim. Beni anlıyor musun?”
Jade hayır anlamında başını salladı. Hiçbir şey anlamamıştı.
Alexander gülümsedi. “Şimdi anlayacaksın o zaman.”
Diğer altı adam kapıdan girerken Alexander Jade’i hanın karanlık, küf ve rutubet kokan koridorlarından birine yöneltmişti.
* * * *
Hikayenin bu kısmında yaşlı kadın saatin geç olduğunu görerek sustu. “Hadi artık.” dedi gülümseyerek. “Geç oldu. Gitsen iyi olacak. Eğer yarın akşam gelecek olursan, sana Jade’in yeni evini keşfedişini anlatırım.”
Kız onun dediğini yaptı ve ertesi akşam yine yaşlı kadının yanına, onu dinlemeye geldi.
Yaşlı kadın hikayesine devam etti
* * * *
Alexander koridorun ortasında durup elindeki meşaleyi tutması için Jade’e uzattı sonra duvardaki kaidesinde asılı duran başka bir meşaleyi tutup yerinde tam tur çevirdi. Jade şimdi son derece güçlü bir makinenin çıkarttığı titreşimleri ve bir elfin kulaklarına muazzam gibi gelebilecek o hazin sesi işitiyordu. Az sonra önündeki duvarın biraz gerilediğini gördü. Koca taş tuğlalı yığma duvar derinden gelen bir güm sesi çıkartarak bir raya oturdu ve hemen sonra sağa doğru ağır ama emin bir şekilde kaymaya başladı. Tamamen ortadan kaybolup aşağı doğru uzanan bir merdiveni gözler önüne serdiğinde Jade’in nutku tutulmuştu.
“Hadi inelim.” dedi Alexander. “Bizi bekleyenler var.”
Birlikte güzel mermer merdivenlerden inmeye başladılar. Ve Jade ilk keşfini yaparak duvardaki freskleri fark etti. Manastırdakileri hatırlatıyorlardı bunlar. Fakat tek farklarının yüzleri olduğu gerçekti. Hiç birine dokunulmamıştı. Jade ağacın altında oturan prensesler kadar güzel kızları, düzenli bir orduyu ve kadın vücutlu bir ağaca hürmetler sunan kişileri görebiliyordu. Üstelik şimdi neden manastırdakilerin kazınmış olduğunu da biliyordu. Figürlerin hepsi elfti.
Jade ileride minik meşalelerin aydınlatmış olduğunu gördüğü bir koridora Alexander’ın arkasından inerken gözleri merak içinde parıldıyordu. Çok şey görmeyi beklediği kesindi. Başta burasının bir ev olmasını beklemişti. Etrafta yataklar, masalar ve sandalyeler olmalıydı. Ama onun görebildiği kadarıyla oldukça temiz bir şarap mahzenini andıran bir takım fıçı dolu odalar dışında her yer boştu.
Uzun koridorlardan labirent gibi dolana dolana en sonunda basık tavanı ve karşı duvarında iki kanatlı demir kapsıyla genişçe bir odaya geldiler.
Alexander onun yüzündeki ifadeye bakmak için duraksadı sonra gülümseyerek kapının yanındaki demir zincire asıldı. Jade demir kapının ortasında yuvarlak bir boşluk açıldığını görüyordu. Alexander elini yumruk yaptı ve bu boşluğun içerisine soktu. Elini geri çıkarttığında Jade tangırtıya benzer bir sesle irkildi ve çift kanatlı kapının birleşim yerinde ince, gün ışığını andıran bir çizgi olduğunu gördü. Kanatlar yavaşça, demir bir kuşun çıkartabileceği o hazin melodiyle yavaş yavaş açılırken odaya ışık doluyordu.
Jade gözlerini kısmak zorunda kalmıştı. İlk anlarda ne olduğunu göremedi. Kapının önüne doğru kapalı gözleriyle körlemesine ilerledi. Sonra Alexander’a yaslanırken gözlerini yavaşça açıp yere bakarak ışığa alışıncaya kadar bekledi. Sonra başını kaldırıp ilerisine, kapının da ilerisine baktı.
Bunun gün ışığı olduğuna yemin ederdi. Doğmakta olan bir günün ilk ışıkları, tan vaktinin kızıllığı. Jade şimdi şimdi bazı insan sesleri duyuyordu. Başını kaldırıp Alexander’a baktı. Genç adam ona onay vererek ilerlemesi için cesaretlendirdi. Zira Jade bu noktadan yalnızca hareli gün ışığını görebiliyor, dışarıda henüz gün batmamış olduğu için şaşırıyordu.
Jade ilerleyip kapı eşiğinde durdu ve aynı anda boğazından boğuk bir inilti koptu. Şimdi her şeyi görüyor Alexander’ın güldüğünü duyuyordu.
Gün burada yani bu devasa mağarada doğu duvarından yeni doğuyordu. Jade onun tatlı ışıkları arasında aşağıda, mağara tabanında henüz yeni uyanan bir şehir görüyordu. Kapısının önünü süpüren bir hancı, dükkanı açan bir kasap, at arabaları, köpekler, erkenden okula giden çocuklar ve seyyar satıcılar görüyordu. Kalbi heyecan içerisinde çarparken huşu ve zindelik içerisinde aşağıda, ayaklarının altındaki binlerce basamağın dibinde uzanan o dünyalar güzeli şehire, yeni evine bakıyordu.
“İşte burası benim evim.” dedi Alexander. “Ve şimdi de senin ve William’ın evi oluyor sevgili Jade.” Sonra uzanıp hala manzaraya bakmakta olan Jade’in elini tutarak merdivenlerden inmeye başladı. “Konsey üyeleri seni görmek için sabırsızlanıyorlar. Bekletmek olmaz.”
“Burası benim ve senin gibi insanların şehri Jade.” diye devam etti. “Burası İn. Asilerin, yukarıdaki koyun sürüsüne ters düşenlerin ve senin gibi farklı olanların şehri. Bu yukarıdaki,” eliyle mağaranın doğu duvarının ulaşılmayacak yükseklikteki bir köşesinde yavaş yavaş bütün ahengi ile ışıldamaya ve yükselmeye başlamış olan güneşi gösterdi. “Gün Küresi Shaiam’dır. Dışarıdaki her gece onun sayesinde biz hırsızlar ve asiler için burada gündüzdür. Ve şurada gördüğün tunç kule,” Jade in karşısında, kilometrelerce ötede millerce yukarıya, mağaranın tavanına uzanan ve dairesel bir şekil almış şehrin tam ortasından kızıl bir diken gibi yükselen kuleyi işaret ediyordu, “Görkemler Kulesi Takraon, aynı zamanda Görkemler Konseyi Yedi Pençe Divanı’nın karşısına çıkacağın yer. Senden onlara epey bahsetmiştim. Takdim edilmen için bekliyorlar.”
Jade uzun bir süre hiçbir şey söyleyemeden Alexander’ın arkasından yürüdü. Hala Takraon’un, o millerce yukarıya uzanan kulenin, gün ışığı içerisinde tepesini göremediği bedenine bakıyordu.
Son basamağı inip halka karıştılar. Çevrede şimdi yeni yeni evlerinden çıkan insanlar görünüyordu. Uzun siyah pelerinli ve Alexander’ı andıran başka insanlar vardı. Jade daha sonradan onların asayişi sağladıklarını öğrenecekti. Arkasını dönüp çıktığı kapıya baktı. Şimdi kapatılmış ve sürgülenmişti. Jade onun çok zarif bir cümle kapısı şeklinde yapıldığını ve iki yanında da sivri çatılarıyla gözcü kuleleri olduğunu fark etti. Çevresinde bakacağı bunca şey varken yanı başındakine fazla dikkat edememişti. William onu burnuyla itekleyerek uyarmasaydı neredeyse yıldız şekilli paket taşlardan birine takılıp düşecekti.
“Bunların hepsini siz mi yaptınız?” diye sorabildi Jade dakikalar sonra kalabalıklaşmaya başlayan bir ana caddede yürürlerken.
“Alexander güldü. “Tanrım bir daha hiç konuşamayacağını düşünmeye başlamıştım.” başını salladı. “Hayır biz yapmadık. Bizim atalarımız ve senin ataların bundan çok uzun zaman önce birlikte, asiler ve yukarıdaki halkın cadı diye nitelendirdiği insanların kaçıp yerleşmesi için inşa etmişler burayı.”
“Peki neden adı İn?”
“Çünkü Jade buradaki insanlar bağlı oldukları meslek gurubuna göre bir hayvan adına sahip olurlar. İşte bu yüzden adı İn.”
“Peki ya sen?”
“Ben Genç Kurtlar Evi’ne aidim. Yani bir Halk Savunucusu. Yukarıdaki şövalyelik makamı benzeri bir rütbe. ”
“Harika!”
Jade bir süre duruldu. Yenilenen bir merak ve deli bir coşkuyla çevresini izliyordu. Sonra aklına yeni bir soru geldi. “Neden elin sargılı?”
Alexander sağ elini uzatıp sargısını açtı. Işıldayan bir “GK- 728” gözüktü. “Burada benim bağlı olduğum evin şifresi ve İn’e giren kaçıncı kişi olduğum yazıyor. Yakında sende de bundan bir tane olacak. Bunun sayesinde evince tanınacak ve İn’e girip çıkabileceksin.”
Jade ilgiyle onun eline bakıyordu. Eli acıyacak mı diye merak etti ancak bunu ona sormadı. Alexander’ın bir at arabasını durdurmasını izledi, sonra birlikte arabaya binip şehrin kalbine doğru yola koyuldular.
* * * *
Jade oval biçimli bir salonun ortasında, Shaiam’ın öğle öncesi ışıklarını değdirdiği pencerelerden oluşmuş bir duvarın karşısında yere çizilmiş koca bir güneşin ortasında duruyordu. Alexander onu konseyin yedi temsilcisine yedi pençeye takdim etmiş ve sonra da odadan ayrılmıştı. Jade’i karşısında devasa bir kavis oluşturan hilal şekilli bir masanın önünde ve yedi yaşlı adamın karşısında yalnız ve aciz bırakmıştı. Üstelik kendini aciz hissetmesine sebep olan şey yalnızca yalnız oluşu değildi. O koca eşyasız salonun ortasında, o yüksek tavanın altında ve o yedi yaşlı kişinin bakışları arasında bulunmak başlı başına bir kabustu.
Kimse bir şey söylemeden ona baktı ve salon dakikalarca sessiz kaldı. Jade onların ölmüş olabileceğini düşünüyordu. Öylesine yaşlıydılar ki henüz ölmemiş olsalar bile önlerindeki birkaç sessiz dakika içerisinde her an birisi ölebilirdi sanki. Bu Jade’de olabilirdi. Sıkıntı içerisinde içinde bulunduğu saygılı pozisyonu bozmadan ayağını yerdeki güneş kursunun çizgileri üzerinde dolaştırıyordu ki birden irkildi.
“Adın ne sevgili oğlum?”
Jade sorunun hangisinden geldiğini tam olarak bilemeden karşısındaki yedi yaşlı kişiye baktı. Hepsi o yüksek masanın üzerinden birbirinin aynı şefkatli yüz ifadeleriyle ona bakıyorlardı. Hepsinin gözlerinde aynı hoş görü, aynı heyecan ve aynı sıcaklık vardı ve hepsi her ne kadar birbirlerinden farklı ihtiyarlar olsalar da o yüksek masanın üzerinden Jade’e doğru eğilirken aynı şekilde davranmışlardı. Belki soru hepsinden gelmişti.
“Jade efendim.” dedi oğlan; sesinin koca salon içerisinde yetersiz kaldığını fark ederek. Oysa yaşlı adamlar onunla ne kadar yakın ve net konuşmuşlardı. “Jade efendim! Jade Moonshadow!”
“Buraya neden geldiğini düşünüyorsun JADE MOONSHADOW?”
Jade bu soru üzerine bir anlığına düşündü. Sonra başını kaldırıp konsey üyelerine baktı. Şimdi her ihtiyar yumuk ellerini çenesinin altına koymuştu ve sanki bir hikaye dinlermişçesine ona bakıyorlardı.
“Dış dünyadaki incitici insanlardan uzaklaşmak ve kendime huzurlu bir ev bulabilmek için; insanlar tarafından kabul edilmek ve incinmemek için; belki de bu geleceğime teki edecek bir değişiklik olduğu için efendim.”
İhtiyarlar gülümseyerek aynı anda baş salladılar. “Akıllı olduğunu düşünüyor musun JADE?”
“Akıllı olduğumu düşündüğümü söylemek akıllı olduğumu göstermez ve beni kibirli yapar bu sebeple sorunuza ne yanıt vereceğimi bilemiyorum efendim.”
İhtiyarlar masalarından sarkıp yerde gri atkılar gibi uzanan sakallarını kaşıdılar. Hala gülümsüyorlardı ve şimdi Jade kendini çok daha iyi hissediyordu.
“Senin için ev nedir JADE?”
“Kendini güvende hissettiğiniz ve sevildiğinizi bildiğiniz insanlarla birlikte olduğunuz bir yerdir efendim.”
“Öyleyse eve hoş geldin oğlum, eve hoş geldin Alacalı Tilki Jade Moonshadow. Artık sen de aileden birisin. Irk ayrımı gözetmeden İn’de ki herkesi eşit derecede sevecek ve koruyacaksın. Evimizin en yeni üyesi, belki de aralarında en değerlisi sen olacaksın.” hepsi aynı anda Jade’e göz kırptılar ve bir alkış tutturdular. Jade sağ eline baktığında gerçektende artık İn’e ait olduğunu gördü. Yumruğunun üzerinde sarı parlak harfler ve sayılar göze çarpacak derecede ışıklar yayarak duruyordu. “AT-1128”
Başını kaldırıp masaya baktı ama artık orada tek bir ihtiyar dahi yoktu. Sakallarıyla birlikte bir anlık bir sürede yok olmuşlardı. Jade arkasını dönerek geldiği kapıdan geçti ve William ile Alexander’ın kendisini beklemekte oldukları koridora çıktı. Şimdi Jade tıpkı Alexander gibi bir şeyin bir toplum ve şehrin parçasıydı. Yaşamı elinde olarak ve aynı zamanda da olmayarak değişiyordu ve Jade bazı şeyleri ancak yaşadıktan sonra değerlendirebilecek ve kavrayacaktı. Şimdilik mutluydu. Burukluk halinde acayip ve tatlı bir mutluluk olsa da arada bir ağlamak istediğini hissetse de bu sebeple de kendini bir şeylere dayanırken bulsa da. Alexander’ın evinde geçirdiği iki sene boyunca bu bir şeylere daha fazla dayanamayacağı bilinci içinde bir filiz gibi yeşerdi. Babasına yaptığı küçük ziyaretler onun için daha bir anlamlı olmuştu. Çevresinde kendisine gösterilen ilgi hoşuna giderken daha az hoşuna gitmeye başlamıştı. Kısacası... Jade değişiyordu.
İkinci senenin sonunda İn’de ki bir çok çocuk gibi yetiştirici evlerden birine, Alacalı Tilkiler Evi’ne kaydı yaptırıldı.